Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Σκέψεις για το σήμερα, το αύριο και το χθες...

Για το σήμερα: Λίγα λεπτά πριν παρακολουθούσα τις ειδήσεις στην ΕΡΤ, οι οποίες τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αποκτήσει κυρίως χαρακτήρα οικονομικό. Έχω βαρεθεί σε σημείο απόγνωσης να ακούω συνεχώς τις ειδοποιήσεις για λήψεις καινούριων μέτρων. Μέτρα για τη φοροδιαφυγή, μέτρα από το μηχανισμό, μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας, μέτρα για το καλό της Ελλάδας, μέτρα για το καλό της Ευρώπης. Καθώς λοιπόν παρακολουθούσα ανέμελα τις ειδήσεις, ειδήσεις που έγιναν το παραμύθι που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε πλέον τα βράδια, μου δημιουργήθηκε αίφνης η εξής απορία:
Ποια είναι αυτή η κυρία που ακούει στο όνομα Ευρώπη; Τι είναι επιτέλους αυτή η Ευρώπη, τι θέλει από τη ζωή μας και γιατί δημιουργήθηκε;

Για το χθες: Έκρινα σωστό να ανατρέξω στο παρελθόν για να βρω απάντηση στο ερώτημά μου. Και τι καλύτερο από ένα βιβλίο ιστορίας; Έχω κάτι υπ'όψην μου για το κατά τα άλλα "ρητορικό" μου ερώτημα, αλλά θα επανέλθω αργότερα σ'αυτή μου την σκέψη.
Ανοίγω λοιπόν το βιβλίο "Ιστορία του νεότερου και του σύγχρονου κόσμου" στη σελίδα 154 και ξεκινώ να διαβάζω:
"Μετά το 1945 η Ευρώπη, διαιρεμένη και κυριαρχούμενη από τις υπερδυνάμεις, καλούνταν να αναζητήσει μια νέα θέση στον κόσμο. Ήδη από τα χρόνια του πολέμου υψώνονταν φωνές που ζητούσαν μια νέα δημοκρατική ευρωπαϊκή συνεργασία μετά την ήττα του φασισμού".  (Επειδή υπήρχε και παλιά, αναζητούσαν και νέα...)
"Την επαύριο του πολέμου οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες συνειδητοποιούσαν πλέον την ανάγκη να ξεπεράσουν τους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς του παρελθόντος, που τόση καταστροφή είχαν φέρει σε ολόκληρη την ήπειρο κατά τη διάρκεια των δυο παγκόσμιων πολέμων. "
Συνεχίζω στη σελίδα 156, μάλλον ανικανοποίητη από τα όσα διάβασα μέχρι τώρα: "Η ενοποιητική διαδικασία κατοχυρώνει τη δημοκρατία, επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, επιτρέπει την άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων και δίνει στην Ευρώπη μια αυξημένη επιρροή στις διεθνείς σχέσεις. Ωστόσο, η ένωση της Ευρώπης δεν έχει ακόμη επιτευχθεί και αποτελεί ένα ζητούμενο για το μέλλον".
Προτού καταθέσω τις σκέψεις μου για το αρκετά ενδιαφέρον τελευταίο απόσπασμα που παραθέτω, λέω να επιστρέψω στο σχόλιο μου για το τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο από ένα βιβλίο ιστορίας. Καλύτερο, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο αλήθειας διότι αν με τον όρο "ιστορία" οι συγγραφείς εννοούν "παραμύθι", τότε μας πληροφορούν σωστά. Αν όμως με τον όρο "ιστορία" εννοούν το ψέμα που θέλουν να πιστέψουμε, τότε λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.
Η Ευρώπη δεν είναι τίποτα από τα προαναφερθέντα. Η Ευρώπη υπάρχει μόνο στα χαρτιά, μόνο για να ρίχνει στάχτη στα μάτια των αφελών και των ονειροπόλων. Η Ευρώπη έχει χάσει την αξία της σαν ιδέα εφόσον στο όνομά της διαπράττονται τα αίσχιστα. Η Ευρώπη είναι μια μάσκα πίσω από την οποία κρύβονται ορισμένες χώρες, χώρες που καταφέρνουν να πετυχαίνουν με μέσο την απάτη ό,τι δεν κατάφεραν να πετύχουν με τα όπλα χρόνια πριν. Η Ευρώπη δεν πέτυχε την ενότητα και ούτε θα την πετύχει γιατί είναι ένα ψέμα και ως ψέμα που είναι μέρα με τη μέρα ξεσκεπάζεται και καταρρέει ή κάτα τον Σοφοκλή "αλλ’ ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου". Η Ευρώπη αντί να απαμβλύνει τις ανισότητες, τις οξύνει. Η Ευρώπη είναι παντού και πουθένα. Δεν υπάρχει ενότητα γιατί δεν υπάρχει καρδιά. Δεν υπάρχει, φερειπείν, μια κεντρική κυβέρνηση όπως υπάρχει στην Αμερική. Διότι στην Αμερική η Καλιφόρνια, λέγεται και Αμερική όπως επίσης και τη Νέα Υόρκη, τη θεωρούμε Αμερική. Ενώ στην Ευρώπη η Ελλάδα λέγεται Ελλάδα και η Γερμανία, πάλι Γερμανία. Ποια είναι λοιπόν η Ευρώπη; Πού είναι η Ευρώπη;

Σκέψεις για το μέλλον: Το μέλλον είναι χλωμό αλλά και αναμενόμενο για εκείνους που μελέτησαν την ιστορία, για εκείνους που δεν ξέχασαν, για εκείνους που θυμούνται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου