Προσμονή ή προς-μόνη ;

Δεν ωφελεί να προσμένεις...
Η προσμονή δεν είναι μια ενέργεια, είναι μια κατάσταση.
Όταν προσμένεις δεν μπορείς να ενεργήσεις, δεν μπορείς να κινηθείς...
Είσαι αδρανής. Απλώς προσ-μένεις. Κάθεσαι, και περιμένεις... Και κανένας δεν μπορεί να σου  πει με σιγουριά για πόσο. Ούτε αν τελικά αυτή η προσμονή θα έχει κάποιο ώφελος ή κάποιο αποτέλεσμα, κάποια φυσική συνέπεια. Βέβαια, δεν είναι τα πάντα ωφελιμιστικά στη ζωή. Στο κάτω κάτω αν ήταν δε θα μπορούσε να υπάρξει η έννοια της προσμονής. Διότι τέτοια είναι η σύστασή της που είναι, κατά βάσην, ψυχοφθόρα. Όπως κάθετί εξάλλου που είναι τόσο γενικό και αόριστο και δίχως αρχή ή τέλος. Πάντοτε σε "τρώει" αυτό που δεν έμαθες άκομη, ή αυτό που δεν είδες ακόμη ή  αυτό που δεν έγινε ακόμη.
Δεν ωφελεί, λοιπόν, να προσμένεις.
Κι αν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς είναι επειδή εσύ το διάλεξες. Έσυ και μόνον εσύ κρατάς το σφυρί, εσύ και μόνον εσύ έχεις καρφώσει τον εαυτό σου πάνω στην καρέκλα. Και βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο, πίσω από το ίδιο πάντοτε παράθυρο και ξεκουνάς μόνο για να ρίξεις μια ματιά στα κλεφτά κι ύστερα πίσω πάλι... Και εξακολουθείς να προσμένεις κάτι... Μια λάμψη, ένα σημάδι, ένα μήνυμα.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Πόσοι όμως μαθαίνουμε από αυτόν;
Πόσοι γνωρίζουν ιστορία;
Πόσοι θυμούνται;
Πόσοι ΔΕΝ λησμονούν;
"Οι λαοί ξεχνούν γρήγορα..."
Η ιστορία επαναλαμβάνεται λένε κάποιοι. Μήπως τελικά ο χρόνος είναι σχετικός; Μήπως δεν άλλαξε τίποτε τελικά; Τα γεγονότα έκαναν τον κύκλο τους και τώρα έφτασαν στο ίδιο σημείο που βρίσκονταν κάποτε. 360 μοίρες (επι)στροφή.
Επιστροφή σε τι;
Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:
1929 Κραχ στο χρηματιστήριο των ΗΠΑ
2007-2008 Διεθνής Χρηματοπιστωτική κρίση. Προέλευση: ΗΠΑ
1929-1933: «Ο λαός πεινά - οι καρχαρίες πλουτίζουν». Κάπως έτσι θα μπορούσαν να περιγραφούν απλοϊκά οι επιπτώσεις της κρίσης του 1929-1933 στην Ελλάδα. (Έθνος, 4/2/2010)
2008-2013: Ίσως το Έθνος να μη χρειαζόταν μια νέα επικεφαλίδα για να περιγράψει το χάος που επικρατεί στην τωρινή Ελλάδα.
1 ΜαΪου 1932: Η κυβέρνηση κηρύσσει «στάση πληρωμών». Η Ελλάδα δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τα χρέη και τους τόκους από τον δανεισμό της. Ηταν η τέταρτη χρεοκοπία στη νεοελληνική Ιστορία (η πρώτη το 1827, η δεύτερη το 1843, η τρίτη το 1893). (Έθνος, 4/2/2010)
2013: Στα χαρτιά ακόμα να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, όμως στην ουσία ο κόσμος πεινά.
Την ίδια περίοδο: 1929-1930 η Κύπρος ταλανίζεται από οικονομική κρίση κάτω από την πιεστική κυριαρχία των Βρετανών στο νησί (οι οποίοι βέβαια παραμένουν ανεπηρέαστοι).
2013: Το πρόβλημα της Κύπρου ανακοινώνεται και φωναχτά (μέχρι πόσο να κλείνουν στόματα;)
Αποστέλλεται βοήθεια στις βρετανικές βάσεις (κατάλοιπο της τότε εποχής!) Ο κυπριακός λαός οδηγείται με τη σειρά του στη φτωχοποίηση.
Στο μεταξύ...
Οι Μεγάλες Δυνάμεις εξακολουθούν να παίζουν το δικό τους παιγνίδι. Βλέπε Ρωσία, Γερμανία και Αμερική. Όπως τότε (στο Β' Παγκόσμιο) έτσι και σήμερα (στο Γ'Παγκόσμιο) οι παρατάξεις παραμένουν οι ίδιες. Οι εχθροί είναι οι ίδιοι. Μόνο τα πρόσωπα έχουν αλλάξει. 
Τότε...
Το 1945 οι Μεγάλες Δυνάμεις έκαναν ανακωχή και υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης η οποία και σηματοδοτούσε το τέλος του πολέμου.
Σήμερα...
Σήμερα τι γίνεται; Εφόσον κάποιοι αρνούνται να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν, εφόσον κάποιοι δεν αναγνωρίζουν τις  ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα, εφόσον κάποιοι αρνούνται να πιστέψουν ότι είμαστε τα νέα θύματα του ακατάπαυστου πολέμου που διεξάγεται για τα μεγάλα συμφέροντα; Μήπως τούτο σημαίνει ότι ειρήνη δε θα επέλθει αυτή τη φορά; Ο κόσμος γιατί δε βγαίνει στους δρόμους να φέρει την ειρήνη;  Είναι λες και κάποιος μας έχει χορηγήσει ένα χαπάκι... Μιλώ για το χαπάκι της λήθης που μας κάνει να ξεχνούμε, να λησμονούμε. Διότι κάποιοι άνθρωποι του τότε είναι ζωντάνοι μέχρι σήμερα. Πώς ξέχασαν; Πώς ξεχνιούνται αυτά τα γεγονότα; Γιατί πρέπει να ξαναγίνουν για να τα θυμηθούμε;    

Για όσους ανησυχούν

Καλησπέρα! Αυτή εδώ η ανάρτηση όπως θα έχετε ήδη διαπιστώσει, προορίζεται για όσους ανησυχούν. Επιτρέψτε μου όμως, να την αφιερώσω ειδικότερα σε μια αγαπημένη φίλη που μου εξέφρασε τις ανησυχίες της για το μέλλον της.
Καταρχάς, θα ήθελα να σε θυμίσω ότι το μέλλον είναι το ίδιο τρομαχτικό για όλους μας. Κι όταν αναφέρομαι σε όλους, δεν εννοώ μόνο όλους εμάς που θα τελειώσουμε το σχολείο και έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές το "πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις στη συνέχεια". Το μέλλον, όντας κάτι άγνωστο κι απρόβλεπτο, είναι συχνά το ίδιο τρομαχτικό για όλους τους ανθρώπους, ασχέτως ηλικίας. Το να εκφράζεις λοιπόν την ανησυχία σου γι'αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Ποιος είδε το άγνωστο και δεν το... φοβήθηκε!
Το ότι σε ανησυχεί παράλληλα, είναι μια ένδειξη ότι θα σε ενδιέφερε όχι μόνο να δεις τη συνέχεια αλλά και να συμβάλεις και εσύ -όσο μπορείς- στη διαμόρφωσή της, που είναι, επίσης, θετικό. Σε σένα λοιπόν που ανησυχείς για το μέλλον σου, σε σένα που νιώθεις ότι σε "σκοτώνουν" κάθε φορά που σε ρωτάνε "τι θα σπουδάσεις" και δεν έχεις μια ικανοποιητική απάντηση να τους δώσεις, σε σένα που θέλεις να τα δοκιμάσεις όλα και δεν ξέρεις από πού ν'αρχίσεις, σε σένα που φοβάσαι ότι θα δεις τον εαυτό σου να μετανιώνει αργότερα για τις επιλογές του, έχω να πω τα εξής:
1. Μην πεισθείς ούτε για μια στιγμή ότι αυτοί που ισχυρίζονται πως έχουν σχεδιάσει τη ζωή τους για τα επόμενα δέκα χρόνια, είναι σίγουροι. Αλλά ακόμα κι αν δείχνουν να είναι, υπάρχει και το αρχαίο ρητό "μηδένα προ του τέλους μακάριζε". Στη ζωή το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο! Και ξέρεις; Αυτό αν το σκεφτείς καλύτερα έχει πολλή πλάκα και είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα προοπτική γιατί αυτό σημαίνει ότι έχεις τη δυνατότητα να δοκιμάσεις οτιδήποτε ακόμα κι αν δε νιώθεις απόλυτα σίγουρη γι'αυτό, ακόμα κι αν δε νιώσεις ποτέ! Αρκετές φορές, προκύπτουν ωραία πράγματα από τα... κατά λάθος.
2. Αυτό στο έχω πει ξανά -κάπως διαφορετικά βέβαια- αλλά τώρα βρήκα την κατάλληλη φράση, αυτή τη φορά από μια γαλλική παροιμία που λέει: "το πρώτο βήμα οδηγεί κάποιον στο δεύτερο". Αν λοιπόν νιώθεις ότι έχεις χαθεί μέσα στην πληθώρα των επιλογών που έχουν απλωθεί μπροστά σου και φωνάζουν "διάλεξε εμένα και όχι την άλλη!" μην κάνεις το μοιραίο λάθος να μη διαλέξεις καμία στο τέλος και να μείνεις με άδεια χέρια! Κάθε φορά που κάνεις μια επιλογή εξάλλου, τα δεδομένα ανακατατάσσονται και παίρνουν μια καινούρια τροπή, που μπορεί και να τη βρεις ευχάριστη. Ήδη μου έχεις πει πολλά πράγματα που θα σε ενδιέφερε να κάνεις, οπότε αυτό μην το βλέπεις ως πρόβλημα, απλώς θέσε κάποια προτεραιότητα ή διάλεξε αυτό που σε εκφράζει περισσότερο μια δεδομένη περίοδο!
3. Ακόμη κι αν δεν καταλήξεις πουθένα μετά από όλα αυτά, μη χολοσκάς! Ο χρόνος είναι σίγουρα σημαντικός, αλλά το γεγονός ότι μπορεί και να μη νιώθεις έτοιμη για σπουδές σε κάτι μήνες, δε σημαίνει ότι θα βρεθείς σε μειονεκτική θέση ούτε ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι να τον αξιοποιήσεις! Υπάρχουν τόσοι και τόσοι που παράτησαν στη μέση τις σπουδές τους γιατί ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν αυτό που επιθυμούσαν. Κι άλλοι τόσοι που άντεξαν και τελείωσαν πάραυτα, και τελικά κατάφεραν να βρουν ποικίλους τρόπους ώστε να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που πραγματικά αγαπούσαν. Η επαγγελματική αποκατάσταση είναι σίγουρα ένα θέμα που χρήζει ανησυχίας, αλλά στις μέρες μας σχεδόν όλα τα επαγγέλματα είναι κορεσμένα οπότε δεν αξίζει να μαζοχίζεσαι σπουδάζοντας κάτι που δεν πρόκειται ν'αγαπήσεις ποτέ. Κι είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πράγματα με τα οποία ασχολείσαι -πράγματα που σου αρέσουν- οπότε κάνε αυτό που αγαπά η ψυχούλα σου και άσε τους... μελλοντολόγους να λένε ο καθένας το μακρύ και κοντό του!
4. Η ζωή είναι στα χέρια σου. Όχι, δεν είναι άλλη μια ουτοπία, ούτε άλλη μια ωραιολογία. Είναι απλώς μια αλήθεια. "Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα". Αυτό, από 'σενα το έμαθα(καλά, το 'πε ο Καζαντζάκης αλλά εσύ μου το 'μαθες). Και μη σε νοιάζει έαν δεν μπορείς να τον αποδόσεις καλά επάνω στο χαρτί της πορείας σου. Υπάρχει πάντα και το... σβηστήρι για να κάνεις τις απαραίτητες διορθώσεις στις ατέλειες αυτού του σχεδίου. Δεν υπάρχει τέλεια ζωή, δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι που να ξέρουν εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο τι τους γίνεται, και εν τέλει, δεν υπάρχουν ούτε τέλειες αποφάσεις που οδηγούν στο τέλειο μέλλον. Τίποτα δεν έρχεται με εγγυήσεις. Το να μπορείς να επεμβαίνεις στη ζωή σου και να την πλάθεις κατά πώς θέλεις και ονειρεύεσαι, είναι προνόμιο. Νιώσε το λοιπόν, γιατί έχεις δύναμη, όλοι έχουμε. Το θέμα με αυτή, βέβαια, είναι πώς θα την αξιοποιήσεις. Κι εδώ για να 'μαι ειλικρινής, χρειάζεται εξυπνάδα. Κι αυτή τη διαθέτεις.
Μην ανησυχείς λοιπόν που ανησυχείς, είναι καλό αυτό, αν και κάποιες φορές είναι και λίγο κουραστικό. Έχεις ήδη συμπληρώσει ένα βασικότατο βήμα στην πυραμίδα της ζωής. Να δεις που όλα θα πάνε καλά...

Διλήμματα.

Αυτή η κοπέλα έπρεπε να βρίσκεται αιωνίως σε δίλημμα! Δε γινόταν αλλιώς, όλο και με κάτι θα αμφιταλαντευόταν. Κι όταν η κατάσταση ήταν τέτοια, ώστε να μην έλεγε να πάρει μια απόφαση, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να στρέφει την προσοχή της κάπου άλλου -συνήθως άκουγε μουσική για να ηρεμήσει- με την ελπίδα ότι έτσι θα έπαυε να ακούει τις σκέψεις που αντηχούσαν στα αυτιά της.
Ήθελε πολύ να του γράψει και να τον ρωτήσει... Διάφορα. Αυτό βέβαια, της είχε συμβεί πάμπολλες φορές. Η επιθυμία της να επικοινωνήσει μαζί του δηλαδή. Κι όμως, υπήρχαν μέρες που δεν έλεγε να πάρει την απόφαση και να το κάνει. Πάντα κάτι την εμπόδιζε -οι συνηθισμένες εσωτερικές διαμάχες-.
Συνέχιζε να προσπαθεί όμως, και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πίστευε ότι κατάφερνε να του μιλήσει. Ακόμα κι αν δεν το έκανε με λόγια, ακόμα κι αν του έριχνε απλώς μια κλεφτή ματιά. Της έδινε συνήθως την εντύπωση ότι καταλάβαινε. Αυτό την ανακούφιζε λίγο.
Της είχε όμως δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά κάτι που έτυχε να πει ορισμένες φορές. Ότι "δεν την ήξερε καλά". Στην αρχή θεώρησε ότι είχε δίκαιο από κάποια άποψη. Δεν την έβλεπε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και πάντα υπήρχε κάποιος περιορισμός στην συναναστροφή τους. Αυτό, ήταν γεγονός. Αδιαμφισβήτητη αλήθεια δηλαδή. Κι όμως, υπήρχε κάτι που εξακολουθούσε να μην της αρέσει στην πρόταση του. Γιατί τελικά, πότε μπορεί να πει κανείς ότι γνωρίζει τον άλλο καλά; Σαφώς όταν αποκτήσουν κοινά βιώματα και αντιμετωπίσουν διάφορα περιστατικά μαζί-ίσως και δυσκολίες-. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό-δεν είναι πάντα αυτό-. Είναι μερικές φορές που σου δημιουργείται η εντύπωση ότι ξέρεις πολύ καλά τον άλλο. Όχι με την έννοια των βιωμάτων, όχι επειδή ζήσατε πολλά μαζί. Από αυτή την όψη, όχι. Αλλά από μια άλλη πλευρά, εκείνη της διαίσθησης, του ενστίκτου, της "χημείας" ή τελοσπάντων εκείνης της απροσδιόριστης, αλλά ισχυρής δύναμης που σας ενώνει. Αυτό βέβαια, δεν ήξερε αν μπορούσε να είναι πάντα αμοιβαίο. Ήταν κι αυτό ένα θέμα. Οπότε και από αυτή την άποψη η πρόταση του έστεκε. Κι όμως, υπήρχε και μια τρίτη πλευρά, πέρα από τα βιώματα, πέρα από τις άγνωστες δυνάμεις, πέρα από τη γλώσσα του σώματος που έλεγε περισσότερα καμιά φορά. Υπήρχε η δική της πλευρά. Μια πλευρά που τον είχε αφήσει αρκετές φορές να δει, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Πώς μπορούσε να πιστεύει ότι δεν την ήξερε καλά; Θα έλεγα ότι είχε καταφέρει να μάθει πολλά πράγματα γι'αυτήν και η ίδια όμως, προσπαθούσε να είναι πιο προσιτή, για να μπορέσει να τη διαβάσει. Και τα κατάφερνε αρκετά καλά. Μπορεί να μην είχε ανακαλύψει τον πυρήνα των σκέψεων της ακόμη, αλλά αυτό λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε ότι επικοινωνούσαν. Και που κάθε φορά ανακάλυπταν κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό -έτσι το έβλεπε-. Εξάλλου, ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις κάποιον εντελώς. Ακόμα και οι πιο προβλέψιμοι άνθρωποι, μπορούν καμιά φορά να ανατρέψουν τα δεδομένα.
Δεν ήθελε να τον βλέπει σαν κάτι ξένο και απόμακρο -δεν τον ένιωθε έτσι-. Εξακολουθούσε βέβαια να διατηρεί αυτό το δικαίωμα εκείνος... Αλλά η ίδια, πάντοτε διακατεχόταν από την ακαταμάχητη επιθυμία να αφεθεί. Δεν της φάνηκε ποτέ σαν κάτι κακό. Μόνο όταν ρισκάρεις κερδίζεις. Υπάρχουν πάντοτε οι απώλειες βέβαια, και το ανοιχτό ενδεχόμενο να χάσεις. Αλλά αυτό δεν αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για ό,τι κι αν έκανε. Αυτό το κορίτσι είχε πρόβλημα με ορισμένους μηχανισμούς που αφορούσαν την αυτοάμυνά της. Ήθελε να νιώθει ελεύθερη -ήθελε να του εκφράζει τις σκέψεις της, τη χαρά, την έκπληξη, το θαυμασμό, την απορία, ακόμη και τη λύπη της καμιά φορά- μόνο έτσι θεωρούσε ότι ήταν αληθινά ο εαυτός της, μόνο έτσι ένιωθε ότι απέδιδε τη γνησιότερη μορφή της ύπαρξης της σε μια σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων και μόνο έτσι ήταν έντιμη απέναντι του. Ούτως ή άλλως, αυτό το είχαν ξεκαθαρίσει από την αρχή-ότι δηλαδή θα ήταν οι εαυτοί τους.

Mεταμεσονύχτιες σκέψεις.

Είναι μια και δέκα μετά τα μεσάνυχτα.
Όχι, δεν έχει καμιά σημασία. Είναι σημαντικό που κάθομαι εδώ παρέα με τον εαυτό μου όμως.
Κι είναι μια ώρα που μπορώ να τον ακούσω πεντακάθαρα. Είναι απ' τις ελάχιστες ώρες που του αφιερώνω λίγο ποιοτικό χρόνο. Απ' τις ελάχιστες ώρες που τον αφήνω να εκφράσει όλα του τα παράπονα, όλες του τις πίκρες, τις απογοητεύσεις. Κι άλλοτε, τέτοιες ώρες σαν κι αυτή τον αφήνω ν'ανατρέξει πίσω, σε στιγμές που δε θα γυρίσουν ποτέ ξανά- γιατί έτσι είναι η ζωή, έτσι σου έμαθαν ότι είναι: στιγμές που δεν ξαναγυρνούν-. Εντούτοις, σου είναι ευχάριστο όταν σε αφήνω να θυμάσαι. Σου αρέσει που σ'αφήνω να γελάς μόνος σου σαν τον χαζό. Και σε λυτρώνει που μπορείς να δακρύσεις ελεύθερα, χωρίς σφιγμένα χείλη, χωρίς άτσαλες κι αμήχανες κινήσεις, χωρίς εκείνο το συντηρητικό και τυπικό πρόσωπο που δείχνεις στους άλλους. Τώρα μπορείς να κάνεις τα πάντα, ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Η σκέψη σου όμως... Τι γίνεται μ'αυτήν; Ή καλύτερα, τι γίνεται μ'αυτόν; Συνέχεια στην σκέψη σου. Οπότε σκεψου το καλύτερα, δεν είσαι τόσο άνετος όσο θα ήθελες να πιστεύεις. Θα σ'αφήσω να μιλήσεις και γι'αυτόν όμως απόψε. Μίλα ελεύθερα, έστω και για μια φορά, πες καθαρά όσα σκέφτεσαι, όσα αισθάνεσαι. Αυτός; Είναι λοιπόν μοναδικός. Είναι μοναδικός όπως είμαστε όλοι, με το δικό του μοναδικό τρόπο. Σου μιλώ ειλικρινέστατα, δεν τον έχω θεοποιήσει. Απλώς είναι μοναδικός μ'ένα τρόπο που μ'αρέσει. Παραδέξου το. Έχει μια δύναμη που σε μαγνητίζει. Είναι μια δύναμη ανεξήγητη όμως. Αυτό σε φόβιζε, ίσως ακόμη να συνεχίζει, αλλά ξέρω πόσο λίγο σε απασχολεί ο φόβος.
Λίγη ώρα πριν διάβαζες το γράμμα του. Ένιωσες ότι αφορούσε κάποιον συγκεκριμένο. Θα 'σαι, μου φαίνεται, πολύ ανόητος να πιστεύεις ότι δεν υπήρξαν κι άλλοι στη ζωή του. Υπήρξαν και στη δική σου ζωή όμως, όπως και του καθενός. Γι'αυτό σταμάτα να παραξενεύεσαι. Δεν είναι αυτό που σε ενοχλεί. Δεν είναι το παρελθόν του. Σε ενοχλεί όμως αφάνταστα που θα χαθεί, που θα χαθείς, που τίποτα δε θα 'ναι ποτέ ξανά, όπως τώρα. Και τον φαντάζεσαι να σου λέει "άνοιξε τα φτερά σου, αυτή είναι η πορεία και έχεις πολλά να μάθεις ακόμα". Κι αυτό σε πειράζει! Το ξέρω καλά-απόψε δε μου γλιτώνεις-. Και τώρα μέσα μου σε κατηγορώ και σε καταδικάζω. Έχω ήδη βρει αρκετά επίθετα για να σε χαρακτηρίσω. "Αχόρταγε, άπληστε, στενόμυαλε, κουφιοκέφαλε". Αυτό είσαι, τίποτα παραπάνω. Γιατί σε ενοχλεί τόσο; Ξέρεις, άρχισε να με ανησυχεί ιδιαίτερα αυτό τώρα τελευταία και σου μιλάω με πλήρη σοβαρότητα. Προς τι όλα αυτά; Πάψε να γίνεσαι αυτοκαταστροφικός. Κλείσου στο κλουβί σου όπως κάνουν όλοι. Βάλε και συ μια μάσκα, γίνε τυπικός και ψυχρός. Γίνε γενικός και αόριστος. Πάψε να μιλάς με λόγια. Μίλα με γρίφους(ή στην περίπτωση σου μη μιλάς καθόλου καλύτερα). Κάνε τη ζωή σου "απλότερη"(!) Κι όσο τ'ακούς αυτά σε βλέπω, σε νιώθω, βλέπω την άρνηση στα μάτια σου. Κι ο λόγος; Την έχεις έτοιμη την απάντηση, τόσο απερίσκεπτος είσαι. "Η αγάπη", σκέφτεσαι. Το δέσιμο. Η ασφάλεια(πώς τολμάς να νιώθεις ασφάλεια;). Κι έπειτα... ΟΛΑ. Τα λόγια, οι συζητήσεις, τα σοβαρά, τα αστεία, τα άσκοπα, τα άστοχα, τα ουσιώδη, τα όμορφα... Τα βλέμματα, οι εύστοχες παρατηρήσεις, όλα. Όλα θα σου λέιψουν και το ξέρεις από τώρα.
Γιατί αν έμαθες κάτι καλά στη ζωή σου είναι πως οι στιγμές ΔΕΝ ε-πα-να-λαμ-βά-νο-νται. Το τέλος θα φτάσει, κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Κι αυτό, είναι πάνω από τις δυνάμεις σου, πάνω απ'τον καθένα.
Και τώρα θυμάσαι άλλα λόγια, θυμάσαι να σου λένε "ζήσε τώρα που μπορείς". Και συνεχίζεις να 'σαι αχόρταγος έτσι; Σε φοβίζει το τέλος, δε θέλεις να το δεις. Κι όμως, όπως σε βλέπω και με βλέπεις ξέρουμε και οι δυο καλά πως το μάθημα και το"ξεμάθημα" είναι κοντά. Ναι, το κάνεις και αυτό! Έτσι, για να σκληραγωγηθείς, έτσι γιατί πρέπει, διότι επιβάλλεται. Γιατί θα σου πει να ανοίξεις τα φτερά σου και να κοιτάξεις μπροστά. Και θα το κάνεις γιατί θα το πει εκείνος και όλοι οι άλλοι και δε θα μπορείς να αρνηθείς. Θα 'ναι δύσκολα στην αρχή, σε ξέρω καλά και γι'αυτό στο λέω. Θα συνηθίσεις. Θα σου λείπει όμως. Και η ζωή θα κάνει τον κύκλο της όπως κάνει πάντα. Αλλά θα τον σκέφτεσαι και θα τον θυμάσαι. Κι αυτό το γνωρίζω. Κι ενοχλείσαι ακόμη. Ενοχλείσαι γιατί ο δικός σου ο κύκλος σου παίρνει μακριά ό,τι αγαπάς. Κι αυτό το ξέρουμε κι οι δυο. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό δε σε κάνει να μετανιώνεις ούτε στο απειροελάχιστο. Ξέρω ότι μέσα σου θα συνεχίσει να ζει, όπως και να 'χει. Κι αυτό είναι κάτι...

Νέα Τάξις Πραγμάτων.

Θα είχαν περάσει τουλάχιστον δύο ώρες από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να τραβήξει ένα κομμάτι χαρτί από το σημειωματάριο της. Ήταν αλλιώτικα όλα ετούτη τη φορά. Ακόμη και το γεγονός ότι της είχε πάρει τόση ώρα για να το αποφασίσει. Δίσταζε.
Σαν άρπαξε το χαρτί τ'ακούμπησε απάνω στο γραφείο και το κοίταζε λες κι ήταν μια απειλή. Μα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα λευκό, άδειο κομματάκι από χαρτί.
Έτσι είχε βαλθεί να λέει στο μυαλό της που της έπαιζε περίεργα παιγνίδια τώρα τελευταία. "Ένα χαρτί είναι, τι έχεις να φοβηθείς;" Είχε κι ένα στυλό μαζί της το οποίο πηγαινοερχόταν από το ένα χέρι στο άλλο νευρικά. Αρνείτο όμως να ανοίξει το καπάκι του και να το χρησιμοποιήσει.
Δεν της το επέβαλλε κανένας βέβαια, όμως, το ήθελε. Ήταν ο δικός της τρόπος να λυτρώνεται. Πάντοτε είχε κάτι να γράψει λοιπόν. Ετούτη τη φορά ήταν όλα αλλιώτικα.
Μήτε γιατί στέρεψε η φαντασία της, μήτε γιατί στέρεψαν τα λόγια. Όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος που δεν έγραφε. Ήταν σχεδόν τόσο οικεία η σχέση που απέκτησε το στυλό της με το χαρτί που το γράψιμο θα έβγαινε αναπόφευκτα σαν το επιδίωκε.
Όχι όμως τώρα, τώρα δεν ήθελε. Δίσταζε. "Νέα τάξις πραγμάτων". Αυτές οι τρεις λέξεις την απασχολούσαν το τελευταίο διάστημα και δίσταζε να τις εξηγήσει περαιτέρω. Από τη μια, επιθυμούσε να εισχωρήσει στα καινούρια μονοπάτια που χάραζε το μυαλό της και από την άλλη, της φάνταζαν σκοτεινά κι αφιλόξενα και με αυτό το σκεπτικό συνέχιζε να μένει αδρανής.
Συνειδητά.
Γνώριζε. Η φωνή, βλέπετε. Ετούτη τη φορά όμως ήταν όλα αλλιώτικα. Δεν ήθελε να την ακούσει. Την είχε κουράσει πια. Συνέχεια την καταδίωκε και την περιόριζε, σχεδόν έλεγχε κάθε της κίνηση. "Μην το πεις αυτό, σταμάτα να σκέφτεσαι έτσι, είναι λάθος, ξέχασε το, φέρσου σωστά."
Κι όλα αυτά για τι; Για να κυριαρχήσει στον εαυτό της. Ακούς εκεί φιλοδοξία!
Μάλλον μαντάρα τα έκανε έτσι. Γιατί πάντα ερχόντουσαν κι εκείνες οι στιγμές που δεν άντεχε άλλο και όταν ξεσπούσε πήγαινε στράφη και η αυτοκυριαρχία και ο αυτοέλεγχος. Τέτοιες στιγμές ήταν η μικρή της επανάσταση, έτσι τις είχε ονομάσει. Άλλοτε ζούσε στο κατεστημένό της λοιπόν κι άλλοτε γινόταν επαναστάτρια και το ανέτρεπε. Ετούτη τη φορά όμως ήταν όλα αλλιώτικα.
Ούτε το ένα ήθελε να κάνει, ούτε το άλλο. Μοναχά έμενε εκεί ασάλευτη και νευρική να κοιτάζει το χαρτί και να σκέφτεται "νέα τάξις πραγμάτων". Κι αυτό τη δίχαζε. Δεν τη φόβιζε τίποτα περισσότερο από αυτό το σημείο του διχασμού. Δεν ήθελε να αναλογισθεί. Μα ποιος την υπολόγιζε; Η φωνή της λογικής και της συνείδησης είχαν ήδη ξεκινήσει να αντιμάχονται με την επαναστατική φωνή, μια φωνή άμυαλη, μιας κι η πηγή της ήταν η καρδιά κι όχι το μυαλό.
Είχε μάλιστα πυκνώσει τόσο πολύ η συνομιλία τους που αδυνατούσε να ξεχωρίσει τι έλεγε η καθεμιά.
Μόνο ένιωθε το κεφάλι της που θα έσπαγε από λεπτό σε λεπτό. Ετούτη τη φορά όλα ήταν αλλιώτικα γιατί αρνείτο κατηγορηματικά να λάβει μέρος στη συζήτηση. Δίσταζε, γιατί ήξερε καλά πως θέλοντας να μην αδικήσει καμιά από τις δυο φωνές θα κατέληγε η ίδια στο συμβιβασμό. Ήξερε τον τρόπο να ηρεμήσει τα πνεύματα, μα δεν έλεγε να τον εφαρμόσει ετούτη  τη φορά. Όχι πια, όχι άλλο. Ήταν όλα ή τίποτα.