Διλήμματα.

Αυτή η κοπέλα έπρεπε να βρίσκεται αιωνίως σε δίλημμα! Δε γινόταν αλλιώς, όλο και με κάτι θα αμφιταλαντευόταν. Κι όταν η κατάσταση ήταν τέτοια, ώστε να μην έλεγε να πάρει μια απόφαση, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να στρέφει την προσοχή της κάπου άλλου -συνήθως άκουγε μουσική για να ηρεμήσει- με την ελπίδα ότι έτσι θα έπαυε να ακούει τις σκέψεις που αντηχούσαν στα αυτιά της.
Ήθελε πολύ να του γράψει και να τον ρωτήσει... Διάφορα. Αυτό βέβαια, της είχε συμβεί πάμπολλες φορές. Η επιθυμία της να επικοινωνήσει μαζί του δηλαδή. Κι όμως, υπήρχαν μέρες που δεν έλεγε να πάρει την απόφαση και να το κάνει. Πάντα κάτι την εμπόδιζε -οι συνηθισμένες εσωτερικές διαμάχες-.
Συνέχιζε να προσπαθεί όμως, και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πίστευε ότι κατάφερνε να του μιλήσει. Ακόμα κι αν δεν το έκανε με λόγια, ακόμα κι αν του έριχνε απλώς μια κλεφτή ματιά. Της έδινε συνήθως την εντύπωση ότι καταλάβαινε. Αυτό την ανακούφιζε λίγο.
Της είχε όμως δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά κάτι που έτυχε να πει ορισμένες φορές. Ότι "δεν την ήξερε καλά". Στην αρχή θεώρησε ότι είχε δίκαιο από κάποια άποψη. Δεν την έβλεπε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και πάντα υπήρχε κάποιος περιορισμός στην συναναστροφή τους. Αυτό, ήταν γεγονός. Αδιαμφισβήτητη αλήθεια δηλαδή. Κι όμως, υπήρχε κάτι που εξακολουθούσε να μην της αρέσει στην πρόταση του. Γιατί τελικά, πότε μπορεί να πει κανείς ότι γνωρίζει τον άλλο καλά; Σαφώς όταν αποκτήσουν κοινά βιώματα και αντιμετωπίσουν διάφορα περιστατικά μαζί-ίσως και δυσκολίες-. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό-δεν είναι πάντα αυτό-. Είναι μερικές φορές που σου δημιουργείται η εντύπωση ότι ξέρεις πολύ καλά τον άλλο. Όχι με την έννοια των βιωμάτων, όχι επειδή ζήσατε πολλά μαζί. Από αυτή την όψη, όχι. Αλλά από μια άλλη πλευρά, εκείνη της διαίσθησης, του ενστίκτου, της "χημείας" ή τελοσπάντων εκείνης της απροσδιόριστης, αλλά ισχυρής δύναμης που σας ενώνει. Αυτό βέβαια, δεν ήξερε αν μπορούσε να είναι πάντα αμοιβαίο. Ήταν κι αυτό ένα θέμα. Οπότε και από αυτή την άποψη η πρόταση του έστεκε. Κι όμως, υπήρχε και μια τρίτη πλευρά, πέρα από τα βιώματα, πέρα από τις άγνωστες δυνάμεις, πέρα από τη γλώσσα του σώματος που έλεγε περισσότερα καμιά φορά. Υπήρχε η δική της πλευρά. Μια πλευρά που τον είχε αφήσει αρκετές φορές να δει, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Πώς μπορούσε να πιστεύει ότι δεν την ήξερε καλά; Θα έλεγα ότι είχε καταφέρει να μάθει πολλά πράγματα γι'αυτήν και η ίδια όμως, προσπαθούσε να είναι πιο προσιτή, για να μπορέσει να τη διαβάσει. Και τα κατάφερνε αρκετά καλά. Μπορεί να μην είχε ανακαλύψει τον πυρήνα των σκέψεων της ακόμη, αλλά αυτό λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε ότι επικοινωνούσαν. Και που κάθε φορά ανακάλυπταν κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό -έτσι το έβλεπε-. Εξάλλου, ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις κάποιον εντελώς. Ακόμα και οι πιο προβλέψιμοι άνθρωποι, μπορούν καμιά φορά να ανατρέψουν τα δεδομένα.
Δεν ήθελε να τον βλέπει σαν κάτι ξένο και απόμακρο -δεν τον ένιωθε έτσι-. Εξακολουθούσε βέβαια να διατηρεί αυτό το δικαίωμα εκείνος... Αλλά η ίδια, πάντοτε διακατεχόταν από την ακαταμάχητη επιθυμία να αφεθεί. Δεν της φάνηκε ποτέ σαν κάτι κακό. Μόνο όταν ρισκάρεις κερδίζεις. Υπάρχουν πάντοτε οι απώλειες βέβαια, και το ανοιχτό ενδεχόμενο να χάσεις. Αλλά αυτό δεν αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για ό,τι κι αν έκανε. Αυτό το κορίτσι είχε πρόβλημα με ορισμένους μηχανισμούς που αφορούσαν την αυτοάμυνά της. Ήθελε να νιώθει ελεύθερη -ήθελε να του εκφράζει τις σκέψεις της, τη χαρά, την έκπληξη, το θαυμασμό, την απορία, ακόμη και τη λύπη της καμιά φορά- μόνο έτσι θεωρούσε ότι ήταν αληθινά ο εαυτός της, μόνο έτσι ένιωθε ότι απέδιδε τη γνησιότερη μορφή της ύπαρξης της σε μια σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων και μόνο έτσι ήταν έντιμη απέναντι του. Ούτως ή άλλως, αυτό το είχαν ξεκαθαρίσει από την αρχή-ότι δηλαδή θα ήταν οι εαυτοί τους.

Σε ρόλο...θεραπευτικό.

"Η αγάπη κλείνει όλες τις πληγές, ακόμα κι αυτές που συχνά προέρχονται από την ίδια."

 Αν δεν το κάνεις για σένα τότε κάντο για τους άλλους.
Κι αν σου φαίνονται πολλοί οι "άλλοι", τότε κάντο μονάχα για έναν. Διάλεξε τον καλά όμως και φρόντισε να το αξίζει, γιατί αλλιώς, δε θα πετυχεί.
Αν έρθει ποτέ εκείνη η τρομαχτική μέρα που όλα θα σου φαίνονται μάταια και άσκοπα, αν έρθει ποτέ μια μέρα χωρίς στοχό και νόημα, αν έρθει μια μέρα που απλώς θα ευχόσουν να μείνεις παγιδευμένος στην αιώνια σιωπή, τότε κάντο. Προσπάθησε να φέρεις στο μυαλό σου κάποιον, του οποίου η παρουσία υπήρξε καταλυτική. Ακόμα κι αν δεν είναι εκεί, ακόμα κι αν δεν ήταν ποτέ όπως θα ήθελες, αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσεις.
Ο πόνος, η θλίψη, η απογοήτευση, ακόμα και ο θυμός -όλα- θα παύσουν μεμιάς. Θα εκμηδενιστούν. Θα απαλύνει τόσο ο πόνος και θα κοπάσει ο θυμός που σχεδόν θα νομίζεις ότι δεν υπήρξαν ποτέ.
Μόνο προσπάθησε το εξής: κλείσε τα μάτια σου, όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο αταίριαστο κι αν σου φαίνεται εκείνη τη στιγμή, κλείστα για λίγο και φέρε τη μορφή του στο μυαλό σου. Να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου, -πάντοτε- δεν ξέρεις πόσο πολύ του είναι απαραίτητος.
Και πόσο μάλλον αν φτάσει εκείνη η τρομερή ημέρα. Μπορεί να 'ναι μια μέρα που θα νιώσεις ξεχασμένος και χαμένος. Μπορεί να 'ναι μια μέρα που μπορεί και να προτιμούσες να ήταν έτσι. Μια μέρα, που ακόμη και το πιο λυπητερό τραγούδι δε θα περιγράφει την κατάστασή σου. Μπορεί να 'ναι μια μέρα μοναξιάς και εγκατάλειψης. Μια μέρα που απλώς κάτι θα λείπει, γιατί "πάντα κάτι λείπει".
Κι όμως σου λέω, αν δεν μπορείς, αν δε θες να το κάνεις για σένα, κάντο για κάποιον άλλον τότε. Κλείσε τα ματάκια σου και δες τον να παίρνει σάρκα και οστά, να ορθώνεται μπροστά σου. Ή σκέψου ότι εκείνος δε θα ήθελε ποτέ να σε δει σε τέτοια κατάσταση. Σκέψου ότι αυτό θα τον θύμωνε, ή ότι θα τον πονούσε -ακόμα κι αν δεν είναι έτσι, ακόμα κι αν ποτέ δεν ήταν έτσι, αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσεις-. Θα δεις πόσο γρήγορα και εύκολα θα εξασθενίσει ο πόνος.
Και ξέρεις; Επιμένω πολύ στο ότι πρέπει να 'ναι κάποιος που να το αξίζει γιατί μόνο έτσι θα πετύχει. Ξέρεις γιατί; Διότι πρέπει να νιώσεις κάτι δυνατό -κάτι αντιστοίχως δυνατό στον πόνο- κάτι που να μπορεί να τον διαλύσει και έπειτα να τον σπάσει σε χίλια κομματάκια και να τον εξαφανίσει. Η αγάπη κλείνει όλες τις πληγές, ακόμα κι αυτές που συχνά προέρχονται από την ίδια. Δεν είναι αξιοθαύμαστο αυτό;
Και μη σκεφτείς ποτέ ότι δεν αξίζει να υπάρχεις για κάποιον άλλον, αν δεν υπάρχεις για σένα. Μη σκεφτείς ότι είναι χαμένος κόπος ή χαμένη υπόθεση. Αν τον αγαπάς σε τέτοιο σημείο σίγουρα κάτι θα προσφέρεις και στον ίδιο. Αλλιώς δε θα 'χει νόημα η αγάπη σου. Μην την υποτιμήσεις ποτέ όμως. Αν είσαι αρκετά έξυπνος, θα 'χεις καταλάβει μέχρι τώρα ότι συχνά τίποτα δε σε κάνει πιο ευτυχισμένο από το να βλέπεις ευτυχισμένους τους γύρω σου. Εξάλλου, ευτυχία και μοναξιά δεν πάνε μαζί...

Δυο όψεις αλλιώτικες(απόπειρα ορισμού της αγάπης-αν ορίζεται-)

Εκ των προτέρων, μια παράκληση: συγχωρέστε με για το ασυνάρτητο μου γράψιμο. Στο θέμα της αγάπης σηκώνω ψηλά τα χέρια, γιατί είναι ατελεύτητο το μεγαλείο της. Εντούτοις, δεν παύω να την επεξεργάζομαι και να προσπαθώ να την ορίζω -κάθε φορά ίσως αλλιώτικα από την προηγούμενη, γιατί είμαστε όλοι τόσο μοναδικοί και ανεπανάληπτοι, οπότε είναι ανθρωπίνως αδύνατον να βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα ξανά και ξανά-. Οι προτάσεις μου ίσως σας φανούν μπερδεμένες και αντιφατικές- δεν μπορούσα όμως να μη μοιραστώ αυτό το κείμενο με έσας -γι'αυτό συγχωρέστε με-.

Είναι φορές που δύο άνθρωποι ξεκινούν από κάπου ξεχωριστά και καταλήγουν να συναντιούνται- είτε τυχαία, είτε μοιραία, είτε αναγκαστικά-. Πάντως, στη γεμάτη με σκαμπανεβάσματα ευθεία της ζωής τους, φθάνει μια στιγμή που από παράλληλες οι ευθείες τους γίνονται μία ευθεία κι έτσι, εφάπτεται η μια πάνω στην άλλη.

Το πώς και το γιατί, συχνά, μένουν αιωνίως αναπάντητα. Το μόνο που δύναται κανείς να γνωρίζει είναι το γεγονός της συνάντησης αυτούσιο. Και φυσικά, τα όσα έπονται της συναντήσεως.

Συναντιούνται λοιπόν, κι είναι δύσκολη η αρχή -όπως κάθε αρχή εξάλλου-. Τα πέπλα του μυστηρίου και της περιέργειας αρχίζουν να τους περιζώνουν και μ'ένα τρόπο μαγικό τους φέρνουν πιο κόντα. Κάθε μερά, όλο και πιο κοντά. Το κάνουν όμως με τόση τέχνη, ώστε οι δυο τους να μην το αντιλαμβάνονται, κι αν ακόμη το καταλάβουν ποτέ  να είναι τόσο σθεναρές οι δυνάμεις που τους ενώνουν ώστε πλέον να μην μπορούν ν' απελευθερωθούν από τα δεσμά τους.

Αρχίζει λοιπόν, σ'αυτό το σημείο να λειτουργεί και η λογική (γιατί το συναίσθημα είχε δράσει προ πολλού) και προσπαθεί να εξηγήσει -μάταια- το πώς και το γιατί. Προσπαθεί να βρει λύσεις και διεξόδους, αλλά κάθε φορά που πάει να ξεφύγει απ' το συναίσθημα, αυτό επιστρέφει δριμύτερο και πιο αποφασισμένο από ποτέ.

Σε τούτο 'δω το σημείο είναι που οι άνθρωποι γίνονται υποχείριο της καρδιάς τους και χάνουν την ανθρωπιά τους -όχι από την άποψη ότι έπαψαν να είναι ευαίσθητοι, ή ηθικοί, ούτε γιατί έπαψαν να σκέφτονται το συν-άνθρωπό τους, αλλά γιατί χάθηκε η λογική μες στο συναίσθημα. Κι άνθρωπος δίχως λογική, δε λογίζεται άνθρωπος.

Τέτοιες στιγμές, σαν αυτές, οι άνθρωποι γίνονται αχόρταγοι, γιατί δίχως την ευθεία που τους συμπληρώνει νιώθουν μισοί, ανολοκλήρωτοι. Αχόρταγοι, όχι γιατί δεν εκτιμούν την ύπαρξη της ευθείας στη ζωή τους, αλλά αχόρταγοι εξαιτιας του πόθου τους. Αχόρταγοι γιατί το "είναι" της ευθείας τους θέλει να συνεχίσει να εφάπτεται στην άλλη ευθεία και διότι όσο περνούν οι μέρες όλο και πιο πολύ αδυνατούν να σκεφτούν μια μέρα μακριά της. Αυτό, το λένε έρωτα μερικοί και κάποιοι τολμούν και το λεν αγάπη.

Μα μου'πε κάποιος κάποτε, πως αγαπά μόνο όποιος αγαπά αληθινά. Και η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισε τι είναι αλήθεια και τι παραμύθια. Συνειδητοποίησα τελικά, ότι μόνο η αλήθεια δίνει εγκυρότητα σ' ό,τι ζούμε. Αλλιώς, δε το ζούμε, αλλιώς, είναι ψεύτικο.

Το δεδομένο μας λοιπόν είναι ότι είμαστε ανθρώπινα όντα κι ότι εχτός από τα ζωώδη μας ένστικτα, κατέχουμε και λογική. Αναγκαστικά, λοιπόν, συναίσθημα και λογική πρέπει να βρουν μια μέση λύση.

Αληθινά αγαπά αυτός που δέχεται την αλήθεια του άλλου και του κόσμου που τους περιστοιχίζει. Τον αγαπά όχι γιατί θα μπορούσε να του χαρίσει κάποια νύχτα τον ουρανό με τ'άστρα, όχι γιατί θα γινόταν "τέρας" δίχως λογική, εάν μπορούσε. Μα για έκεινο το φως της αλήθειας που διατηρεί άσβεστο μέσα του, τον αγαπά.

Αγάπη είναι να πατάς τα πόδια σου γερά στο έδαφος, κι όχι να βλέπεις τους άλλους από τα σύννεφα, γιατί σαν τους βλέπεις από ψηλά, δεν τους βλέπεις ως ίσους. Η στάση σου έτσι, γίνεται αλαζονική και ξεφεύγει από τον κόσμο στον οποίο βρίσκεσαι. Άρα, φεύγεις από την αλήθεια και κυνηγάς μια ψεύτικη διάσταση. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η κατάκτηση της ευθείας σου. Μα έτσι, χάνονται οι ευθείες και χάνεται κι ο κόσμος όλος -η βιούμενη σου πραγματικότητα-.

Αγάπη, λοιπόν, αληθινή είναι να ονειρεύεσαι, αλλά να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά -αν γίνεται αυτό-. Αγάπη είναι όταν οι δυο γραμμές πορεύονται μαζί στο δρόμο της αλήθειας και όχι όταν περπατούν σε δρόμους ονειρικούς, δήθεν στρωμένους από ροδοπέταλα. Αγάπη είναι όσα λεν τα μάτια και τ'αφήνουν αφανέρωτα οι λέξεις. Αγάπη είναι βάρος και βαρύτητα! Βάρος γιατί την κουβαλάς συνέχεια μέσα σου, σαν ένα φορτίο μα και σα φυλαχτό και βαρύτητα γιατί σε κρατά στη Γη, όσο ποτέ άλλοτε. Ν'αγαπάς με τα μάτια ανοιχτά σημαίνει ν'αγαπάς αληθινά. Ν'αγαπάς κι ας είναι δύσβατο το μονοπάτι της αλήθειας. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν είναι τίποτε άλλο παρά αλήθεια. Κι ας σε πικραίνει η αγάπη σου κι ας σε πονά, αν αγαπάς αληθινά το θάρρος σου ομορφαίνει ετούτη όλη την ασκήμια. Κι ας μην εφάπτονται οι ευθείες, φτάνει να συναντιούνται κάποτε -τυχαία, μοιραία, αναγκαστικά- , για να μοιράζεται η αλήθεια και να πολλαπλασιάζεται η χαρά κι ο πόνος... να διαιρείται. "Μονάχα αυτός που αγαπά αληθινά συν-αισθάνεται..." Και η συν-αίσθηση δεν είναι άλλο παρά λογική και αίσθημα μαζί -αν μπορούν να συνυπάρξουν- ώστε να μη διαστρεβλώνεται η αλήθεια, ώστε να μη ζήσει κανείς στο ψέμα. Και τώρα φυσικά θα ρωτήσετε αν είναι εύκολο αυτό. Και θα σας αποκριθώ: "όχι, εύκολο δεν είναι, είναι όμως εφικτό για τις καρδιές που αντέχουν".

(Ο τίτλος αφαιρέθηκε...)

Η σκέψη μου μαζί σου

Ακούραστος ταξιδιώτης.

Το πρώτο εκείνο βλέμμα,

βαθιά θα μένει χαραγμένο

στη μνήμη μου.

Κάθε λόγος γλυκός,

αιώνια θα με συντροφεύει.

Είσαι εκεί, και παραπέρα

σε μέρη μακρινά μπορεί να βρίσκεσαι.

Μα, μη ξεχνάς!

Απέκτησες ένα σπίτι εδώ.

Δυο χέρια κρύα,

καρτερικά θα προσμένουν

κάθε σου επιστροφή,

θα δέχονται

θα καλωσορίζουν...

                                      24.12.10 ώραν: 9:50 π.μ.

Υποσημείωση: Σε σένα, που σ'αρέσει η ποίηση. Σε σένα, γιατί με "διάβασες" και με "μελέτησες". Σε σένα, γιατί ακούς όλα αυτά που δεν ακούγονται, γιατί βλέπεις πέρα απ'τα μάτια, βλέπεις στ' άδυτα της ψυχής τι καθρεφτίζεται, σε σένα, γιατί είναι γαλήνια η σιωπή σου, σοφή και ηθική... Σε σένα, από μένα, γιατί είσαι φως και έμπνευση και ευλογία, κατάρα όμως, δε θα αφήσω να γίνεις. Σε σένα, μόνο, σε σένα...

«Δύο χέρια κρύα...»

Καθότανε για ώρες πολλές απέναντι από το τζάκι... Τα μάγουλα της είχανε γίνει πια ροδοκόκκινα κι όλως περιέργως τα χέρια της παρέμεναν κρύα παρ'όλο που πηγαινοερχόταν συχνά μέσα στο δωμάτιο βάζοντας τα πάνω απ'την φωτιά. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και έμενε εκεί. Ασάλευτη, ακίνητη, αμίλητη.
Πάντα με το μικρό της ημερόλογιο στο χέρι και το στυλό κάπου χαμένο ανάμεσα στις γεμάτες σελίδες-σελίδες που σαν άγγιζες επάνω τους μπορούσες εύκολα να καταλάβεις με πόσο πάθος έγραφε, πόσο πολύ εννοούσε τις λέξεις εκείνες, πόσο τις πίστευε-. Άλλοτε έβλεπες γράμματα βιαστικά και ανήσυχα, άλλοτε ολόκληρες προτάσεις με κεφαλαία που ξεφώνιζαν κάτι, και συνέχεια σκόρπιες ημερομηνίες και σ'ορισμένα σημεία την ώρα.
Τώρα, έτσι βουβή που ήταν, η ώρα δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο η φωτιά, το ημερολόγιο και τα κρύα της χέρια.
Κι ένα δίλημμα στη μέση: Να το 'ριχνε μια για πάντα μέσα; Να απαλλασόταν επιτέλους; Να 'ταν άραγε 'κεινη νύχτα μια λύτρωση; Λύτρωση θα 'τανε όμως; Θαρρώ, πως και να το 'ριχνε μέσα, τίποτα δε θα σβηνότανε... Τίποτα δε θα χανότανε... Όσα κομμάτια χαρτί κι αν έκαιγε, ακόμη κι αν ξεφορτωνόταν όλα της τα στυλό θα συνέχιζε να γράφει. Θα 'γραφε με το δάκρυ της, θα δίνε ακόμη και το αίμα της για να γράφει ακατάπαυστα! Με τίποτα δε θα σταματούσε να γράφει και να περιγράφει. Για τον κόσμο που θαύμαζε, τον κόσμο που αγαπούσε, ένα κόσμο που την εξέπληττε-πότε ευχάριστα, πότε δυσάρεστα- τον κόσμο εκείνο το μικρό όπου, όλα ήταν γνώριμα κι άλλοτε τόσο παραδόξως άπιαστα και δυσνόητα και διφορούμενα. Και πώς να ρίχνε τα χαρτιά μες τη φωτιά που έκαιγε;
Μια φωτιά που τόσο έντονα της θύμιζε το βλέμμα του. Ολοζώντανο, φλογερό, επιβλητικό! Έκανε μια κίνηση εμπρός και μεμιάς τον έβλεπε να απεικονίζεται στο κιτρινοκόκκινο χρώμα της φωτιάς. Τον έβλεπε να της μιλά και να της δίνει κουράγιο κι άλλοτε να κουνά το κεφάλι του καταφατικά λες και συμφωνούσε μαζί της, λες και την ένιωθε, λες κι είχε περάσει κι αυτός τα ίδια. Λες και νοιαζόταν, λες και διαισθανόταν τη θέρμη της, την επιθυμία της να ζήσει και να μάθει, δίπλα του, κοντά του, μαζί του.. Ήτανε λοιπόν "ο λόγος της ενάντια στο δικό του" 'κεινη τη στιγμή. Σα να της έλεγε "μη" και 'κεινο το "μη" αν και ήτανε μια λέξη τόσο δα μικρούλα της αρκούσε.
Ασυναίσθητα άνοιξε την παλάμη του ενός χεριού της και την μελέτησε προσεχτικά. Έπειτα, άνοιξε το ημερολόγιο κι ανάτρεξε σε μια γνώριμη σελίδα. Διάβασε ένα στιχάκι χαμηλόφωνα: "Δυο χέρια κρύα καρτερικά θα προσμένουν". Ως πόσο; Ως πόσο θα έμενε άδεια η παλάμη της; Θα γέμιζε άραγε ποτέ από τη ζεστασιά της δικής του; Θα 'ρχοταν άραγε ποτέ 'κεινη η πολυπόθητη ώρα που θα τον έβλεπε ν'αναγεννιέται από τις στάχτες, παίρνοντας σάρκα και οστά; Το ήθελε, το ήθελε πολύ, ήτανε επιτακτική η ανάγκη-δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση με τα κρύα χέρια, κάτι έπρεπε να γίνει και γι'αυτό...

Άσχημο πράγμα...

Αυτός.
Ω ναι! Εκείνος.
Σε σακατεύει.
Σε κάνει έρμαιο του.
Υποχείριο του μοιάζεις να είσαι!
Να τον απαρνηθείς, δε δύνασαι.
Από άγνωστη κατεύθυνση καταφθάνει.
Οι προθέσεις του, δυστυχώς,
απρόβλεπτες.
Καλώς ή κακώς, έρχεται πάντως.
Έρχεται και πώς να φύγει;
Πώς να τον βγάλεις απ'της καρδιάς τα βάθη;
"Ψυχή είναι-δε βγαίνει!"
Ανήμερα τα συναισθήματα ξαφνικά.
Αδάμαστα.
Κι ύστερα ο ζαβολιάρης σου προσφέρει.
Το χαμόγελο,
την κατάφαση στο βλοσυρό βλέμμα.
Πώς ν'αντισταθείς;
Τις σκέψεις ποιος ορίζει, ποιος ελέγχει την καρδιά;
Αυτός θαρρώ, μόνον αυτός.
Άσχημο πράγμα, πολύ άσχημο
κι ας ομορφαίνουν τα πάντα γύρω σου.
Βάρος σου γίνεται αν δεν μπορείς να  το πεις,
να το γράψεις,
έξω να βγεις να το διαλαλήσεις!
18.1.2011

Απολογισμός...

"...ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί".

Ή ανακεφαλαίωση όπως πολύ εύστοχα γράφει το λεξικό που κρατάω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου.
Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και μέρες σκεφτόμουν τον απολογισμό αυτό. Κάθε χρόνο τον έχω στο μυαλό μου. Γενικά, κάθε φορά που νιώθω ότι ένας κύκλος έχει φτάσει στο τέλος του ή όταν τελοσπάντων διαισθάνομαι ότι το τέλος πλησιάζει. Κανείς δε με υποχρεώνει να κάνω αυτό τον απολογισμό. Κανείς δε με υποχρεώνει ούτε καν να τον μοιραστώ. Το θέλω πολύ όμως. Και μη σας περνά από το μυαλό πως είναι εύκολο να βάζεις κάτω τα πράγματα και να βλέπεις τι πραγματικά κέρδισες, τι είχες, τι έχασες, τι σου έχει μείνει τελικά...
Κάθε χρόνο, βλέπω ένα αλλιώτικο πρόσωπο στον καθρέφτη. Πάντα όμως οι εκφράσεις είναι οι ίδιες. Κι αυτό δε με δυσαρεστεί διότι μέσα από τα λάθη του και τις ατέλειες του εξακολουθώ να βλέπω την ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη γι'αυτούς που υπήρξαν και γι'αυτούς που υπάρχουν-και γι'αυτούς που ενδέχεται να υπάρξουν.
Όλους αυτούς, καμιά φορά γίνομαι αρκετά εγωίστρια ώστε να ξεχνώ να τους ευχαριστώ. Ή ίσως και να μη χρειάζεται, δεν ξέρω. Είναι νύχτες όμως, που το νιώθω βαθιά μέσα μου! Κι η αποψινή είναι μια από αυτές. Είναι μια νύχτα που ακόμη και τα δάκρυα δημιουργούν μια αίσθηση όμορφη, γιατί είναι δάκρυα χαράς. Είναι εκείνα τα δάκρυα που τρέχουν σχεδόν αθόρυβα και καθένα απ'αυτά, αντιστοιχεί σε ένα αγαπημένο άτομο, σε μια ευχάριστη ανάμνηση.
Νομίζω ότι από τα ομορφότερα πράγματα που έζησα, μέχρι τώρα, είναι τούτο 'δω το συναίσθημα  της ευγνωμοσύνης. Της αιώνιας ευγνωμοσύνης. Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθεις απέναντι σε κάποια άτομα που ήρθαν στη ζωή σου είτε εντελώς τυχαία είτε επειδή το επιδίωξαν και που τόσο ανυποψίαστα και αβίαστα κατάφεραν να σε κερδίσουν. Κατάφεραν να σου "κλέψουν" ένα κομμάτι από την ψυχή σου, κι όμως, γι'αυτό τους είσαι ευγνώμων. Δε σε ενοχλεί που το κρατούν γιατί ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί. Ξέρεις ότι θα το διαφυλάξουν και θα το φροντίσουν και ότι ακόμα κι αν χαθείτε, ακόμη κι αν σας χωρίσουν μίλια, θα έρθει κάποτε μια στιγμή που θα το βγάλουν προσεχτικά από τη θηκούλα που το τοποθέτησαν και θα καθίσουν μαζί του και θα θυμηθούν τα παλιά.
Αυτή η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτο! Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Κι ακριβώς έτσι το βιώννεις και για εκείνους που το νιώθεις. Διότι αν και είναι τόσο μεγάλη η εκτίμηση που τους έχεις, το θεωρείς λίγο έως και χαζό να τους πεις "ξέρεις, μ'έμαθες πράγματα και με έκανες να αντιληφθώ πράγματα και με βοήθησες να γίνω καλύτερη και η παρουσία σου ήταν το μόνο που χρειαζόμουν για να γίνουν όλα αυτά". Είναι μια χαζογλυκιά διατύπωση της απόλυτης πραγματικότητας θα έλεγα. Είναι η αλήθεια  της καρδιάς ολόγυμνη. Και νιώθω την ανάγκη να την ομολογήσω. Και παρόλο που με στεναχωρούν οι κύκλοι που κλείνουν, αυτό το αίσθημα που γεμίζει την ψυχή μου είναι πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο ανώτερο... Και θα το κρατήσω, είναι υπόσχεση αυτό.
Σας ευχαριστώ...

Εύχομαι!

Kάντε μια ευχή!

 Εύχομαι το πνεύμα αυτών των Χριστουγέννων να φωλιάσει για πάντα στις καρδιές σας και να μη βγει ποτέ ποτέ από εκεί!
Εύχομαι όλοι να αποκτήσετε αυτό που επιθυμεί περισσότερο η καρδούλλα σας!
Εύχομαι όλοι να πάρετε κάτι ΚΑΙ να δώσετε κάτι(και αυτό το κάτι να είναι θησαυρός που θα τον κουβαλάτε για καιρό μαζί σας).
Εύχομαι να δείτε αυτούς που αγαπάτε και να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται!
Εύχομαι ν'απελευθερωθείτε από κάθε είδους έγνοια και να τολμήσετε να φερθείτε ξανά σαν παιδιά! (γιατί κι αυτό χρειάζεται).
Εύχομαι να πείτε και να πράξετε ό,τι δεν τολμήσατε πότε ως τώρα!
Εύχομαι το 2011 να αποτελέσει μια νέα ΚΑΙ καλύτερη αρχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα και ν'αποκτήσουμε επιτέλους Δημοκρατία με όλο το νόημα της λέξης;)
Εύχομαι να υποδεχτείτε το νέο χρόνο με εκείνον ή εκείνην που ποθείτε περισσότερο!
Εύχομαι να εκφράσετε την αγάπη σας όσο πιο πολύ μπορείτε! (γιατί είναι δωρεάν και δεν βλάπτει κανέναν!)
Εύχομαι ο κόσμος να μετατραπεί σ' ένα κόσμο γεμάτο από αγαπούλες και αγκαλίτσες και καρδούλλες(υπάρχει ομορφότερο πράγμα;; :) )
Εύχομαι να βγείτε με τους φίλους σας και να τα σπάσετε γιατί το αξίζετε!
Εύχομαι να ξεκουράσετε σώμα και ψυχή!
Εύχομαι να συγχωρέσετε αυτούς που σας σπάνε τα νεύρα κι αυτούς που σας πλήγωσαν γιατί όπως λέει και η γιαγιά μου "η κατζία ένα μας μείνει στο τέλος" :)
Eύχομαι να κάνετε κάτι πρωτότυπο, κάτι μοναδικό, κάτι ξεχωριστό, ίσως και κάτι τρελλό και να μη μετανιώσετε ποτέ γι'αυτό!
Εύχομαι να τραγουδήσετε μέχρι που να σας πιάσει φαρυγγίτιδα και μια μέρα μετά, ξαπλωμένοι στον καναπέ του σπιτιού σας να σκέφτεστε ότι "άξιζε τον κόπο" και να μη γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου! (γιαγιά αγαπώσε:) )
Εύχομαι σ'εσάς, τους αθεράπευτα ρομαντικούς, to be kissed under the mistletoe από τον πρίγκιπα(ή την πριγκίπισσα τελοσπάντων) των ονείρων σας κι αν το "παίζει υπεράνω", επιχειρήστε το εσείς!
Εύχομαι να δώσετε άπειρες αγκαλιές και να τις ευχαριστηθείτε ΟΛΕΣ!
Εύχομαι να πείτε μια καλή κουβέντα στο σπαστικό σας γείτονα έστω και "χάρην των Χριστουγέννων" και πού ξέρετε; Ίσως και να σας βγει σε καλό!
Εύχομαι να προβληματιστείτε λίγο για  κάποιο φλέγον θέμα(εξαιρούνται διλήμματα όπως "να βάλω το μπλε φόρεμα ή μήπως το μαύρο;" κλπ)
Εύχομαι να τολμήσετε να κάνετε κάτι που φοβάστε να κάνετε αλλά το θέλετε δια καώς και εύχομαι να συνεχίσετε να το κάνετε με επιμονή και υπομονή γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι "ο επιμένων νικά!"
Εύχομαι να μην επιβεβαιώσουμε για ακόμη μια φορά τη θεωρία του κύριου Αϊνστάιν ότι "η ανθρώπινη βλακεία είναι άπειρη" κάνοντας απερισκεψίες!
Εύχομαι να μην πιείτε αν θα οδηγήσετε!(ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙA; κάπως έτσι:) )
Last but not least,(τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο...)
Εύχομαι να έχετε την υγεία σας και να σφύζετε από ζωή κι εύχομαι η χαρά να λάμψει στα προσωπάκια σας!
ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΕΤΟΣ.
Με αγάπη,
Μ!

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε χρυσός!

Ο George Eliot είπε: 

"Δε μου αρέσει ν'αγαπιέμαι μόνο, αλλά και να μου λένε ότι είμαι αγαπητός. Δεν είμαι σίγουρος εάν είστε της ίδιας άποψης, αλλά το βασίλειο της σιωπής είναι αρκετά μεγάλο πέρα από τον τάφο. 

Αυτός, είναι ο κόσμος του φωτός και της ομιλίας, και επιτρέψτε μου να σας πω ότι είστε πολύ αγαπητός."

Και συμφωνώ.

Αγαπάς για ν'αγαπάς

Εσείς, πόσο μακρυά θα φτάνατε για την αγάπη;

 Σήμερα, ήρθα σπίτι κι αναζητούσα απεγνωσμένα το βιβλίο μου των Νέων Ελληνικών της Β' γυμνασίου. Ο λόγος, είναι γιατί ήθελα να βρω ένα κείμενο που με σημάδεψε πολύ. Και που κατά τη γνώμη μου του δίνεται πολύ λίγη σημασία σε σχέση με το σημαντικό μήνυμα που θέλει να στείλει. Ο Λέο Μπουσκάλια, ο συγγραφέας του κειμένου, που είχε μείνει γνωστός κι ως ο δάσκαλος στο μάθημα της "Αγάπης", είχε κατακριθεί κατά καιρούς γιατί "τόλμησε να αγγίξει ένα τόσο λεπτό θέμα όσο η αγαπη".

Αγαπάς για ν'αγαπάς-Λέο Μπουσκάλια

Αυτή την ιστορία τη λέω πάντα, την έχω γράψει και πολλοί από σας την έχετε ακούσει χιλιάδες φορές, μ'αρέσει όμως τόσο πολύ. Στο μάθημα της Αγάπης ένα κορίτσι είπε ένα βράδυ: "Ξέρω γιατί απελπίζομαι τόσο συχνά. Είναι γιατί θέλω να με αγαπούν όλοι κι αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα. Αυτοί θα θελήσουν ίσως να γίνω μπανάνα". Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα. Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο: "Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα, θα το 'θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για σένα. Βλέπεις όμως, είμαι ροδάκινο". Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σαν ροδάκινο κι όχι σαν μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχει κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο!
"Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να πονέσεις". Και "Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις". Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν'αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δε ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Και κάπου εδώ, να προσθέσω με τη σειρά μου, αν θεωρήσουμε σωστά αυτά που υποστηρίζει ο Μπουσκάλια, ότι οι άνθρωποι από την οπτική γωνία που τους βλέπω αντί να επιδιώκουν την αγάπη, όλο και πιο πολύ αλλοτριώνονται από αυτή. Και δεν καταλαβαίνω γιατί. Η ελευθερία βρίσκεται ΜΕΣΑ στη δέσμευση-όποιου είδους κι αν είναι αυτή. Το "δέσιμο" δεν είναι δέσιμο με αρνητική σημασία. Αν κλεινόμαστε στο καβούκι μας τότε είναι που φυλακίζουμε τον εαυτό μας. Χτίζοντας τείχη γύρω από τον εαυτό μας, μπορεί να καταφέρνουμε να κρατούμε έξω τη λύπη, χωρίς να το καταλαβαίνουμε όμως, κρατούμε έξω και πολλή από τη χαρά που θα μπορούσαμε να νιώσουμε, αν τα γκρεμίζαμε. Τι πιο όμορφο υπάρχει από το να μπορείς να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου απέναντι σ'έναν άνθρωπο; Να ξέρεις ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που ξέρει ακόμη και τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα για σένα-κι όμως αυτό δεν τον σταματά από το να σε αγαπά και δεν τον κάνει να σ'αγαπά λιγότερο. Γιατί αγαπώ, δε σημαίνει κρύβομαι. Δε σημαίνει δείχνω μια τυπική εικόνα. Η αγάπη και το κρυφτό είναι τσακωμένοι. Και όχι, δε βλέπω τα πράγματα δύσκολα. Δεν ξέρω βέβαια αν αυτά που αναζητώ είναι τρελλά και παράλογα. Αλλά με παρηγορεί αρκετά το ότι υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που πολέμησαν και πολεμούν για την αγάπη. Γιατί η ζωή είναι ένας ακατάπαυστος αγώνας. Θέλει ρίσκο, θέλει προσπάθεια, θέλει δουλειά! Συνέχεια!
Σκεφτείτε δυο μαθητές. Σκεφτείτε ότι ο ένας είναι καλός μαθητής κι ο άλλος δεν έχει ιδιαίτερα καλούς βαθμούς. Ας πάρουμε τον πρώτο λοιπόν. Νομίζετε ότι είναι θέμα φύσης ή τύχης τελοσπάντων; Όχι. Και στους δύο, είναι το ίδιο δύσκολο να δουλέψουν πιστέψτε με. Ο πρώτος όμως, αποφάσισε ότι θα το παλέψει, ότι θα κυνηγήσει το όνειρο του παρόλες τις δυσκολίες, παρόλα τα εμπόδια. Τα πάντα όμως, απαιτούν θυσία. "Τα αγαθά κόποις χτώνται." Αν κατάφερε να γίνει καλός μαθητής είναι γιατί αγωνιζόταν νύχτα μέρα, είναι γιατί πίστευε και ήλπιζε.
Ας πάρουμε το δεύτερο. Δε διαθέτει λιγότερο μυαλό από τον πρώτο. Έχει την πεποίθηση όμως ότι δεν είναι ανάγκη να πιέζεται, ούτε να θυσιάζεται γιατί για κάποιον Χ λόγο δεν τον αγχώνει ο χρόνος-λες και είναι άπλετος! Διατηρεί μια στάση βραδύτητας, λες και θα ζει για πάντα. Κι όμως, θέλει να είναι το ίδιο καλός όσο ο πρώτος. Τι σημαίνει όμως αφήνεται στη φύση; Δηλαδή ο άλλος που προσπαθεί αγωνίζεται για "ένα αδειανό πουκάμισο;" ή μήπως πάσχει από οξεία βλακεία; Πώς γίνεται να πετύχουμε κάτι αν δε βάλουμε το λιθαράκι μας στη βάση;
Ας επιστρέψουμε τώρα στην αγάπη. Θέλει δουλειά. Κάθε μέρα που ζούμε είναι αγώνας. Αν ξυπνήσω μια μέρα και δεν κάνω κάτι καινούριο, θα πω ότι απέτυχα. Αν κάνω κάτι κι αποτύχω δε θα πω "παραιτούμαι" όμως. Ναι, θα απογοητευτώ, θα πονέσω, θα πληγωθώ, θα με πάρει από κάτω, αλλά θα δώσω χρόνο στον εαυτό μου και μετά θα συνεχίσω από εκεί που έμεινα. Θα πω, "δεν απέτυχα, απλώς βρήκα 10,000 τρόπους που δε δουλεύουν. " (Τόμας Έντισον) Κι έτσι είναι. Η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπους. Κι όλοι μας μπορούμε να βρούμε τρόπους. Το μόνο που μου μένει για να εξηγήσω την τόση μεγάλη άνεση μερικών ανθρώπων είναι ίσως, ότι μάλλον θα έχουν κάνει κάποια συμφωνία με το χρόνο.

Η ιστορία μιας καρδιάς.

Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουν ένα τρωτό σημείο. Ένα σημείο αδυναμίας, που παρά τις μέγιστες προσπάθειες που καταβάλλουν, πάντα θα τους γονατίζει, ασχέτως με την υπόλοιπη τους δύναμη.
Εκείνης, η αδυναμία της ήταν η καρδιά της. Κι ήταν σκληρό. Να το σκέφτεται. Να το βιώννει.
Ήταν μια καρδιά παράξενη. Αγαπούσε, καθώς ήταν παράξενη, τα πιο παράξενα άτομα και κατά έναν παράξενο τρόπο, πονούσε μακρυά τους.
Ήταν μια καρδιά τρελλή και ανυπόμονη.
Τρελλή, γιατί ζητούσε τα παράλογα-και στον κόσμο που ζούσε, παράλογο έλεγαν κάθετι που ξεπερνούσε τα όρια της "λογικής" και της φαντασίας τους. Και συνάμα, τρελλή γιατί συχνά δεν έψαχνε τα ωφέλημα. Αναζητούσε όμως, επίμονα, τα δύσκολα, τα άφταστα, τα αδύνατα και είχε και την τρελλή ελπίδα ότι μια μέρα ίσως θα μπορούσε να τα κάνει οικεία και εφικτά, ήλπιζε ότι θα μπορούσε να τα πραγματώσει, ότι θα μπορούσε να τα κάνει χειροπιαστά, γιατί μόνο τότε θα μπορούσε ο υπόλοιπος κόσμος να πει ότι υπήρξαν κι ότι ήταν όντως αληθινά.
Ανυπόμονη, διότι χτυπούσε με τόσο γρήγορους κι ανυπόμονους ρυθμούς, που θα έλεγε κανείς, ότι αναμφίβολα θα πετιόταν έξω από το στήθος της κάποια στιγμή και θα γινόταν χίλια κομμάτια. Ήταν κι ανήσυχη, τόσο ανήσυχη που νύχτες αμέτρητες την είχε αφήσει άϋπνη. 
Ήταν ταξιδιάρα καρδιά και παρόλες τις φουρτούνες που είχε περάσει, είχε μάθει να αράζει στις στεριές και  να ξεκουράζεται στα λιμάνια κι από εκεί, πάλι να συνεχίζει τα ταξίδια της, όσο δύσκολο κι αν της φαινόταν κάθε νέο δρομολόγιο που έπρεπε να ακολουθήσει. Κάθε φορά πήγαινε όλο και πιο μακρυά, γιατί της άρεσε η περιπέτεια κι όσο κι αν ένιωθε τρωτή και εύθραυστη, ο πόθος της να μη σταματήσει να χτυπά νικούσε την ίδια της την αδυναμία...
"Κι αν δεν είσαι πια εδώ, εγώ πάλι σε νιώθω, γιατί έχεις καταχωρηθεί "εδώ"..."

Όταν όλα πάνε στραβά..

Είναι εκπληκτικό.
Εκπληκτικό που ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, πάντα, κάπως, βρίσκεται κάποιος, κάτι, μια μικρή φωτεινή δέσμη ηλιαχτίδας που φωτίζει τη μαραμένη σου ψυχή.
Και θέλω να ξέρεις πως ό,τι κάνω κι αν είμαι εδώ ακόμη, είναι για σένα.
Όχι, δε σε ρώτησα. Απλώς κατάφερες έστω και χωρίς να το ξέρεις να μου δίνεις κίνητρα και λόγους για να συνεχίζω. Κι αυτό είναι.. κάτι.
Κι όσο κι αν ξέρω ότι κάποτε θα σε απορροφήσει το σκοτάδι και θα χαθείς και'συ απ'τη ζωή μου, θα'σαι και εσύ ένα από τα ξεχωριστά μου κεφάλαια, που πάντα θα "ξεσκονίζω" φέρνοντας πίσω όμορφες στιγμές, όμορφες αναμνήσεις..
Γι'αυτό σ'ευχαριστώ.
Σ'ευχαριστώ που μου σκουπίζεις τα δάκρυα, ακόμα κι αν δεν είσαι εδώ.

Εκείνος κι Εκείνη (a white demon love song).

"She likes the way he sings white demon love songs in her dreams.."

Καθώς παρατηρούσε τον κόσμο που περνούσε από δίπλα της εκείνη την κρύα νύχτα του χειμώνα, ένιωθε τους χτύπους της καρδιάς της να δυναμώνουν ολοένα και περισσότερο. Η μελωδία που εδώ και ώρα ηχούσε στ'αυτιά της, είχε αρχίσει να της φαίνεται πιο γνώριμη, πιο οικεία, λες και είχε γραφτεί για την ίδια. Και τότε, μέσα στο αχανές κι απέραντο πλήθος, τον είδε. Το βλέμα της έπεσε κατ'ευθείαν στα γεμάτα φλόγα, καφέ του μάτια. Ήταν ένα ζευγάρι μάτια όπως όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσε να πει κανείς, κι όμως, κάθε φορά που τα αντίκρυζε μεταφερόταν σ'άλλους κόσμους, σ'άλλα μέρη. Λες και ήθελαν κάτι να της πούνε. Εκείνος, δεν ήθελε όμως. Όχι γιατί ήτανε "κακός" ή γιατί ήθελε να την βασανίζει και να την αφήνει με χίλια-δυο αναπάντητα ερωτήματα, αλλά γιατί ίσως κι ο ίδιος να γνώριζε καλά, ότι δεν ήταν απαραίτητες οι πολλές κουβέντες. Ένα βλέμμα αρκούσε και τα λεπτά που περνούσαν στην απόλυτη σιωπή "έλεγαν" πολλά περισσότερα.
Η μελωδία συνέχισε να την παρασύρει γλυκά κι εκείνος είχε σχεδόν φτάσει κοντά της. Δεν είχε τη δύναμη  να τον φωνάξει με το όνομα του αν και το ήθελε δια καώς. Εκείνος, εντελώς απρόσμενα και αναπάντεχα, την προσπέρασε και περπάτησε με γοργό βήμα για ακόμη λίγο. Προτίμησε όμως, να την πιάσει "εξ'απροόπτου" και αφού το αναλογίστηκε για μερικά δευτερόλεπτα επέστρεψε κοντά της. Η αλήθεια είναι, ότι αυτό, συνήθιζε να το κάνει αρκετά συχνά. Και τα κατάφερνε μια χαρά. Κάθε φορά την εξέπληττε όλο και περισσότερο.
Μέσα από τα καφέ του μάτια, μπορούσε να δει καλύτερα. Ίσως γιατί έβλεπε μια πλευρά δική της σ'αυτά. Ίσως να της ξυπνούσαν το ενοχλητικό "έντομο" της περιέργειας. Γιατί ήθελε να μάθει.
Και μαζί του μάθαινε. Και ανακάλυπτε. Και εξελισσόταν. Κι ένιωθε όμορφα, τόσο όμορφα που είχε διαγράψει τη λέξη "τέλος" από το λεξιλόγιο της. Δεν ήθελε να το δει. Δεν ήθελε να έρθει.
Η μουσική συνέχισε ν'αντηχεί σ'όλο το χώρο. Της έδωσε το χέρι του, μένοντας στη σιωπή ακόμη, κι εκείνη έχωσε το δικό της βαθιά μέσα στο δικό του, παρόλο που τον είχε δει, με την άκρη του ματιού της, ν'ανατριχιάζει -μάλλον θα ήταν διότι ήτανε πολύ κρύα-.
Συνέχισαν να περπατούν στο δρόμο του ονείρου κι αφέθηκαν στο μουσικό πανδαιμόνιο.
Εκείνη ήταν ντυμένη στ'άσπρα κι ένα λεπτό σάλι διαπερνούσε το λαιμό της. Τα μαλλιά της ήταν λυτά και μακριά. Όταν μπήκαν στη μεγάλη και ζεστή αίθουσα της ψιθύρισε απαλά κάτι στ'αυτί και αφού τον άκουσε με προσοχή, άρχισε ν'ανεβαίνει την τεράστια σκάλα που βρισκόταν λίγο πιο πέρα.
Χωρίς ενδοιασμούς, άνοιξε την πόρτα όπως της είχε πει κι ένιωσε σαν να είχε γίνει μικρό παιδί ξανά, τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιαμός που την κατέλαβε. Εξερεύνησε καλά το δωμάτιο και λίγο πριν κινήσει για να φύγει, πήρε στα χέρια της τα άσπρα γάντια και τα φόρεσε με προσοχή. Σίγουρα δεν ήταν η πριγκίπισσα του παραμυθιού, όμως τη νύχτα εκείνη ζούσε σ'ένα όνειρο που δεν ήθελε να τελειώσει.
Η έκφραση της, μελαγχολική, τα μάτια, σκεπτικά, αλλά γεμάτα ελπίδα.
Το τραγούδι είχε αρχίσει να παίζει ξανά.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, κίνησε για τη μεγάλη αίθουσα και σταμάτησε στο τελευταίο σκαλί, όπου τον αντίκρυσε  για άλλη μια φορά.
Το βλέμμα του, αινιγματικό, σκοτεινό κι όμως, γοητευτικό. Πότε πότε, έσκυβε το κεφάλι του και κοίταζε χάμω, σαν κάτι να τον ανησυχούσε. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι, κάτι τον έκανε να λάμπει.Και μαζί του έλαμπε όλη η αίθουσα.
Χαμογελούσε.
Έδωσαν τα χέρια ξανά, λες και ήταν η πιο φυσική κίνηση και προχώρησαν μαζί στο κέντρο του δωματίου. Εκείνος, ίσιωσε το κορμί του και ήταν έτοιμος να χορέψει το πιο ωραίο βαλς της ζωής του. Εκείνη, του χαμογέλασε δειλά. Ο χορός ξεκίνησε κι αν τους έβλεπε κανείς, θα ζήλευε τις μετρημένες τους κινήσεις που ήταν γεμάτες χάρη. Εκείνος, οδηγούσε. Εκείνη, ακολουθούσε.
Συνέχισαν να διαγράφουν κύκλους σ'ολόκληρο το χολ. Πότε μικρούς, πότε μεγαλύτερους, πάντα όμως με την ίδια σταθερότητα. Χόρευαν, χωρίς να ξέρουν το γιατί και το πώς και κυρίως, χωρίς να σκέφτονται το μετά. Χόρευαν, λες κι ο χορός εκείνος θα κρατούσε για πάντα. Αιώνια. Όπως στα παραμύθια.
Η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί τελείως. Όμως, ο φόβος της την έκανε να δακρύσει.
Το είδε το δάκρυ της, όμως το άφησε να κυλήσει και έπειτα, την πήρε και πάλι κοντά του. Της σιγοψιθύρισε κάτι στ'αυτί και την καθησύχασε.
Παρόλα αυτά, όσα κι αν τους ένωναν, άλλα τόσα ήταν εκείνα που τους χώριζαν. Στην αίθουσα εκείνη εντούτοις, βρίσκονταν μόνοι. Η βραδυά ήταν δική τους και ήξεραν ότι είχαν το δικαίωμα να τη ζήσουν. Το μετά είχε σβηστεί τη νύχτα εκείνη.
Συναισθήματα... Ανάμεικτα. Η ζεστασιά όμως, κρατούσε ζωντανές τις καρδιές τους ακόμη, κι εκείνος συνέχισε να την παρακολουθεί με τα μάτια του λες και την προστάτευε από κάτι.
Της ζήτησε, "να διευρύνει τον ορίζοντα της καρδιάς της."
Εκείνη, πανικόβλητη, λες και την τιμωρούσε με το χειρότερο τρόπο, άρχισε να ορκίζεται. Ορκιζόταν ότι δε θα τον πονούσε ποτέ, φτάνει να συνέχιζε να την κρατά στα χέρια του.
Εκείνος, σάστισε. Ήταν αναποφάσιστος. Δίστασε. Αλλά ο πανούργος ο χρόνος δεν του έδωσε περιθώρια να σκεφτεί. Κι έτσι άρχισε να χάνεται. Εκείνη όμως, την είχε πάρει την απόφαση της. Θα έμενε εκεί, μέχρι το τελευταίο βήμα. Κι αν έκανε ένα λάθος, θα συνέχιζε. Θα πήγαινε ενάντια στο χρόνο. Ήθελε δύναμη κι εκείνος είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως η δική της είχε εξαντληθεί. Έτρεξε κοντά της κι έκανε μια τελευταία στροφή μαζί της κι έπειτα την κράτησε σφιχτά στα χέρια του, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή...

-Εμπνευσμένο από το τραγούδι των "the Killers", "A white demon love song", αλλά κι από 'σένα που συμβάλλεις στη δημιουργικότητά μου.

Παλιοί καλοί καιροί.

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου. Και θα είσαι μέχρι τέλους -όποιο κι αν είναι αυτό-.
Αγαπά κανείς, θαρρώ, απ'την ανάγκη του ν'αγαπιέται πίσω. Κι εγώ με ούτην την ελπίδα σε πλησίασα, με ούτην προσδοκίαν. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, είδα πως ουδεμίαν σημασίαν είχεν η ανταπόκριση. Τι θα ωφελούσε; Σάμπως θαρρείς θα μεγάλωνε την αγάπη μου για σένα; Ή μήπως νομίζεις πως μετριέται η αγάπη για να μεγαλώνει και να μικραίνει;
Σαν σε καταλάβει όμως, δύσκολα της ξεφεύγεις. Είναι σαν ν'αγωνίζεσαι να κρυφτείς από τον ήλιο, σ'ένα δωμάτιο που διάχυτος μπαίνει μέσα. Είναι και πόνος τούτη η αγάπη...
Βλέπεις, κάποτες, ο καημός. Κάποτες, το παράπονο.
Όλα ετούτα με τον καιρό σβήσανε. Όχι όμως η αγάπη.
"Και τώρα ξέρω, τότες δεν ήξερα, πως είναι όμορφη η ζωή.." Εμείς την πλάθουμε, με την αγάπη μας, τη φτιάχνουμε. Την ομορφαίνουμε.
Κι εγώ, σαν κρίνο ολάνοιχτο έχω γίνει πια. Μόνο χάρη κι ομορφιά με πλημμυρίζουν.
Μόνο χαρούμενες μελωδίες φτάνουνε πια στα βάθη της καρδιάς μου.
Τότες δεν ήξερα, τώρα ξέρω όμως, πως υπάρχει η αγάπη, μέσα μας κρύβεται, δε μας τη δίνουνε, έμεις τη δίνουμε και πάλι εκεί... εκεί μένει, δε φεύγει.
Μες την καρδιά.
Δύναμις ανίκητη.
Πηγή ατελεύτητη.
Αθάνατη.

Φθινοπώριασε...

 Ήταν μια όμορφη νύχτα. Απ'αυτές τις νύχτες που το γλυκό αεράκι σε αγκαλιάζει ζεστά και χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο σου. Ο ουρανός, γεμάτος άστρα. Μια νύχτα όμορφη... Εκείνη ήταν έξω. Δε θα μπορούσε με τίποτα να στερήσει μια τέτοια νύχτα από τον εαυτό της. Περπατούσε με βήμα αργό και χάζευε γύρω της. Έβλεπε τον κόσμο που περνούσε- άλλοι βιαστικοί, άλλοι ν'απολαμβάνουν τη θεσπέσια νύχτα του φθινοπώρου εκείνου. Περπάτησε λίγο ακόμη και αποφάσισε να πάει στο καταφύγιο της.
 Η θάλασσα... Ακόμη κι αυτή έλαμπε περισσότερο τη νύχτα εκείνη. Σαν να σε προσκαλούσε. Κι εκείνη τ'άκουγε βαθιά μέσα της το κάλεσμα εκείνο. Ήξερε ότι έπρεπε να το αποδεχτεί εκείνο το βράδυ.
Κάθισε λοιπόν στην αμμουδιά κι άφησε τα γυμνά της πόδια να τα δροσίσει το νεράκι. Έκλεισε τα μάτια της και για μερικά λεπτά αφέθηκε στις μαγικές μελωδίες που δημιουργούσαν τα κύματα καθώς πάφλαζαν στους βράχους.
Δε βιαζόταν καθόλου τη νύχτα εκείνη. Κάθε λεπτό ήτανε θησαυρός. Το απολάμβανε. Γνώριζε όμως. Το άκουγε το κάλεσμα. Ήξερε ότι δεν μπορούσε ν'αποφύγει τις σκέψεις της που άρχισαν να ξυπνούν και να την αναζητούν. Ήξερε ότι έπρεπε να δει τη σκιά πίσω της και να σιγουρευτεί ότι ήταν μόνο μία.
Κι όμως, δε βιαζόταν. Η θάλασσα της κρατούσε συντροφιά κι έτσι δεν ένιωθε μόνη, αν και ήταν.
Την ώρα που άνοιξε τα βλέφαρα της το κατάλαβε.
Ευχήθηκε το θολό εκείνο πρόσωπο ν'αποκτούσε μια μορφή επιτέλους και να καθόταν εκεί, δίπλα της. Ν'αγνάντευαν παρέα την απέραντη θάλασσα.
Την πονούσε που ήταν έτσι εκείνη η νύχτα, μα περισσότερο φοβόταν για τις άλλες που θ'ακολουθούσαν.
Καθώς οι αναμνήσεις περνούσαν σαν φιλμάκι μπροστά στα μάτια της χαμογελούσε. Κι άλλοτε δάκρυα έβρεχαν το πρόσωπο της. Δάκρυα καυτά που την πονούσαν κι άλλοτε γλυκόπικρα δάκρυα που της επέτρεπαν να πάρει μια ανάσα. Τα μάτια της, γεμάτα νοσταλγία. Κι ένα παράπονο λες κι ήθελε να βγει από τα σφιγμένα της χείλη. Παράπονο γιατί άργησε να 'ρθει η σκιά και που μια τέτοια νύχτα ήτανε μόνη της. Μα δε σηκώθηκε να φύγει. Έμεινε εκεί-θα έμενε μέχρι την ανατολή του ήλιου- γιατί ήξερε ότι μόνο με το φως της μέρας θα μπορούσε πιο καθαρά να δει την αλήθεια και να την αποδεχτεί. Μια αλήθεια που την πονούσε και της έτρωγε τα σωθικά της.
Όσο κι αν το αρνιόταν, ήθελε να ξεθολώσει εκείνο το πρόσωπο, ήθελε να φανεί εκείνη η σκιά και να σμίξει με τη δικιά της. Δε ζητούσε τίποτα παραπάνω, μήτε πιο λίγο. Επιθυμούσε να πορευθεί μαζί με τη σκιά και όχι ν'αγωνίζεται να τη φτάσει. Μα ούτε και να μένει πίσω η άλλη σκιά ήθελε.
Δεν της το επέτρεπε η περηφάνεια της. Αδικίες δεν ήθελε. Γύρευε το ιδανικό κι ας ήξερε ότι το τίμημα της κόστιζε ακριβά. Και κάθε φθινόπωρο μόνη της θα κατέβαινε στην παραλία αν η σκιά δεν ερχόταν. Κι ας την έτρωγε το μαράζι κι ας πονούσε, την ευτυχία θα τη γνώριζε μόνο όταν θα την έβλεπε κατάματα την σκιά. Μόνο τότε. Όταν πλάϊ στα κύματα θα περπατούσαν σαν ίση προς ίση, χωρίς στολίδια, χωρίς ψέματα, χωρίς ενδοιασμούς. Μόνο με δυο ζευγάρια μάτια που θα τα φώτιζε το φως της σελήνης. Δυο ζευγάρια μάτια που θα κοίταζαν βαθιά μέσα στην ψυχή και θα διάβαζαν ολοκάθαρα την αλήθεια-και θα την ομολογούσαν...

The one I'd love to find

“Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.” - Neil Gaiman


Well, I can't tell if this guy who said that is gay, but he surely isn't a normal man. I mean, he is talking about vulnerability, pain and even crying..
I've always thought men to be so cold and heartless- I still do.
I always wonder if a guy feels half of the things I feel about him.
Maybe I'm too biased, I don't know. Or just too upset right now.
It so happens that I agree- even with the smallest word in this quote. Maybe this is a side of love. Love. Hah. It sounds so funny. It has lost its meaning in our day and age. I'd be glad if I had existed 50 years ago. When expressing your feelings was not a bad thing, or an embarrassing one. When people had to go through real shit in their lives and yet they always made it. When couples did quarrel, but didn't break up after their first conflict. When a man offered a flower to his beloved one and it was like he was offering her the whole world. Nothing complicated. Just straight, simple things.
I have to admit that I sometimes feel like hating love, but if I do so I'll just become like the rest. I'll be weak too. Cause you know, it takes too much courage to stand up for what you want. It takes too much courage to express your feelings, especially when you know that they won't even listen to a word of what you're saying.
I am not feeling like giving up. Not today. It's not like I'm 100 years old. I have lots of things to learn from life. Sounds a lot like a cliche, but I don't care at all. Anyway, I am okay with myself. Actually, I've been thinking that people confront me like I'm an alien, they even think I'm a girl with paranoia, but based on the fact that "I'm from a different era", I can do nothing but justify them.
I don't hope. I believe. You don't care. I do. I am not for you. You're not for me.
I guess, I just have to cope with these words. I'm not selfish, not really, I just don't want to change the way I'm seeing things. I won't be me then.
Actually, I've decided that it's high time I did the things I've wanted to do for so long. And for once more I hate the fact that I cannot come to a conclusion these days, which means my mind is too preoccupied thinking bullshits.
You know what? One of those days I'm gonna find a guy like that one above, who might be a gay. I know he is somewhere out there, he just hasn't showed up yet...

Παιχνίδια της μοίρας.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι κατά πόσο γίνονται όλα στην τύχη ή αν τελικά υπάρχει κάποιος ή κάτι κάπου εκεί έξω, ή πάνω ή κάτω τελοσπάντων, που ελέγχει και ορίζει τη μοίρα μας.
Όσο κι αν απορώ βέβαια, ξέρω ότι θα είναι ακόμα ένα από τα πολλά αναπάντητα μου ερωτήματα.
Μα δε με νοιάζει. Νιώθω ότι διακατέχομαι από δέος αυτή τη στιγμή, σαν κάτι μαγικό να με περιζώνει.
Μα είναι ένα τόσο όμορφο συναίσθημα, που δεν με ενοχλεί καθόλου!
Τελικά, ισχύει.

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις.

Θυμάμαι όταν σε πρωτοείδα. Δεν μου είχες κινήσει καθόλου το ενδιαφέρον! Ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό πως λίγους μήνες μετά, θα μου ήσουν απαραίτητος.
Κι όμως δειλά δειλά άρχισες να εισβάλλεις στη ζωή μου, το έκανες τόσο διακριτικά και αθόρυβα, τόσο προσεχτικά, που δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς άρχισες να με ενδιαφέρεις.
Παιχνίδι της μοίρας;
Κάποιο κακόγουστο αστείο;
Δεν μπορώ να ξέρω ακόμη...
Απλά να, παλιά σε έβλεπα και ήταν σαν να έβλεπα κάποιον άλλο, έναν άγνωστο, έναν τυχαίο άνθρωπο όπως όλους τους άλλους.
"Ένα τριαντάφυλλο, όπως όλα τα άλλα."
Όταν μου έδωσες την ευκαιρία να σε μάθω καλύτερα, όταν άρχισα να σε ζω και να ζω για σένα, είχες πλέον γίνει το δικό μου, μοναδικό και όμορφο τριαντάφυλλο.
Μου αρέσει αυτή η μαγεία.
Και ξέρεις, τη νιώθω ίσως λίγο περισσότερο από τους άλλους, επειδή αν και οραματίζομαι αυτά που θέλω και πιστεύω ότι μπορούν να υλοποιηθούν, πάντα φροντίζω να τα κάνω να φαίνονται απόμακρα και άπιαστα,κρατάω την όπισθεν.
Όταν πια ήρθαμε τόσο πολύ κοντά και έγινες ο φίλος μου και ο οδηγός μου, αν και βαθειά μέσα μου το πίστευα, χάρηκα σαν μικρό παιδί. Έκανα σαν τρελλή. Επειδή,ουσιαστικά, δεν το περίμενα.
Αυτό που με μαγεύει στ'αλήθεια, δεν είναι το ότι με σκέφτεσαι, αλλά το γεγονός ότι σκέφτομαι πως δε με σκέφτεσαι και ξαφνικά ανακαλύπτω τυχαία πως ίσως τελικά να κάνω λάθος.
Μα αυτά τα λάθη είναι τόσο γλυκά...
Ενάμιση χρόνο μέτα από την όμορφη μας γνωριμία, αν και έχουμε χαθεί πλέον, ξέρω πως δεν είναι έτσι.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο επιφανειακά, απλά εμείς δεν αναζητούμε το βάθος τους.

Δε λέω, μου λείπεις... Μου έλειψαν οι συναρπαστικές μας στιγμές, οι πολύπλοκες συζητήσεις, ακόμα και οι άσκοποι τσακωμοί. Ο τρόπος που μόνο εσύ μπορούσες να με κάνεις να γελάσω, οι έξυπνες σου ατάκες[...]
Πιστεύω πως αν αγαπήσεις κάποιον, υπόγραφεις φόρο "υποτελείας" κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις "undo". Δεν παύεις ν'αγαπάς εκείνο το άτομο, απλά προσθέτεις κι άλλα κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής σου. Μπορείς πάντα όμως, να ανατρέξεις σ'ενα αγαπημένο σου κεφάλαιο.
Σου είχα πει, πως αν με κρατήσεις "εκεί" και "εκεί" (στην καρδιά και στο μυαλό),πάντα θα με βρίσκεις.
Κι αν ποτέ φύγω από το μυαλό, να'σαι σίγουρος πως κάποτε η καρδιά θα κάνει το θαύμα της και θα χτυπήσει ξανά στο δικό μας ρυθμό.
Δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζει η μοίρα κι ούτε θέλω να μάθω.
Δεν ξέρω αν θα είμαστε ξανά μαζί. Δεν ξέρω πότε θα σε δω, αν σε δω.
Ξέρω όμως πως κανείς και τίποτα δε θα σε σβήσει.
"The few steps we walked together have left an everlasting impression in my heart".
Aν θέλεις να με βρεις, ξέρεις πού θα ψάξεις. Γι'αυτό κι έγω, δεν ανησυχώ πλέον.
Το μόνο που θέλω είναι να βρεις κι άλλα τριαντάφυλλα και να τρως που και που:)
Κι άσε τη μοίρα να παίζει τα παιχνίδια της, εγώ δε φοβάμαι όσο είμαστε ο ένας στο "εκεί" του άλλου...
Έρθεις, δεν έρθεις, σ'αισθάνομαι κοντά...

Η αγάπη...

Γεφυρώνει τις αποστάσεις και τις κάνει να φαίνονται ασήμαντες.
Σου χαρίζει μια ζωντάνια μοναδική και αναντικατάστατη.
Σε ομορφαίνει.
Σε κάνει να ονειρεύεσαι.
Σε ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς, ανεξερεύνητους.
Σε ανεβάζει.
Σου χαρίζει όμορφες, αξέχαστες, ανεπανάληπτες στιγμές.
Είναι μια έννοια διαφορετική για τον καθένα, μα το ίδιο ωφέλιμη για όλους.


Σε στέλνει στον 7ο ουρανό.
Επουλώνει κάθε πληγή.
Είναι ανεξήγητη, κάποιες φορές και μυστήρια.
Είναι κινητήριος ΔΥΝΑΜΗ.
Αν είναι αληθινή, είναι παντοτινή.
Σε αλλάζει.
Είναι στον αέρα. (…Love is in the air)
Δίνει χρώμα στη ζωή και μια γεύση αλλιώτικη απ’τις άλλες.
Είναι αυτό που σου λείπει...