Άτιτλο

Θέλω να  σε ξεκλειδώσω
για να με ξεκλειδώσω,
για να 'μαστε ελεύθεροι.
Θέλω γράφοντας την τόλμη
κάθε φόβο ολότελα να σβήσω.
Θέλω το πυκνό σκοτάδι
ν'αφήσεις πίσω.
Θέλω τις μαύρες μέρες μας
να  τις εξαφανίσω.
Τόσο,
όσο για να 'μαστε ελεύθεροι
και στην ωραία σιωπή, απρόσκοπτα
αφημένοι.

Μικρή Ηλιαχτίδα. (Little Miss Sunshine)

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε η δική μου χρονιά.

Μου δόθηκε αυτός ο τίτλος. "Μικρή Ηλιαχτίδα".

Και όσο τον σκέφτομαι όλο και πιο πολύ μου αρέσει. Και λέω να τον κρατήσω.

Γιατί αξίζει τον κόπο. Σε γαληνεύει πολύ να ξέρεις ότι υπάρχουν άτομα που σε βρίσκουν αξιαγάπητο. Κι ιδίως, σου δίνει δύναμη! Απίστευτη δύναμη θα έλεγα. Δεν υπάρχει καλύτερο "τονωτικό" για τις στιγμές που πέφτεις. Στο σκοτάδι, στο βαθύ πηγάδι, στο ατελείωτο χάος. Όταν περιπλανώμενος μέσα στην Άβυσσο ψάχνεις και ψάχνεσαι. 

Και τότε, έρχεται ένα χέρι και παίρνει το δικό σου και το κρατά σφιχτά και μια φωνή δυνατή και σταθερή σου λέει τρυφερά «είμαι εδώ και πιστεύω σε σένα, ακόμη κι αν εσύ έχεις χάσει κάθε πίστη, ακόμη κι αν εσύ έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα και κάθε όνειρο».

Και η αλήθεια είναι, ότι εκείνη τη στιγμή δεν αντιλαμβάνεσαι  πόσο καλό σου κάνει που έρχεται εκείνη η θαυματουργή φωνή, όμως, καθώς περνούν οι μέρες και σηκώνεσαι ξανά στα πόδια σου και φτάνεις στο σημείο να βρίσκεις ξανά το χαμένο σου εαυτό-γιατί γι'αυτό πρόκειται, για ένα χαμένο εγώ που ήθελε λίγο σπρώξιμο, λίγη στήριξη για να ανθίσει ξανά -όπως ανθίζουν τα λουλούδια- και να ευωδιάσει ολόκληρη την πλάση! 

Φτάνεις λοιπόν, στο σημείο να σου αποδίδουν τον τίτλο της Μικρής Ηλιαχτίδας. Και μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη. Γιατί κρύβει μέσα της το Φως, την αισιοδοξία, ακόμη και τη ζεστασιά που σου έδωσε η ίδια εκείνη φωνούλα, αλλά και την αγάπη, την υπομονή και την ελπίδα ότι εκείνη η ηλιαχτίδα σιγά σιγά θα λάμπει όλο και περισσότερο! Έπειτα, η Ηλιαχτίδα είναι μόλις ένα μικρό μέρος του ήλιου, αλλά πάντα έχει περιθώρια να μεγαλώσει, οπότε το ταξίδι της δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Όσο για τον τίτλο... Σου δημιουργεί το αίσθημα του χρέους και της ευθύνης, οπότε, είναι ένας επιπρόσθετος λόγος για να συνεχίσεις να είσαι "αυτόφωτο ον" και να αντανακλάς την λάμψη σου σ'αυτούς που πραγματικά την αξίζουν, σ'αυτούς που είχαν την ικανότητα να δουν το φως όταν δε βρισκόταν εκεί...

Ζήσε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου!

Μια αστραπή η ζωή μας... Μα προλαβαίνουμε - Νίκος Καζαντζάκης

Κοιμάσαι.                                                         

Ξυπνάς.

Ξυπνάς.

Κοιμάσαι.

Κάθε μέρα, είναι μια νέα μέρα.

Κάθε μέρα, είναι μια άλλη ζωή.

Αυτό είναι το μοτίβο: Ζεις, πεθαίνεις, αναστήνεσαι.

Ζεις.

Κάθε ημέρα, είναι αλλιώτικη από την προηγούμενη.

Αλλιώτικη κι απ’την επόμενη.

Σαν κοιμάσαι, πεθαίνεις για  λίγο, «αποχωρείς» από τα εγκόσμια. «Απενεργοποιείσαι»  για λίγο. Κι όμως, ο θάνατος αυτός είναι ζωτικής σημασίας! Γιατί σαν κοιμάσαι,  γράφεις το τέλος μιας ημέρας, μιας περιόδου, μιας στιγμής ίσως, ή και κάποιων σκέψεων. Αυτό όμως, δεν είναι καθόλου ψυχοπλακωτικό, καθόλου μακάβριο.

Γιατί αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Όντως, οι πράξεις του χτες, ανήκουν στο χτες και μόνο.

Όντως, τα λάθη πιθανό να μην ξεγράφονται.

Όντως, κάποιοι άνθρωποι που αγαπάμε  χάνονται.

ΑΛΛΑ

Αύριο, ζεις ξανά!

Έχεις (σχεδόν) όλα τα εφόδια και την ευκαιρία, να προσθέσεις άλλη μία μέρα στο ημερολόγιο της ζωής σου.  Και είσαι το ίδιο δυνατός, αλήθεια!

Γιατί είναι μια άλλη μέρα. Κι η νύχτα σου επέτρεψε να αναπλαστείς. Σε έχτισε ξανά από την αρχή ως το τέλος και σήμερα ξυπνάς και μπορείς να σκέφτεσαι αλλιώτικα.

Σήμερα είναι η μέρα που μπορείς να κλείσεις εσύ το μάτι στη ζωή αν το θελήσεις.

Σήμερα μπορείς να της γελάσεις κρυφά, ή φανερά, χωρίς δισταγμό.

Σήμερα μπορείς να πιεις τσάι αντί για το συνηθισμένο καφέ. Ή μπορείς να προσθέσεις λίγη περισσότερη ζάχαρη στον καφέ σου-ή να αφαιρέσεις.

Σήμερα μπορείς να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο για να πας στη δουλειά, αλλά έχεις ακόμη το περιθώριο να επιλέξεις ένα άλλο «μονοπάτι» που δεν ακολούθησες ποτέ.

Σήμερα μπορείς να πεις καινούρια πράγματα, να μάθεις καινούρια πράγματα.

Σήμερα είναι η μέρα που μπορείς να βάλεις ακόμη ένα άτομο στη ζωή σου-ή και να αφαιρέσεις κάποιο.

Σήμερα μπορείς ν’ανακαλύψεις πόσο εξαίσια είναι η μυρωδιά του γιασεμιού και σήμερα μπορείς να ερωτευτείς τη φύση.

Όντως, είσαι ένας και ενιαίος.

Όντως, εξακολουθείς να είσαι «εσύ» και δεν αλλάζεις.

Μα κανείς δε στο έχει ζητήσει.

Είσαι εσύ, αλλά είσαι ανανεωμένος!

Είσαι εσύ, λίγο πιο δυνατός από χτες, λίγο πιο αδύναμος από αύριο.

Είσαι εσύ και «έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον  παράδεισο και μπες μέσα!» όπως είπε και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Κοιμάσαι

Ονειρεύεσαι

Ξυπνάς

Ζεις!

Αναθεωρείς

Συζητάς

Επικοινωνείς

Χτίζεις

Αναζητάς

Βρίσκεις

Γελάς

Γελάς δυνατά

Προχωράς

Πέφτεις

Πληγώνεσαι

Πονάς

Κλαις

Κλαις δυνατά

Υποφέρεις

Σταματάς

Πεθαίνεις...

Αναστήνεσαι

Αναπλάθεσαι

Ονειρεύεσαι

Ξυπνάς

ΖΕΙΣ!

Φύλακες άγγελοι(;)

Λοιπόν, απόψε δεν ξέρω αν γράφω συγκεκριμένα ή αόριστα.
Συνήθως έχω ένα σχέδιο στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένα άτομο ή και περισσότερα ή έστω μια κατάσταση.
Απόψε δεν έχει σημασία.
Αυτοί που με γνωρίζουν καλά ξέρουν ότι έχω μια τάση να χρησιμοποιώ ουκ ολίγες φορές κάποια γνωμικά όταν μιλώ.
Θυμάμαι ότι κάποτε κατηγορήθηκα κάπως γι'αυτό, μου είχαν πει ότι δεν έχω τη δική μου άποψη.
Διαφωνώ, αφού ο καθένας από μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τα πράγματα, οπότε ο καθένας χρησιμοποιεί διαφορετικά αυτά τα γνωμικά στη δική του ζωή. Πέραν απ'αυτό όμως, εξακολουθώ να πιστεύω στο μεγαλείο και το "αλάθητο" του χρόνου. Με το πέρασμα του διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν όντως κάποια σοφά λόγια, που είναι αλήθειες.
Για να μην τα πολυλογώ, αν και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα απόψε, χαίρομαι ιδιαίτερα που ανακάλυψα άλλη μία αλήθεια.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε πως τα άτομα που μπαίνουν στη ζωή μας χωρίζονται σε κατηγορίες. Αυτό δεν μου άρεσε ως ιδέα αρχικά γιατί ήθελα να πιστεύω ότι εμείς και μόνο εμείς ορίζουμε το χρονικό διάστημα που θα μείνουν(ή θα φύγουν) από τη ζωή μας.
Στην πορεία όμως, ανακάλυψα πως είναι αδύνατον να μένουν όλοι στη ζωή μας.
Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι άλλοι έρχονται. Κάποιοι εξαφανίζονται εντελώς, ενώ κάποιοι άλλοι επανέρχονται. Κι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Αν γίνετε λίγο πιο παρατηρητικοί με τους ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή σας θα καταλάβετε ότι τίποτε δεν είναι τόσο τυχαίο όσο νομίζουμε. Πιστεύω ακράδαντα(και το έχω επιβεβαιώσει) ότι κάθε άτομο που έρχεται κοντά μας και τέλοσπαντων χτίζει μια σχέση μαζί μας, οποιουδήποτε είδους, προσπαθεί κάτι να μας μάθει.
Για να είμαι πιο σωστή, το ίδιο το άτομο δεν το επιδιώκει, όμως όλα είναι τόσο τέλεια προγραμματισμένα που φτάνει κοντά μας "στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή".
Προσωπικά, η "ομάδα" ατόμων που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι αυτοί που έρχονται από το πουθενά, κι ενώ εσύ βρίσκεσαι στο απέραντο χάος, εκείνοι σε σώζουν. Σε νοιάζονται μ'ένα τρόπο τόσο τρυφερό, τόσο στοργικό που νιώθεις πως ό,τι κι αν κάνεις εσύ για χάρη τους θα'ναι λίγο.
Αν και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με μη γήινες υπάρξεις, ας μου επιτραπεί να τους χαρακτηρίσω ως "αγγέλους". Τέτοιου είδους σχέσεις φαίνονται άνισες. Και είναι.
Νιώθω λύπη. Η χαρά μου όμως τη νικά. Αυτά τα άτομα απλά πρέπει να φεύγουν. Το σημαντικό είναι να κρατάς αυτά που σου έδωσαν.
Εξάλλου, δε λένε ότι το ταξίδι είναι που μετρά;
Έχουμε πάντα την τάση να κοιτάμε την αρχή και το τέλος -όταν αυτό φτάσει-
Συνήθως, κάτι αρχίζει με χαρά και τελειώνει με λύπη. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό για ό,τι ζήσαμε, ό,τι μάθαμε.
Και επειδή είναι ήδη αργά, θα κλείσω μ'αυτό κι ελπίζω να είστε χαρούμενοι, γιατί απλά υπήρξε:)
Beginnings are usually scary and endings are usually sad, but it's everything in between that makes it all worth living.