Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Πόσοι όμως μαθαίνουμε από αυτόν;
Πόσοι γνωρίζουν ιστορία;
Πόσοι θυμούνται;
Πόσοι ΔΕΝ λησμονούν;
"Οι λαοί ξεχνούν γρήγορα..."
Η ιστορία επαναλαμβάνεται λένε κάποιοι. Μήπως τελικά ο χρόνος είναι σχετικός; Μήπως δεν άλλαξε τίποτε τελικά; Τα γεγονότα έκαναν τον κύκλο τους και τώρα έφτασαν στο ίδιο σημείο που βρίσκονταν κάποτε. 360 μοίρες (επι)στροφή.
Επιστροφή σε τι;
Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:
1929 Κραχ στο χρηματιστήριο των ΗΠΑ
2007-2008 Διεθνής Χρηματοπιστωτική κρίση. Προέλευση: ΗΠΑ
1929-1933: «Ο λαός πεινά - οι καρχαρίες πλουτίζουν». Κάπως έτσι θα μπορούσαν να περιγραφούν απλοϊκά οι επιπτώσεις της κρίσης του 1929-1933 στην Ελλάδα. (Έθνος, 4/2/2010)
2008-2013: Ίσως το Έθνος να μη χρειαζόταν μια νέα επικεφαλίδα για να περιγράψει το χάος που επικρατεί στην τωρινή Ελλάδα.
1 ΜαΪου 1932: Η κυβέρνηση κηρύσσει «στάση πληρωμών». Η Ελλάδα δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τα χρέη και τους τόκους από τον δανεισμό της. Ηταν η τέταρτη χρεοκοπία στη νεοελληνική Ιστορία (η πρώτη το 1827, η δεύτερη το 1843, η τρίτη το 1893). (Έθνος, 4/2/2010)
2013: Στα χαρτιά ακόμα να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, όμως στην ουσία ο κόσμος πεινά.
Την ίδια περίοδο: 1929-1930 η Κύπρος ταλανίζεται από οικονομική κρίση κάτω από την πιεστική κυριαρχία των Βρετανών στο νησί (οι οποίοι βέβαια παραμένουν ανεπηρέαστοι).
2013: Το πρόβλημα της Κύπρου ανακοινώνεται και φωναχτά (μέχρι πόσο να κλείνουν στόματα;)
Αποστέλλεται βοήθεια στις βρετανικές βάσεις (κατάλοιπο της τότε εποχής!) Ο κυπριακός λαός οδηγείται με τη σειρά του στη φτωχοποίηση.
Στο μεταξύ...
Οι Μεγάλες Δυνάμεις εξακολουθούν να παίζουν το δικό τους παιγνίδι. Βλέπε Ρωσία, Γερμανία και Αμερική. Όπως τότε (στο Β' Παγκόσμιο) έτσι και σήμερα (στο Γ'Παγκόσμιο) οι παρατάξεις παραμένουν οι ίδιες. Οι εχθροί είναι οι ίδιοι. Μόνο τα πρόσωπα έχουν αλλάξει. 
Τότε...
Το 1945 οι Μεγάλες Δυνάμεις έκαναν ανακωχή και υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης η οποία και σηματοδοτούσε το τέλος του πολέμου.
Σήμερα...
Σήμερα τι γίνεται; Εφόσον κάποιοι αρνούνται να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν, εφόσον κάποιοι δεν αναγνωρίζουν τις  ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα, εφόσον κάποιοι αρνούνται να πιστέψουν ότι είμαστε τα νέα θύματα του ακατάπαυστου πολέμου που διεξάγεται για τα μεγάλα συμφέροντα; Μήπως τούτο σημαίνει ότι ειρήνη δε θα επέλθει αυτή τη φορά; Ο κόσμος γιατί δε βγαίνει στους δρόμους να φέρει την ειρήνη;  Είναι λες και κάποιος μας έχει χορηγήσει ένα χαπάκι... Μιλώ για το χαπάκι της λήθης που μας κάνει να ξεχνούμε, να λησμονούμε. Διότι κάποιοι άνθρωποι του τότε είναι ζωντάνοι μέχρι σήμερα. Πώς ξέχασαν; Πώς ξεχνιούνται αυτά τα γεγονότα; Γιατί πρέπει να ξαναγίνουν για να τα θυμηθούμε;    

Μείον 3

"Είναι καλό που οι συζητήσεις μας συνάδουν με το δικό σου τρόπο σκέψης για τον κόσμο..."

Αν δε συνάδουν, αν δε με γεμίζουν, αν δε με ηλεκτρίζουν, αν δε με ηδονίζουν τότε γιατί να βρίσκομαι εκεί;
Αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις τότε γιατί να το κάνεις;

Η λέξη υποχρέωση έχει διαγραφεί επιτυχώς από το λεξιλόγιο του χρήστη.

1960

Τα 60s ήταν η εποχή των χρωμάτων, των χίππιδων, των ναρκωτικών και του σεξ. Aλλά υπήρξε και εποχή παράνοιας και αποπροσανατολισμού. Στη διάρκεια αυτή της δεκαετίας διαπράχθηκε ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα: οι φόνοι Τέιτ - Πολάνσκι (κι αργότερα του ζευγαριού Λα Μπιάνκα) από την "οικογένεια" Μάνσον. Ο επικεφαλής αυτής της ομάδας, Τσαρλς Μάνσον, είχε σχεδιάσει το φόνο της διάσημης ηθοποιού και του διάσημου σκηνοθέτη συζύγου της καθώς πίστευε ότι έτσι θα δημιουργούσε την αφορμή για το ξέσπασμα ενός φυλετικού πολέμου (μεταξύ λευκών και έγχρωμων). Πώς έφτασε όμως να θεωρεί τον εαυτό του Μεσσία και τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στο να σχεδιάσει ολόκληρη πλεκτάνη;
Μα φυσικά (!) το 9ο άλμπουμ των Μπιτλς το οποίο περιείχε τραγούδια  τα οποία (σύμφωνα πάντοτε με τον Μάνσον) του μιλούσαν και τον καλούσαν να ετοιμάσει αυτό τον πόλεμο!

Συχνά επισκιάζουμε κάτι σκοτεινό με κάτι υπερβολικά λαμπερό. Κι όπως αποδεικνύουν και τα γραπτά συχνά επισκιάζουμε ολόκληρες δεκαετίες κατ'αυτό τον τρόπο αφού με το πέρας τους τείνουμε να θυμόμαστε ένα κόσμο αψεγάδιαστο, γεμάτο φως και προβολείς -προβολείς τόσο δυνατούς που δε μας αφήνουν να δούμε την αλήθεια.
Δημιουργούμε δηλαδή ένα -ή και περισσότερους- μύθους.

Η λέξη μύθος έχει διαγραφεί επιτυχώς από το λεξιλόγιο του χρήστη.

2012

"Πιστεύω ότι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στην εποχή μας είναι η τόσο μεγάλη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων. Συχνά αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι φοβούνται να εκφράσουν τα αισθήματα και τις σκέψεις τους ανοιχτά. Γι'αυτό πάντοτε ονειρευόμουν να ζω σε κάποια άλλη εποχή πιστεύοντας ότι τα πράγματα ήταν ιδανικότερα τότε. Νιώθω άσχημα. Νιώθω άσχημα για ό,τι είπα. Νιώθω άσχημα που μίλησα για το πώς με ενοχλεί που οι άνθρωποι ορίζουν διαφορετικά τη διασκέδαση από εμένα ή ίσως που την ορίζουν διαφορετικά από άλλες εποχές. Νιώθω άσχημα που είπα ότι νιώθω άσχημα γι'αυτό. Αλλά υποθέτω ότι η αλλαγή στο νόημα των λέξεων είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας. Ίσως κάποτε οι άνθρωποι του μέλλοντος να μας θυμούνται και να λένε
"Η δεκαετία του δύο-χιλιάδες. Η δεκαετία της παγκοσμιοποίησης, η δεκαετία που οι άνθρωποι κατάφεραν να φτάσουν πιο κοντά από ποτέ".

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που ήλθα αντιμέτωπη με αυτή την πραγματικότητα. Αναφέρομαι στην πρώτη, γιατί τη δεύτερη τη βιώνω κάθε λεπτό της ημέρας. Θυμάμαι πώς είχα πάντοτε τόσο τέλεια και αρμονικά σχεδιασμένη μέσα στο μυαλό μου μια άλλη εποχή. Θυμάμαι με πόση ευκολία την επικαλούμουν. Θυμάμαι που μετατόπιζα τον εαυτό μου σ'άλλα χρονικά πλαίσια κι ευχόμουν με κάποιο τρόπο μαγικό να μείνω εκεί για πάντα.
Κάποιος ρώτησε, "μετά από αυτά που διαβάσατε θα θέλατε ακόμη να ζείτε στην εποχή των 60s;"
Μέσα στην ταραχή μου φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα "ΟΧΙ!" και ομολόγησα ενώπιον όλων ότι νιώθω τυχερή που ζω στο σήμερα.
Μετά από δεύτερες σκέψεις όμως νιώθω ηλίθια. Όχι που ζω στο σήμερα. Απλώς επειδή θα προτιμούσα να έλεγα ότι νιώθω τυχερή που ζω. Τελεία. Τι σήμερα, τι χθες... Τι 60s τι 2012... Το θέμα τελικά με τη ζωή δεν είναι σε ποιο χρόνο ζεις, αλλά πώς εκμεταλλεύεσαι αυτό το χρόνο που σου δίνεται για να τη ζήσεις.

Κι όπως θα καταλάβετε...

Η λέξη χρόνος έχει διαγραφεί επιτυχώς από το λεξιλόγιο του χρήστη.

Κοιτάζοντας έξω από το τζάμι

Αν κάτι αλλάζει γύρω σου, πρέπει πρώτα να κοιτάξεις μέσα σου, λένε κάποιοι.

Κι αν κάτι αλλάζει μέσα μου; Τότε νομίζω ότι είναι πρέπον να κοιτάξω και γύρω μου. Βέβαια, όλα αυτά είναι σχετικά. Σε συνάρτηση με το τάδε και το τάδε. Αν είσαι παχύδερμος, για παράδειγμα, στην περίπτωση που κάτι αλλάζει μέσα σου δε χρειάζεται να κοιτάξεις γύρω σου μιας και δε σε επηρεάζουν οι "εξωτερικοί" παράγοντες. 

Καλώς ή κακώς, μέχρι τώρα στη ζωή μου έμαθα να κάνω και τα δύο. Ίσως όχι τόσο τέλεια και ισορροπημένα και ραφιναρισμένα. Σας είπα ξανά εξάλλου πως δεν έχω τρόπους. "Είναι τόσο μεγάλος ο καημός κι είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμε..." Αυτή η σκέψη μου έφερε δάκρυα στα μάτια, δε σας το κρύβω -γιατί να σας το κρύψω; "Εκεί που είναι ο πόνος κι ο ιδρώτας και τα δάκρυα, εκεί δεν είναι ο άνθρωπος;" Και βέβαια, "πρώτη και καλύτερη" είμαι εγώ, μικρή κι αξιολύπητη. Γιατί τα δάκρυα μου κυλήσανε καθώς σκεφτόμουνα το δικό μου τον καημό, που ίσως για κάποιον άλλο να ήταν κι ευτυχία. Κι ύστερα, άφησα κι άλλα δάκρυα να πέσουν χάμω καθώς έβλεπα ένα σωρό από ανθρώπους να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μου.

Σωρός, σωστά το διαβάσατε. Διότι μου φάνηκαν όλοι τόσο πολλοί κι απέραντοι, σχεδόν ατελεύτητοι. Κι ο καθείς, έπαιρνε το δικό του δρόμο. Άλλοι έφευγαν κι άλλοι έφταναν. Κι υπήρχαν κι άλλοι που έμεναν ασάλευτοι κι αγνάντευαν το απόλυτο κενό. Κι όμως, ακόμη κι αυτός ο σωρός κρύβει μια μαγεία μέσα του. Θα 'να ίσως επειδή είμαστε όλοι τόσο μαζί αλλά και τόσο χώρια, ένας προς έναν, πλέκουμε την αλυσίδα του καημού... Κι ο καθένας κουβαλά τη δική του ιστορία -αν νοιαστείς αρκετά  ώστε να την ανακαλύψεις. Δεν είναι αξιοθαύμαστο αυτό; 

Πιστεύω -το πιστεύω πολύ αυτό- πως ο καθένας κάτι έχει να πει. Κι ίσως να μην τα καταφέρει ή να μη θελήσει ή να μην μπορεί να το πει σε μένα, μα κάποια στιγμή σίγουρα θα το πει σε σένα ή σε κάποιον άλλο. Και συνάμα, θα έχει άλλα τόσα να πει -όμως θα μένουν ανείπωτα. Κι ίσως αυτά να μείνουν για πάντα στον αιθέρα, αφημένα ελεύθερα, θα περιφέρονται στην αιώνια φύση ή ακόμη, ίσως να μείνουν εγκλωβισμένα ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους ή εγκαταλελειμμένα σε κάτι χαλάσματα. Και τ' άψυχα μαζί με τη φύση, θα έχουν το προνόμιο να γνωρίζουν, όσα, εμείς, οι άνθρωποι δεν καταφέραμε ποτέ να αρθρώσουμε με λέξεις...

Κι είναι πάντα αυτό, είναι πάντα αυτή η αντίφαση του κόσμου που με κομματιάζει. Κάποιες φορές τον σιχαίνομαι που κινείται μια στο ψέμα και μια στην αλήθεια, μια στη χαρά και μια στη μιζέρια, μια στο κρυφό και μια στο φανερό... Τον σιχαίνομαι αφάνταστα γιατί μου προκαλεί πόνο. Γιατί είμαι μικρή κι εγώ κι έχω φόβους κι ανασφάλειες και αμφιβολίες. Γιατί σήμερα μπορεί να πιστεύω ακράδαντα ότι αγάπησα κι αγαπήθηκα κι αύριο... ποιος ξέρει πώς θα σκέφτομαι και πώς θα νιώθω! Πώς θα νιώθουν οι άλλοι, αν θα βρίσκουν το χρόνο να σου ρίξουν ένα βλέμμα, να σου πουν μια ζεστή κουβέντα, να κάνουν πράγματα απλά, καθημερινά, όπως άλλοτε. Κάτι τέτοιες ώρες εύχομαι ν' άνοιγε η γη και να με έριχνε στα έγκατά της μια για πάντα. Κάτι τέτοιες ώρες θα 'θελα να μη βλέπω, να μην ακούω και προ πάντων να μην αισθάνομαι τίποτα...

Να ζεις την εφηβεία σημαίνει...

Πόλεμο! Xωρίς καμία υπερβολή, χωρίς πλεονασμούς, η εφηβεία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διαρκή πόλεμο. Είναι λες και γεννιέσαι για δεύτερη φορά. Δεν είσαι ούτε παιδί, ούτε ενήλικας. Είσαι απλώς μια οντότητα μέσα στο χώρο και το χρόνο, που μια καλή ημέρα σε ονόμασαν έφηβο καθώς σου φύλαγαν τα παιγνίδια του χθες σ'ένα μπαούλο. Τελειώνουν τα παραμύθια, αρχίζει η πραγματικότητα. Ξεκινά η ζωή. Όχι πια όπως την ήξερες, όχι πια όπως την φανταζόσουν.
Ο πόλεμος αρχίζει κι είσαι άοπλος στην αρχή και μόνος. Μήτε μικρός είσαι, μήτε μεγάλος. Έχεις προχωρήσει σ'ένα στάδιο όμως που μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Κι αν σε ενδιαφέρει θα προσπαθήσεις να μάθεις. Και τότε είναι που ξεκινά το ταξίδι σου. Τότε είναι που ξεκινά μια πορεία δίχως τελειωμό. Αυτοί που σ'έφεραν εδώ όμως, δε νοιάστηκαν ούτε καν να σε προετοιμάσουν. Κι έτσι, κάθε καινούρια ανακάλυψη θα σε καίει και θα σε τρομάζει, θα σε οργίζει και θα σε συγκινεί, θα σε ενθουσιάζει και θα σε κατασπαράζει.
Και θα αναρωτιέσαι γιατί το ένα και γιατί το άλλο, και γιατί να 'ναι έτσι και όχι αλλιώς;
Και κάθε μέρα θα νιώθεις πιο πληγωμένος, πιο προδωμένος. Θα αναρωτιέσαι αν έκαναν κάποιο λάθος και σ' άφησαν εδώ. Θα απορείς γιατί οι άλλοι δε νιώθουν την ίδια οργή με σένα για όσα συμβαίνουν γύρω τους, θα σκέφτεσαι ότι κάτι πάει λάθος μαζί σου. Το χειρότερο είναι που θα διχάζεσαι. Δε θα επιθυμείς να γίνεις σαν κι αυτούς μια μέρα, η σκέψη και μόνο θα σε τρομάζει, θα σε αηδιάζει.
Δε θες, γιατί είσαι πνεύμα ανήσυχο κι έχεις ακόμα όνειρα από εκείνο το παιδί. Κι ήτανε πιο ιδανικός ο κόσμος τότε. Μα να που έρχονται και σε καλουπώνουν! Και προχωρά η ηλικία σου κι αλλάζεις κι ωριμάζεις και σφυρηλατήσαι μέσα στο χρόνο και τον τόπο και κάνεις κι άλλα όνειρα, που δε θες να μείνουν όνειρα, αλλά θέλεις να τα πραγματώσεις.
Ύστερα πάλι έρχονται, και σου λένε πως είσαι ενήλικας. Σου λένε πως είσαι μεγάλος πια. Αυτό το μεγάλος δεν κατάλαβα ποτέ πώς το εννοούν. "Να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να κάνεις ετούτο και το άλλο, να μη χασομεράς, ο χρόνος είναι χρήμα κι άλλα τέτοια. Να αποφασίσεις εδώ και τώρα για το μέλλον σου, να γίνεις άξιο μέλος της κοινωνίας κι όχι κανένα ρεμάλι, να βρεις δουλειά με καλά λεφτά, και σύντροφο "αντάξιο" σου για να μπορείς (συμπερασματικά), να ζήσεις αξιοπρεπώς εσύ και τα παιδιά σου."
Κι εδώ αξίζει μια μικρή παύση για ανακεφαλαίωση. Πότε έγιναν όλα αυτά; Ήσουν παιδί και τώρα είσαι μια οντότητα που προσπαθεί να βρει ταυτότητα και λόγους ύπαρξης και πριν καλά καλά προλάβεις να αισθανθείς ποιος είσαι και πού βαδίζεις, αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι; Ότι η ζωή σου έχει ήδη προκαθοριστεί κι εσύ οφείλεις να ακολουθήσεις την πεπατημένη; Πιο πολύ σαν πορεία μελλοθανάτου μου φαντάζει αυτό παρά σαν "τη ζωή που απλώνεται μπροστά σου".
Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί αυτός ο κόσμος πάει κατά διαόλου;
Σας έχει περάσει από το μυαλό -μήπως, έστω αμυδρά- η απορία γιατί οι άνθρωποι έχουνε γίνει πια είδος προς εξαφάνιση; Έχουμε επενδύσει σε όλα τα "-ικα": τεχνολογικά, ιατρικά, επιστημονικά, περιβαλλοντικά, οικονομικά, υλιστικά, τεχνοκρατικά, "ψυχαγωγικά" (καλύτερα να μη μιλήσω για τα πολιτικά). Να που αφήσαμε κάτι πίσω, λες κι είναι η καρφίτσα που μας έπεσε. Σας λέει τίποτα η λέξη "ανθρωπιστικά";
Ή μήπως δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιο σας;
Το πλεονέκτημα του έφηβου είναι ότι τη γνωρίζει αυτή τη λέξη. Περισσότερο στη θεωρία ίσως, αλλά ακριβώς επειδή είναι νέος επιθυμεί να την κατανοήσει και στην πράξη. Ο έφηβος βιώνει άπειρα συναισθήματα -νιώθει-. Αγαπά, νοιάζεται, οργίζεται, απογοητεύται, ερωτεύεται, λυπάται, χαίρεται, θρηνεί. Κι είναι όλα τόσο τέλεια συνυφασμένα που δικαιούται ακόμη να ονομάζεται άνθρωπος. Γι'αυτό και πιο πολύ από όλους ανησυχεί. Όλα αυτά είναι ακόμη πρόσφατα βιώματα γι'αυτόν. Θυμάται ο έφηβος. Είναι όμως "αξιοθαύμαστος" ο τρόπος με τον οποίο οι "μεγάλοι" και οι "σοφοί" ματαιώνουν τα όνειρα του. Βρίσκουν διάφορους τρόπους να τον πείθουν ότι για να επιβιώσει πρέπει να γίνει "έτσι" κι όχι αλλιώς. Κι όταν τελικά τον πείσουν κι αυτός ακολουθήσει -γιατί κάποιοι απ'αυτούς θα το κάνουν- θα τους δείτε κάποια μέρα στο προσεχές μέλλον να τον κατηγορούν για την κατάντια του κόσμου. Θα τους δείτε πολύ μίζερα να παραπονιούνται που τίποτα δεν αλλάζει, που οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Ιδού ο κόσμος μας λοιπόν. Θαυμάστε τη διαφάνεια, την παράδοση και την ελευθερία του! Και μεγαλώστε κι άλλους τέτοιους άνθρωπους, σβήστε τους τα όνειρα τους κι αφαιρέστε τους τις καρδιές τους. Εξειδικεύστε τους και ρίξτε τους στην αφθονία του υλισμού και των "ευκαιριών για ανέλιξη".  Εκπαιδεύστε τους ώστε ν'αγαπούν με τον εγκέφαλο κι όχι με την καρδιά και ώστε να προνοούν πάντοτε για το συμφέρον τους.
Κι ύστερα, αναπαυτείτε εν ειρήνη κι αφήστε τους να κάνουν τα ίδια λάθη που κάνατε-ίσως και χειρότερα...

Το σπίτι με τον αριθμό 18.

Περιφερόταν για ώρα πολλή μέσα στην πόλη. Είχαν περάσει αρκετά λεπτά από τότε που απομακρύνθηκε από το κέντρο. Τώρα πια, την είχαν απορροφήσει τα στενά σοκάκια. Ήταν μια ύπαρξη. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ένα σώμα ήταν, που περιπλανιόταν εδώ και ώρα έξω στους κρύους δρόμους μια χειμωνιάτικη νύχτα της Κυριακής. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθε φόβο. Τη φόβιζε που περπατούσε μόνη. Ο μόνος ήχος που ηχούσε στ'αυτιά της ήταν εκείνος της ανάσας της. Πιο πολύ, όμως, τη φόβιζε που περπατούσε χωρίς λόγο και αιτία, τη φόβιζε που περπατούσε ασταμάτητα, τη φόβιζε που δεν ήξερε πού πήγαινε και που όσο προχωρούσε όλο και περισσότερο χανόταν μες τα στενά. Η ανάσα της γινόταν πιο γρήγορη και η καρδιά της, που είχε μουδιάσει για λίγο, ξαφνικά, άρχισε να χτυπά δυνατά και να της θυμίζει ότι ήταν ζωντανή ακόμη, ότι έπρεπε να βρει λόγους και αιτίες και προορισμό.
Τώρα, περνούσε έξω από μια γειτονιά, μάλλον εγκαταλελειμμένη θα'λεγε κανείς. Μονάχα μια μικρή λέσχη βρισκόταν εκεί με δυο-τρεις τύπους που τα έπιναν. Προχώρησε λοιπόν λίγο πιο κάτω και έμεινε να χαζεύει ένα ανώγειο σπιτάκι. Ήτανε βαμμένο πράσινο και είχε πανέμορφα παντζούρια και μερικές γλάστρες-άδειες-που πρόδιδαν και τη δική του μοναξιά. Παρ'όλα αυτά, εξακολουθούσε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σπιτάκια που υπήρχαν στο σοκάκι. Ήτανε τόσο γραφικό και μικροσκοπικό, λες και σε προσκαλούσε, εξέπεμπε μια ενέργεια ανεξήγητη κι αταίριαστη, που ο καθένας που θα το παρατηρούσε θα υποψιαζόταν πως ήταν δημιούργημα της φαντασίας του και όχι κατάλοιπο κάποιας περασμένης εποχής.
Θα'χανε περάσει τουλάχιστον είκοσι λεπτά από την ώρα που σταμάτησε, οπότε και βγήκε ένας καραφλός κύριος έξω από τη λέσχη και άρχισε να κόβει βόλτες πάνω κάτω για να κάνει αισθητή την παρουσία του. Όταν τον αντιλήφθηκε, ένιωσε τα πόδια της ξανά πάνω στη γη τα οποία μεμιάς ενεργοποιήθηκαν και συνέχισαν το μοναχικό τους δρόμο...
Έκανε πολύ κρύο-γι'αυτό εξάλλου ήταν τόσο άδειοι οι δρόμοι-μα δεν την ένοιαζε...
Κρατούσε στο μυαλό της την όμορφη εικόνα του ανωγείου κι έτσι ξεχνιόταν. Αποφάσισε να ρίξει μια ματιά στο ρολόϊ της. Δώδεκα και κάτι... Είχε περάσει η ώρα κι έπρεπε να τρέξει, να φύγει μακριά, να γλιτώσει από το χρόνο. Τρύπωσε βιαστικά σ'ένα άλλο σοκάκι. Προσπαθούσε απεγνωσμένα ν'αλλάξει κατεύθυνση. Ευχόταν να μπορούσε να βρει ένα άλλο πράσινο σπιτάκι και να'μπαινε μέσα και να το εξερευνούσε και να'νιωθε τη ζεστασιά του. Όπου κι αν έστρεφε το βλέμμα της, όμως, τα σπίτια ήταν αφιλόξενα, εγκαταλελειμμένα κι οι αυλές τους βρώμικες κι απεριποίητες. Και τότε το είδε. Είδε το μεγαλύτερο της εφιάλτη να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της. Το σπίτι με τον αριθμό 18. Ήταν εκεί, απέναντι της και μεγάλωνε και ζύγωνε όλο και πιο κοντά της. Την προσκαλούσε κι αυτό, μόνο που δεν ήθελε να μπει μέσα. Δεν ήθελε, γιατί ήταν ένα σπίτι τεράστιο και παγερό, απρόσωπο και δίχως φινέτσα. Ήταν γεμάτο από στοιχειά, από τα οποία μόνο οι δυνατοί και οι πονηροί μπορούσαν να γλιτώσουν γιατί ήξεραν πώς να συνδιαλλαχτούν μαζί τους. Στο σπίτι εκείνο, δε χρησίμευε καμία καλοσύνη, δε χωρούσε κανένα λάθος, γιατί τα στοιχειά ήταν πολλά κι επιβάλλονταν κι επικρατούσαν. Οι πανύψηλες του πόρτες και τα ευρύχωρα του δωμάτια σε ξεγελούσαν, σε γέμιζαν με όνειρα κι ελπίδες και πάνω που πήγαινες να ξαπλώσεις στα κρεβάτια που ήταν στρωμένα με τ'ακριβότερα σεντόνια, έρχονταν, έμπαιναν από παντού, στοιχειά πεινασμένα, στοιχειά που περίμεναν τέτοια "κελεπούρια" για να τους ρουφήξουν τη χαρά, την αισιοδοξία ακόμη και το αίμα! Ήταν ένα σπίτι που τόσο παραπλανητικά της έδινε την αίσθηση της ελευθερίας, ενώ ήξερε ότι έπρεπε να "πληρώσει" ένα τεράστιο αντίτιμο για να την αποκτήσει. Ήξερε ότι η ελευθερία δε χωρούσε σε κανένα σπίτι-μικρό ή μεγάλο- , ήξερε ότι αναζητούσε και ζητούσε πολλά περισσότερα απ'εκείνο το σπίτι, ήξερε ότι δεν ήθελε να υπηρετεί  τα στοιχειά για την υπόλοιπη της ζωή, ήξερε ότι αν έμπαινε μέσα δε θα έβγαινε ζωντανή, ήξερε ότι ήθελε να τρέξει και να χαθεί ξανά μέσα στην πόλη, κι ας μην είχε προορισμό, κι ας ήταν πυκνό τώρα το σκοτάδι-θα φώτιζε το δρόμο της το φεγγάρι-. Ήξερε, ήξερε, τίποτα δεν ήξερε...

Οι προβληματισμοί του Καργάκου, η βραδύτητα του Κούντερα, ο Ρίτσος, ο Ελύτης και οι απόψεις μου για τον άνθρωπο του σήμερα.

Άνθρωποι ή χορευτές;

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος: «Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αγάπη, όλ’αυτά εξακολουθούν ενοχλητικά να μας θυμίζουν την ανθρωπιά μας. Τα θεωρούμε άδειες λέξεις, ρομαντισμούς του χθες και τα πνίγουμε στην αδιαφορία μας. Έτσι πνιγόμαστε στο λήθαργο μας, χωρίς πια ενοχλητικούς εφιάλτες».

Και πώς να μην αδειάζουν οι λέξεις αυτές όταν χρησιμοποιήθηκαν υπέρ τoυ δέοντος;

Όταν –σωστότερο θα ήταν να πει κάνεις- καταχράστηκαν σε τέτοιο σημείο που κάθε αξία και κάθε τους νόημα έχει ολότελα σβηστεί;

Από ποιους σβήστηκε όμως;

Από τους άνθρωπους- τρομάρα μας!- Θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και θίγεται η υπόληψη μας όταν επιχειρήσει κανείς να μας αμφισβητήσει.

«Κ’οι λέξεις φλέβες είναι, μέσα τους αίμα τρέχει», είπε ο Ρίτσος. Τι είναι λοιπόν ο άνθρωπος;

 «Άτομο με ηθικές αρχές και με ευγενικά συναισθήματα», λένε τα λεξικά. Ετυμολογικά επικρατεί η άποψη ότι η λέξη άνθρωπος προέρχεται από την ανάλυση ἄνδρ+ωψ-ωπος, αυτός που έχει όψη ή πρόσωπο άνδρα δηλαδή. Η λέξη άνδρας εκφράζει την ανδρεία, δηλαδή, το θάρρος, την παλικαριά, τη γενναιότητα. Τι διαθέτουμε απ’όλα αυτά λοιπόν; Επιμένουμε(!) να λεγόμαστε άνθρωποι, με το πραγματικό νόημα της λέξεως μάλιστα, όταν στο όνομα της ανθρωπότητας σφαγιαζόμαστε μεταξύ μας.

Όταν στο όνομα της «δικαιοσύνης», της «ισότητας», της «ελευθερίας» και τέλοσπαντων του «κοινού καλού» διαπράττουμε τα αίσχιστα.

Το κακό, λοιπόν, δεν είναι που άδειασαν οι λέξεις. Είναι ο τρόπος που τις αδειάσαμε- και που συνεχίζουμε να τις αδειάζουμε καθημερινά-. Είναι εκείνη η τεταμένη και αδιάσπαστη σιωπή μας. Είναι το βόλεμά μας. Το «στρογγυλοκάθισμα» μας πάνω στην καρέκλα της ανάπαυσης και του εφησυχασμού. Είναι το ξεγέλεσμα των ίδιων μας των εαυτών-για όσους καταδέχονται δηλαδή να ξεγελούν τον εαυτό τους- .

Με αυτό τον τρόπο επέρχεται η λήθη. Έτσι είναι που πέφτουμε στην αιώνια κοίμηση. Έτσι, γιατί τρέχουμε, γιατί βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προλάβουμε. Στο τέλος όμως, δεν απολαμβάνουμε τίποτα με την υπερβολική ταχύτητα και το τρέξιμο, διότι δεν έχουμε ούτε τον απαιτούμενο χρόνο για να καταλάβουμε τι κάνουμε και ποιοι είμαστε, αλλά ούτε και την απαραίτητη μνήμη. Οι εφιάλτες μας χάθηκαν, διότι δεν ασχολούμαστε  πλέον με λέξεις και νοήματα και πώς να αισθανθούμε τα μαύρα ρίγη της γλώσσας μας, στα οποία αναφέρεται ο Ελύτης; Αντικαταστήσαμε τις αξίες με νέες «αξίες» που τις διαμορφώσαμε έτσι ώστε να είναι πιο «πρακτικές», πιο «εργονομικές» όπως εκείνη την καρέκλα στην οποία καθόμαστε. Έτσι! Διότι η βραδύτητα είναι για τους ηλίθιους, λένε. Νομίζω, τελικά, ότι μια αναμόρφωση τα λεξικά μας τη χρειάζονται.

*Τις ευχαριστίες μου σ'αυτούς που τις οφείλω-ξέρουν αυτοί!

Εύχομαι!

Kάντε μια ευχή!

 Εύχομαι το πνεύμα αυτών των Χριστουγέννων να φωλιάσει για πάντα στις καρδιές σας και να μη βγει ποτέ ποτέ από εκεί!
Εύχομαι όλοι να αποκτήσετε αυτό που επιθυμεί περισσότερο η καρδούλλα σας!
Εύχομαι όλοι να πάρετε κάτι ΚΑΙ να δώσετε κάτι(και αυτό το κάτι να είναι θησαυρός που θα τον κουβαλάτε για καιρό μαζί σας).
Εύχομαι να δείτε αυτούς που αγαπάτε και να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται!
Εύχομαι ν'απελευθερωθείτε από κάθε είδους έγνοια και να τολμήσετε να φερθείτε ξανά σαν παιδιά! (γιατί κι αυτό χρειάζεται).
Εύχομαι να πείτε και να πράξετε ό,τι δεν τολμήσατε πότε ως τώρα!
Εύχομαι το 2011 να αποτελέσει μια νέα ΚΑΙ καλύτερη αρχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα και ν'αποκτήσουμε επιτέλους Δημοκρατία με όλο το νόημα της λέξης;)
Εύχομαι να υποδεχτείτε το νέο χρόνο με εκείνον ή εκείνην που ποθείτε περισσότερο!
Εύχομαι να εκφράσετε την αγάπη σας όσο πιο πολύ μπορείτε! (γιατί είναι δωρεάν και δεν βλάπτει κανέναν!)
Εύχομαι ο κόσμος να μετατραπεί σ' ένα κόσμο γεμάτο από αγαπούλες και αγκαλίτσες και καρδούλλες(υπάρχει ομορφότερο πράγμα;; :) )
Εύχομαι να βγείτε με τους φίλους σας και να τα σπάσετε γιατί το αξίζετε!
Εύχομαι να ξεκουράσετε σώμα και ψυχή!
Εύχομαι να συγχωρέσετε αυτούς που σας σπάνε τα νεύρα κι αυτούς που σας πλήγωσαν γιατί όπως λέει και η γιαγιά μου "η κατζία ένα μας μείνει στο τέλος" :)
Eύχομαι να κάνετε κάτι πρωτότυπο, κάτι μοναδικό, κάτι ξεχωριστό, ίσως και κάτι τρελλό και να μη μετανιώσετε ποτέ γι'αυτό!
Εύχομαι να τραγουδήσετε μέχρι που να σας πιάσει φαρυγγίτιδα και μια μέρα μετά, ξαπλωμένοι στον καναπέ του σπιτιού σας να σκέφτεστε ότι "άξιζε τον κόπο" και να μη γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου! (γιαγιά αγαπώσε:) )
Εύχομαι σ'εσάς, τους αθεράπευτα ρομαντικούς, to be kissed under the mistletoe από τον πρίγκιπα(ή την πριγκίπισσα τελοσπάντων) των ονείρων σας κι αν το "παίζει υπεράνω", επιχειρήστε το εσείς!
Εύχομαι να δώσετε άπειρες αγκαλιές και να τις ευχαριστηθείτε ΟΛΕΣ!
Εύχομαι να πείτε μια καλή κουβέντα στο σπαστικό σας γείτονα έστω και "χάρην των Χριστουγέννων" και πού ξέρετε; Ίσως και να σας βγει σε καλό!
Εύχομαι να προβληματιστείτε λίγο για  κάποιο φλέγον θέμα(εξαιρούνται διλήμματα όπως "να βάλω το μπλε φόρεμα ή μήπως το μαύρο;" κλπ)
Εύχομαι να τολμήσετε να κάνετε κάτι που φοβάστε να κάνετε αλλά το θέλετε δια καώς και εύχομαι να συνεχίσετε να το κάνετε με επιμονή και υπομονή γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι "ο επιμένων νικά!"
Εύχομαι να μην επιβεβαιώσουμε για ακόμη μια φορά τη θεωρία του κύριου Αϊνστάιν ότι "η ανθρώπινη βλακεία είναι άπειρη" κάνοντας απερισκεψίες!
Εύχομαι να μην πιείτε αν θα οδηγήσετε!(ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙA; κάπως έτσι:) )
Last but not least,(τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο...)
Εύχομαι να έχετε την υγεία σας και να σφύζετε από ζωή κι εύχομαι η χαρά να λάμψει στα προσωπάκια σας!
ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΕΤΟΣ.
Με αγάπη,
Μ!

Το παράδοξο της εποχής μας, Dr. Bob Moorehead

Απόψε, επιλέγω να αναρτήσω αυτό το μικρό κείμενο που έτυχε να βρω λίγες ώρες πριν. Όπως θα διαπιστώσατε, δεν πρόκειται για δικές μου σκέψεις αλλά για τις σκέψεις του κυρίου που αναφέρεται στον τίτλο. Το πρωτότυπο κείμενο όπως είναι γραμμένο στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε εδώ http://www.trans4mind.com/counterpoint/moorehead.shtml. Για όσους βαριούνται, προνόησα ήδη και μετέφρασα το κείμενο διότι θεωρώ ότι κάτι έχει να μας πει. 

Υ.Γ.Αν θέλετε να μάθετε τον πυρήνα των σκέψεων ενός ανθρώπου δεν έχετε παρά να τον ρωτήσετε!

Τhe Paradox of Our Age -Dr. Bob Moorehead 

(εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Δαλάϊ Λάμα)

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτίρια, αλλά, λιγότερη ψυχραιμία, έχουμε πλατύτερους δρόμους, αλλά, «στενότερες» αντιλήψεις.

Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λίγότερα.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια αλλά μικρότερες οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερη ώρα. [...] Έχουμε περισσότερες γνώσεις, αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς, αλλά περισσότερα προβλήματα, πιο προοδευμένη ιατρική, αλλά λιγότερη υγεία.

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε πολύ απερίσκεπτα, γελάμε πολύ λίγο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε υπερβολικά, ξενυχτάμε πολύ, κουραζόμαστε πολύ, διαβάζουμε πολύ λίγο, παρακολουθούμε τηλεόραση πολύ και προσευχόμαστε σπάνια.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα κεκτημένα μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπούμε σπάνια και μισούμε πολύ συχνά.

Έχουμε μάθει πώς να επιβιώνουμε, αλλά όχι πώς να ζούμε. Έχουμε προσθέσει χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας. Έχουμε πάει στο φεγγάρι και επιστρέψαμε, αλλά μας είναι δύσκολο να διασταυρώσουμε το δρόμο για να συναντήσουμε ένα καινούριο γείτονα.

Έχουμε κατακτήσει το «εξώτερο» διάστημα, αλλά όχι το «εσώτερο». Έχουμε κάνει μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα πράγματα.

Έχουμε καθαρίσει τον αέρα, αλλά μολύναμε την ψυχή.  Έχουμε κατακτήσει το «άτομο», αλλά όχι την προκατάληψη μας. Γράφουμε περισσότερα αλλά μαθαίνουμε λιγότερα. Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά κατορθώνουμε λιγότερα. Έχουμε μάθει να βιαζόμαστε, αλλά όχι να περιμένουμε. Κατασκευάζουμε περισσότερους υπολογιστές για να αποθηκεύουμε περισσότερες πληροφορίες, για να αναπαράγουμε περισσότερα από ποτέ, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Αυτή, είναι η εποχή των «φαστ-φουντ» και της αργής χώνευσης, των μεγάλων ανδρών και του «μικρού» χαρακτήρα, των υπερβολικών κερδών και των ρηχών σχέσεων.

Αυτές,είναι οι μέρες των δυο εισοδημάτων, αλλά του διαζυγίου, των πιο γουστόζικων σπιτιών, αλλά των διαλυμένων. Αυτές, είναι οι μέρες των γρήγορων ταξιδιών, των αναλόσιμων παιδικών πανών, της πεταγμένης ηθικής, των  «one-night stands», των υπέρβαρων  ανθρώπων και των χαπιών που κάνουν τα πάντα, από το να μας φτιάχνουν τη διάθεση, να μας ηρεμούν μέχρι και να μας σκοτώνουν.

Είναι η εποχή, που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες, μα τίποτα στις αποθήκες. Μια εποχή, που η τεχνολογία μπορεί να φέρει αυτό το γράμμα σε σας και εσείς έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε αν θα το μοιραστείτε ή αν θα το διαγράψετε...

Να θυμάστε να ξοδεύετε λίγη από την ώρα με αυτούς που αγαπάτε, γιατί, δε θα βρίσκονται εκεί γύρω για πάντα. Να θυμάστε να λέτε μια γλυκιά κουβέντα σε κάποιον που σας θαυμάζει, γιατί, αυτό το μικρό πλασματάκι σύντομα θα μεγαλώσει και θα φύγει από το πλευρό σας.

Να θυμάστε να δίνετε μια ζεστή αγκαλιά σ’αυτούς που είναι κοντά σας, γιατί,  είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείτε να δώσετε με την καρδιά σας και δε στοιχίζει σεντ.

Να θυμάστε να λέτε «σ’αγαπώ» στο σύντροφο σας και σ’αυτούς που αγαπάτε, αλλά πάνω απ’όλα να το εννοείτε. Ένα φιλί και μια αγκαλιά μπορούν να επουλώσουν την πληγή εφόσον προέρχονται από τα βάθη της ψυχή σας.

Να θυμάστε να δίνετε τα χέρια και να μακαρίζετε κάθε λεπτό γιατί κάποια μέρα αυτό το άτομο μπορεί να μη βρίσκεται εκεί. Δώστε χρόνο στην αγάπη, αφιερώστε χρόνο για να μιλήσετε! Και αφιερώστε χρόνο για να μοιραστείτε τις πολύτιμες σκέψεις που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σας.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν υπολογίζεται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τα λεπτά που μας παίρνουν μακρυά  την αναπνοή μας.