Εγώ συλλογίζομαι, εσύ συλλογίζεσαι... ω σαλάτα!

Κάποτε σε μια παλαιότερη ανάρτηση είχα γράψει ότι δύσκολο δεν είναι να γκρεμίσεις, αλλά να χτίσεις... Τυγχάινει λοιπόν να το έχω πολλάκις επιβεβαιωμένο. Είχα επίσης γράψει ότι από τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσε να συμβούν σε μια -οποιαδήποτε- ανθρώπινη σχέση είναι το πότισμα αυτής με δηλητήριο. Τίποτα χειρότερο λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες από αυτό. Και τούτο διότι σημαίνει τα εξής δύο πράγματα:
Πρώτον, το δηλητήριο θα πικράνει και τους δύο εμπλεκόμενους (εχτός αν είναι περισσότεροι), πράγμα αυτόν καθ'εαυτόν λυπηρόν.
Αλλά δεύτερον και χείριστον... Εάν το δηλητήριο προέρχεται από τρίτους (συνήθως έτσι και γίνεται) και εισχωρήσει εις τας φλέβας των εμπλεκομένων, σε σημείο που να τους προκαλεί αισθήματα οργής και θυμού, αποδεικνύεται, εν τέλη, ότι οι δυο εμπλεκόμενοι δεν είχαν αρκετήν εμπιστοσύνην ο ένας εις τον άλλον, ώστε να παρεμποδίσουν τέτοια πράξη. Οπότε, περιττό να το ειπούμεν, η σχέσις δηλητηριάζεται ακόμη περισσότερο όταν συμβαίνει μία διαπίστωσις ωσάν και αυτήν.
Σε κατάσταση θυμού και οργής αλλά και έξαρσης του εγωισμού οι εμπλεκόμενοι αρνούνται καθέτως να διαπραγματευτούν. Αν, δε, το αναλύσετε ακόμη περισσότερο θα δείτε ότι όλα τα προηγούμενα ανάγονται στη μέγιστη ανθρώπινη αδυναμία: τη βλακεία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και καλύτερα να το συζητήσουμε μίαν άλλη φορά.

Ξανά από την αρχή

Πριν καν τελειώσεις...

Ξανά. Από την αρχή.

Είναι δύσκολο.

Μετά... συνηθίζεις.

Κι αυτές, δεν κατεβαίνουν. Και καλά κάνουν.

Το χειρότερο απ'όλα είναι τα αναπάντητα ερωτήματα, στα οποία -έτσι κι αλλιώς- κανείς δε δύναται να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση.

"Όταν αυτοβασανίζεσαι, επικρατεί η λογική".
-"Αγαπάς για να αγαπάς. Αγαπάς για την αγάπη. Κι όταν πια πάψεις να πονάς, είναι γιατί η αγάπη σου ξεπέρασε τον πόνο. Πόνος που προκαλείται από τις εγωιστικές σου σκέψεις και τα ένστικτά σου. Βέβαια, δεν τα έχεις δαμάσει τελείως. Είναι στιγμές που επιστρέφουν".

Γι'αυτό, ξανά από την αρχή.
Μέχρι που να μην υπάρχει άλλος πόνος.
Μέχρις ότου όλα να τα μετατρέψεις σε μια ανάμνηση γλυκιά.

Διότι είναι το πώς τα βλέπεις τελικά. Το πώς θα πείσεις το μυαλό σου να τα βλέπει. "Η αγάπη είναι μια κατάσταση του μυαλού". Ή το δουλεύεις, ή σε δουλεύει.