Ένα γράμμα..

Καλύτερα ν'αγαπάς, παρά να μιλάς!

Αγαπημένε μου φίλε,
   Γνωρίζω απόλυτα την ανάγκη σου να με νιώσεις πιο κοντά-και την καταλαβαίνω γιατί, δε σου κρύβω ότι κι εγώ το χρειάζομαι, όλοι μας το χρειαζόμαστε κάποτε! Όσο κι αν δεν  το πιστεύεις, όλον αυτό τον καιρό δεν ξέχασα την επιθυμία σου. Θυμάμαι κατά λέξη ό,τι μου ζήτησες... "Να γράψω κάτι για σένα." Και ξέρω γιατί το ζήτησες. Διότι ξέρεις πως σαν αρχίσω να γράφω για άτομα και καταστάσεις, αυτά, έχουν αρχίσει να με απασχολούν, οπότε ναι, με ενδιαφέρουν. Να σου πω ένα μικρό μυστικό όμως; Υπάρχουν και πράγματα και σκέψεις και συναισθήματα που είναι πολύ πιο πάνω από αυτές τις γραμμές που αραδιάζω εδώ κάθε τόσο. Κι όσο κι αν σε κρατά πίσω ο θυμός ετούτη τη στιγμή, άκου τη φωνούλα που φωνάζει στο βάθος ότι σε νοιάζομαι.
Καμιά φορά, εμείς οι άνθρωποι, έγω-το παίρνω όλο πάνω μου, κάνουμε συχνά το λάθος αυτούς που αγαπάμε πιο πολύ να τους πληγώνουμε και πιο πολύ. Και αυτό γίνεται για τον εξής-πολύ απλό- λόγο: παραλείπουμε τα αυτονόητα. Κι είναι λάθος. Όχι έγκλημα, αλλά λάθος, απροσεξία, παράλειψη. Και τώρα είμαι σίγουρη πως την ακούς τη φωνούλα, τη νιώθεις μέσα σου! Σε καταλαβαίνω όμως και γνωρίζω πολύ καλά πως όλα θέλουνε το χρόνο τους! Γι'αυτό μην το παίρνεις αρνητικά όταν σωπαίνω... Δεν είναι επειδή δε με νοιάζει, είναι γιατί ξέρω καλά πως υπάρχουν ώρες που πρέπει απλώς να σωπαίνουμε. Ώρες που είμαστε οργισμένοι, ώρες που είμαστε συχγυσμένοι. Σε παραξενεύει που σε καταλαβαίνω, έτσι; Θα ήθελες να αρχίσω τις δικαιολογίες για να μπορείς να ξεσπάσεις και να βγάλεις το θυμό σου έξω, άλλο να μη σε βασανίζει, έτσι; Αγαπημένε μου, αυτό, δε το θέλω. Μου αρέσει "να δίνω τόπο στην οργή." Είναι καλό, πίστεψε με. Γνωρίζω, τολμώ να πω, καλύτερα από σένα ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Γνωρίζω ακόμη, ότι νιώθεις την αγάπη μου διαβάζοντας το γράμμα μου κι όμως διαισθάνομαι ακόμη το παράπονο σου! Κι επιμένω! Σε καταλαβαίνω. Δε χρειάζεται καν να ρωτήσω γιατί και πώς-όπως δε χρειάζεται να εξηγήσω γιατί και πώς. Ίσως να έκανα λάθος, ίσως και όχι. Αυτό που θέλω να καταλάβεις γλυκέ μου, είναι ότι η οργή είναι σαν το διάβολο... Βρίσκει την κατάλληλη στιγμή και τρυπώνει στις καρδιές μας και δε μας αφήνει να δούμε την αλήθεια. Όπως μια φωτογραφική μπορεί να εστιάζει για πολύ ώρα σ'ένα συγκεκριμένο σημείο, έτσι κι η οργή εστιάζει σ'ένα συγκεκριμένο περιστατικό-που τις περισσότερες φορές, μικρή αξία έχει. Κι η οργή έχει μια τάση να μεγεθύνει το κακό και τότε μεγαλώνει κι ο πόνος μας... Αχ, και'να ξερες πόσο καταλαβαίνω... Όμως, καλέ μου, μην ξεχνάς... Μην αφήνεις αυτό το δαίμονα να σε τρώει... Γιατί αυτό κάνει. Κι όσο πιο πολύ τον φιλοξενείς, και ανατρέχεις πίσω σε άλλα περιστατικά που όμως δε συνδέονται με το τωρινό, εκείνος όλο και πιο πολύ δυναμώνει και σου καταστρέφει κυριολεκτικά την ψυχούλα σου.
Το χρόνο σου τον έχεις... Ίσως ακόμη η πίκρα να κυριαρχεί μέσα σου. Δεν ανησυχώ όμως, γιατί κάποτε θα καταλάβεις. Κι εγώ εδώ θα'μαι. Πάντα είμαι εδώ, κι ας μην το αντιλαμβάνεσαι.
Εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα.

                                                                                                                   Με αγάπη,
                                                                                                                            η παιδική σου φίλη.

It was him!⇾A story⇽

He was my Jacob!
He really was. He was that guy whom I thought to be more as a friend to me, but still loved him in that special way.
Always so active, so joyful, he always had to do something!
When he smiled he seemed more peaceful, more serene like he was an innocent child, like he was giving you the whole world.
He ate a lot, slept a lot, no doubt he was a pure Jacob.
He was as stubborn as hell.
When I made the mistake to get him out of my life, he wouldn't answer to any of my messages or phone calls, he'd make me cry and be in pain for days, because no one could take his place.
He was the air, the sun, he was healthy for me and I knew it. I needed him in my life.
He was not like a drug to me, yet he was still so irreplaceable.
I couldn't realize it then.
I was so busy looking for an Edward.
It's like, I knew he was the right guy for me, I still know it. I had a pretty good time with him, he was always so crazy, so playful, I was glad to be with him.
But maybe this simple, yet overwhelming feeling, scared me to death.
I was afraid to be happy.
Afraid to get what I deserved.
Afraid to be next to a man who loved me so deeply and purely.
Afraid to set myself free.
Afraid to feel, to create a new world.
I was so absorbed in my seriousness. Maybe I couldn't accept a normal life.

I've always wanted to be in the process of doing something,

in the process of searching for that special like he would have made me happier than I was.
Now, I made my choices. I live with the consequences. It was him, my Jacob, but he'll just be a Jacob. Not that this is not enough. It's just not enough for me to fall for him.
I am wandering in my own world, in my own thoughts, yet I still remember my Jacob to this day.
You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one, so I'm not giving in, not today, not tomorrow, NEVER.
I know what I want!

Παιχνίδια της μοίρας.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι κατά πόσο γίνονται όλα στην τύχη ή αν τελικά υπάρχει κάποιος ή κάτι κάπου εκεί έξω, ή πάνω ή κάτω τελοσπάντων, που ελέγχει και ορίζει τη μοίρα μας.
Όσο κι αν απορώ βέβαια, ξέρω ότι θα είναι ακόμα ένα από τα πολλά αναπάντητα μου ερωτήματα.
Μα δε με νοιάζει. Νιώθω ότι διακατέχομαι από δέος αυτή τη στιγμή, σαν κάτι μαγικό να με περιζώνει.
Μα είναι ένα τόσο όμορφο συναίσθημα, που δεν με ενοχλεί καθόλου!
Τελικά, ισχύει.

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις.

Θυμάμαι όταν σε πρωτοείδα. Δεν μου είχες κινήσει καθόλου το ενδιαφέρον! Ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό πως λίγους μήνες μετά, θα μου ήσουν απαραίτητος.
Κι όμως δειλά δειλά άρχισες να εισβάλλεις στη ζωή μου, το έκανες τόσο διακριτικά και αθόρυβα, τόσο προσεχτικά, που δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς άρχισες να με ενδιαφέρεις.
Παιχνίδι της μοίρας;
Κάποιο κακόγουστο αστείο;
Δεν μπορώ να ξέρω ακόμη...
Απλά να, παλιά σε έβλεπα και ήταν σαν να έβλεπα κάποιον άλλο, έναν άγνωστο, έναν τυχαίο άνθρωπο όπως όλους τους άλλους.
"Ένα τριαντάφυλλο, όπως όλα τα άλλα."
Όταν μου έδωσες την ευκαιρία να σε μάθω καλύτερα, όταν άρχισα να σε ζω και να ζω για σένα, είχες πλέον γίνει το δικό μου, μοναδικό και όμορφο τριαντάφυλλο.
Μου αρέσει αυτή η μαγεία.
Και ξέρεις, τη νιώθω ίσως λίγο περισσότερο από τους άλλους, επειδή αν και οραματίζομαι αυτά που θέλω και πιστεύω ότι μπορούν να υλοποιηθούν, πάντα φροντίζω να τα κάνω να φαίνονται απόμακρα και άπιαστα,κρατάω την όπισθεν.
Όταν πια ήρθαμε τόσο πολύ κοντά και έγινες ο φίλος μου και ο οδηγός μου, αν και βαθειά μέσα μου το πίστευα, χάρηκα σαν μικρό παιδί. Έκανα σαν τρελλή. Επειδή,ουσιαστικά, δεν το περίμενα.
Αυτό που με μαγεύει στ'αλήθεια, δεν είναι το ότι με σκέφτεσαι, αλλά το γεγονός ότι σκέφτομαι πως δε με σκέφτεσαι και ξαφνικά ανακαλύπτω τυχαία πως ίσως τελικά να κάνω λάθος.
Μα αυτά τα λάθη είναι τόσο γλυκά...
Ενάμιση χρόνο μέτα από την όμορφη μας γνωριμία, αν και έχουμε χαθεί πλέον, ξέρω πως δεν είναι έτσι.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο επιφανειακά, απλά εμείς δεν αναζητούμε το βάθος τους.

Δε λέω, μου λείπεις... Μου έλειψαν οι συναρπαστικές μας στιγμές, οι πολύπλοκες συζητήσεις, ακόμα και οι άσκοποι τσακωμοί. Ο τρόπος που μόνο εσύ μπορούσες να με κάνεις να γελάσω, οι έξυπνες σου ατάκες[...]
Πιστεύω πως αν αγαπήσεις κάποιον, υπόγραφεις φόρο "υποτελείας" κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις "undo". Δεν παύεις ν'αγαπάς εκείνο το άτομο, απλά προσθέτεις κι άλλα κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής σου. Μπορείς πάντα όμως, να ανατρέξεις σ'ενα αγαπημένο σου κεφάλαιο.
Σου είχα πει, πως αν με κρατήσεις "εκεί" και "εκεί" (στην καρδιά και στο μυαλό),πάντα θα με βρίσκεις.
Κι αν ποτέ φύγω από το μυαλό, να'σαι σίγουρος πως κάποτε η καρδιά θα κάνει το θαύμα της και θα χτυπήσει ξανά στο δικό μας ρυθμό.
Δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζει η μοίρα κι ούτε θέλω να μάθω.
Δεν ξέρω αν θα είμαστε ξανά μαζί. Δεν ξέρω πότε θα σε δω, αν σε δω.
Ξέρω όμως πως κανείς και τίποτα δε θα σε σβήσει.
"The few steps we walked together have left an everlasting impression in my heart".
Aν θέλεις να με βρεις, ξέρεις πού θα ψάξεις. Γι'αυτό κι έγω, δεν ανησυχώ πλέον.
Το μόνο που θέλω είναι να βρεις κι άλλα τριαντάφυλλα και να τρως που και που:)
Κι άσε τη μοίρα να παίζει τα παιχνίδια της, εγώ δε φοβάμαι όσο είμαστε ο ένας στο "εκεί" του άλλου...
Έρθεις, δεν έρθεις, σ'αισθάνομαι κοντά...