Σιωπή

Πόσο είναι σπαραχτική ετούτη η σιωπή,
μονάχα δάκρυα μου φέρνει ως τα μάτια!
Γιατί τόσο δισταχτική ειν'η δική σου η φωνή;
ποια τάχα της ψυχής να κρύβεις από εμέ κομμάτια;

Προς... ομοιοπαθείς

Αν ήτανε να εκπληρωθεί
μια ευχή μου αυτό το βράδυ,
θα ήθελα να έβρισκα
διάχυτο φως κι όχι σκοτάδι.
Θα ήθελα να έμενες,
κοντά μου λίγο ακόμα
κι ας είμασταν μικροί πολύ
για όλης της γης το σώμα.
Θα ευχόμουν να σε άκουγα,
γλυκά να ψιθυρίζεις
πως το εγώ, εσύ έγινε
και πως θα με φροντίζεις!
Θα 'θελα να σε άγγιζα,
να σε γλυκοφιλούσα
κι ύστερα μάτια μου γλυκά,
αν έτσι ορίζουν τα γραφτά,
θα σ'αποχαιρετούσα.

30/04/2011 23:34

Άτιτλο

Θέλω να  σε ξεκλειδώσω
για να με ξεκλειδώσω,
για να 'μαστε ελεύθεροι.
Θέλω γράφοντας την τόλμη
κάθε φόβο ολότελα να σβήσω.
Θέλω το πυκνό σκοτάδι
ν'αφήσεις πίσω.
Θέλω τις μαύρες μέρες μας
να  τις εξαφανίσω.
Τόσο,
όσο για να 'μαστε ελεύθεροι
και στην ωραία σιωπή, απρόσκοπτα
αφημένοι.

Κρυψίνους

Ιδού η καταδίκη σας:
ριγμένες στο σκοτάδι,
κλειδωμένες σε μια καταπαχτή
αφημένες στην απέραντη Άβυσσο
που γεννά το μυαλό.
Δίχως διέξοδο.
Δίχως την κρυφή ελπίδα
πως με του ήλιου τις ζεστές αχτίνες
θα σμίξετε κάποτε.
Ιδού η καταδίκη σας:
αιώνια αιχμαλωσία.
Αν δε θέλετε εσείς να λεχθείτε,
τι να ειπώ εγώ;

Πνίγονται πάντα τα γιατί.

Μιλάς για όλεθρο,
για μαύρους εφιάλτες
μέρες αβάσταχτες και δύστυχες,
δύσκολες μέρες
χωρίς ποτέ στη σκέψη σου
να περιέρχονται μιας καρδιάς ξοφλημένης
τα συντρίμμια.
Σκότος βαθύ και δηλητήριο.
Φαρμάκια περιλούζουν την όδο του μυαλού.
Μήπως στου δολοπλόκου φόβου έπεσες τα δίχτυα;
Άραγε την απάθεια κρυφά θαυμάζεις;
Ή μήπως της συνήθειας τα δεσμά γερά σε δένουν;
Τετριμμένα λόγια, πράξεις... Πράξεις!
Σιωπή.
Μεσ'την ασφυχτική ατμόσφαιρα
της κάθε μέρας
πνίγονται πάντα τα γιατί.

Όπως αυτά, έτσι κι εγώ...

Τη νύχτα αυτή που πέφτει
απαλά η βροχή
σ'αγαπώ
το ίδιο γλυκά και τρυφερά
όπως εκείνη χαϊδεύει το χώμα.
Τη νύχτα αυτή που φυσά
δυνατά ο άνεμος
σ'αγαπώ
το ίδιο έντονα και παθιασμένα
όπως αυτός λυγίζει τα κλωνάρια των δέντρων.
Τη νύχτα αυτή και κάθε νύχτα
με φεγγάρι ή χωρίς
σ'αγαπώ
κι εύχομαι στα αστέρια για σένα
κρυφά
κι εκείνα, ακούνε τις ευχές μου
γιατί σαν σε αντικρύζω ξανά
στου ήλιου το πρώτο φως
μέσα μου νιώθω την αλήθεια σου
να μ'αγκαλιάζει
το ίδιο ζεστά όπως οι ακτίνες του...

20.2.2011

«Αλκυόνη»

Θέλω στ'αστέρια ν'ανέβω
μια νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι.
Στης Πούλιας την αγκάλη να χωθώ
κι από εκεί ψηλά τον κόσμο ν'αγναντέψω.
Θα 'ναι ομορφότερος θαρρώ,
σαν όνειρο θα μοιάζει.
Κι ενώ μεν θα βρίσκεσαι μίλια μακριά
και θα 'ναι μισή η χαρά μου,
εγώ θα αισθάνομαι σιμά
την αιθέρια μορφή σου
να με προστατεύει
κι όταν την Αλκυόνη* συναντήσω
μονάχα ένα θα ζητήσω,
μονάχα στο πέρασμά σου να φέγγει αενάως
όπως πλημμύρισες εσύ με φως
την ανήλιαγη ψυχή μου... 

*Αλκυόνη:  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CF%85%CF%8C%CE%BD%CE%B7_%28%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%29 και

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CF%85%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82_%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82

Όταν το σύμπαν κάνει την πάπια...

Είχα ένα παιδί μέσα
και χάθηκε.
Κρατούσα ένα λουλούδι
και μαράθηκε.
Ευχήθηκα σ'ένα αστέρι
και έπεσε.
Άπλωσα το χέρι στις ζεστές ηλιαχτίδες του ήλιου
και εκείνος κρύφτηκε.
Γέμισα μ'αγάπη την καρδιά
και εκείνη ράγισε.

(Ο τίτλος αφαιρέθηκε...)

Η σκέψη μου μαζί σου

Ακούραστος ταξιδιώτης.

Το πρώτο εκείνο βλέμμα,

βαθιά θα μένει χαραγμένο

στη μνήμη μου.

Κάθε λόγος γλυκός,

αιώνια θα με συντροφεύει.

Είσαι εκεί, και παραπέρα

σε μέρη μακρινά μπορεί να βρίσκεσαι.

Μα, μη ξεχνάς!

Απέκτησες ένα σπίτι εδώ.

Δυο χέρια κρύα,

καρτερικά θα προσμένουν

κάθε σου επιστροφή,

θα δέχονται

θα καλωσορίζουν...

                                      24.12.10 ώραν: 9:50 π.μ.

Υποσημείωση: Σε σένα, που σ'αρέσει η ποίηση. Σε σένα, γιατί με "διάβασες" και με "μελέτησες". Σε σένα, γιατί ακούς όλα αυτά που δεν ακούγονται, γιατί βλέπεις πέρα απ'τα μάτια, βλέπεις στ' άδυτα της ψυχής τι καθρεφτίζεται, σε σένα, γιατί είναι γαλήνια η σιωπή σου, σοφή και ηθική... Σε σένα, από μένα, γιατί είσαι φως και έμπνευση και ευλογία, κατάρα όμως, δε θα αφήσω να γίνεις. Σε σένα, μόνο, σε σένα...

Άσχημο πράγμα...

Αυτός.
Ω ναι! Εκείνος.
Σε σακατεύει.
Σε κάνει έρμαιο του.
Υποχείριο του μοιάζεις να είσαι!
Να τον απαρνηθείς, δε δύνασαι.
Από άγνωστη κατεύθυνση καταφθάνει.
Οι προθέσεις του, δυστυχώς,
απρόβλεπτες.
Καλώς ή κακώς, έρχεται πάντως.
Έρχεται και πώς να φύγει;
Πώς να τον βγάλεις απ'της καρδιάς τα βάθη;
"Ψυχή είναι-δε βγαίνει!"
Ανήμερα τα συναισθήματα ξαφνικά.
Αδάμαστα.
Κι ύστερα ο ζαβολιάρης σου προσφέρει.
Το χαμόγελο,
την κατάφαση στο βλοσυρό βλέμμα.
Πώς ν'αντισταθείς;
Τις σκέψεις ποιος ορίζει, ποιος ελέγχει την καρδιά;
Αυτός θαρρώ, μόνον αυτός.
Άσχημο πράγμα, πολύ άσχημο
κι ας ομορφαίνουν τα πάντα γύρω σου.
Βάρος σου γίνεται αν δεν μπορείς να  το πεις,
να το γράψεις,
έξω να βγεις να το διαλαλήσεις!
18.1.2011

Με λόγια της καρδιάς θα σου μιλήσω.

Σε κοιτάζω στα μάτια
κι ελπίζω ότι θα δεις μες την ψυχή.
Με αντικρύζεις και φοβάμαι.
Των σκέψεων η σκοτεινή ροή,
μου στοιχίζει ακριβά.
Συνεχίζω όμως!
Κι αγωνίζομαι λίγη από την κρυμμένη ζεστασιά
να νιώσω.
Για να μπορώ ξανά να δώσω.
Το ατελείωτο σου χάος μήπως καταλάβω.
Για να λυτρωθώ και να λυτρώσω.