"Εγώ ζω αυτοκτονώντας..."

Δεν κατάφερα μέχρι σήμερα να διαβάσω ολόκληρο το "Αναζητώντας Κροκανθρώπους" του Άσιμου. Ίσως και να επανέλθω κάποια στιγμή. Συχνά εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα με έναν αρκετά ωμό και κυνικό τρόπο, που ίσως κάποιους να τους ενοχλεί και να τους κάνει να πιστεύουν πως έτσι χάνεται και η ουσία. Εμένα μου μιλά με κάποιον τρόπο ή με τα δικά του λόγια "είναι σχετικός με μένα". Ίσως εξηγήσω και γιατί και πώς κάποτε μέσα από τις "ιστορίες μου". Μου έχει λέιψει το γράψιμο. Μου έχει λέιψει το διάβασμα. Και με το διάβασμα, δεν εννοώ αυτό του Πανεπιστημίου -που ούτως ή αλλιώς κάνω- αλλά το κυνήγι της γνώσης. Το ψάξιμο γενικότερα. Αυτά που έβγαζα εδώ πέρα κάποτε. Ισχύει τελικά, πως όταν αφήνεις κάτι σε αφήνει και αυτό με τον δικό του τρόπο. Λοιπόν, σήμερα δειλά δειλά κάνω μια προσπάθεια να φέρω πίσω αυτό που μ'άφησε. Μέσα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον -τον χρόνο. Κι αυτό το απόσπασμα μου μιλά σε διάφορους χρόνους.

"Δε μ’ ενδιαφέρει αν τη βρίσκεις στο γαμήσι. Δεν μ’ ενδιαφέρει άμα λες πως πηδιέσαι με τρεις και ευτυχώς που ήταν τρεις γιατί δεν είχες άλλες τρύπες να χρησιμοποιήσεις. Δε μ’ ενδιαφέρουν όλα αυτά που λες γιατί άμα θες να ξέρεις εγώ δε μπορώ να χρησιμοποιώ άσχετους από μένα, έξω από μένα, και τελείως διαφορετικούς απο μένα για να βουλώσω τις τρύπες μου απλώς. Ακριβώς εγώ διαλέγω έτσι, σύ αλλοιώς. Εγώ έχω πια κόψει με τους άσχετους, τους έξω από μένα.
Κρατώ ελεύθερες τις τρύπες μου και στον αέρα ανοιχτές, παρά τοιουτοτρόπως χρησιμοποιημένες. Δε τη βρίσκω με τους άσχετους. Παρ’ όλα αυτά εσένα σε βρίσκω σχετική με μένα. Αλλά τη βρίσκεις με τους άσχετους. Εμένα δεν έψαξες ποτέ σου να με βρεις. Θα βουλώναμε τις τρύπες μας και θα ήτανε συνάμα κι ανοιχτές για τον καθένα σχετικό με μας. Έτοιμες για να ρίξουν το υγρό τους πυρ σ’ αυτή την κοινωνία που μας καίει. Κι όχι να το καταπίνουν τα σωθικά μας.
Δεν αυτοκτονώ εγώ έτσι. Εγώ ζω αυτοκτονώντας.
Πιο δύσκολα από σένα ίσως."

Εγώ συλλογίζομαι, εσύ συλλογίζεσαι... ω σαλάτα!

Κάποτε σε μια παλαιότερη ανάρτηση είχα γράψει ότι δύσκολο δεν είναι να γκρεμίσεις, αλλά να χτίσεις... Τυγχάινει λοιπόν να το έχω πολλάκις επιβεβαιωμένο. Είχα επίσης γράψει ότι από τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσε να συμβούν σε μια -οποιαδήποτε- ανθρώπινη σχέση είναι το πότισμα αυτής με δηλητήριο. Τίποτα χειρότερο λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες από αυτό. Και τούτο διότι σημαίνει τα εξής δύο πράγματα:
Πρώτον, το δηλητήριο θα πικράνει και τους δύο εμπλεκόμενους (εχτός αν είναι περισσότεροι), πράγμα αυτόν καθ'εαυτόν λυπηρόν.
Αλλά δεύτερον και χείριστον... Εάν το δηλητήριο προέρχεται από τρίτους (συνήθως έτσι και γίνεται) και εισχωρήσει εις τας φλέβας των εμπλεκομένων, σε σημείο που να τους προκαλεί αισθήματα οργής και θυμού, αποδεικνύεται, εν τέλη, ότι οι δυο εμπλεκόμενοι δεν είχαν αρκετήν εμπιστοσύνην ο ένας εις τον άλλον, ώστε να παρεμποδίσουν τέτοια πράξη. Οπότε, περιττό να το ειπούμεν, η σχέσις δηλητηριάζεται ακόμη περισσότερο όταν συμβαίνει μία διαπίστωσις ωσάν και αυτήν.
Σε κατάσταση θυμού και οργής αλλά και έξαρσης του εγωισμού οι εμπλεκόμενοι αρνούνται καθέτως να διαπραγματευτούν. Αν, δε, το αναλύσετε ακόμη περισσότερο θα δείτε ότι όλα τα προηγούμενα ανάγονται στη μέγιστη ανθρώπινη αδυναμία: τη βλακεία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και καλύτερα να το συζητήσουμε μίαν άλλη φορά.

Κουβεντιάζοντας.

Καθισμένη στα σκαλάκια εκείνη την ανοιξιάτικη νύχτα του Μάρτη τις παρακολουθούσα καθώς συζητούσαν ζωηρά, όπως παλιά.
"Τι νομίζεις ότι πάει λάθος λοιπόν;"ρώτησε η μια.
"Κοίτα, το μόνο βέβαιο είναι πως τα πράγματα δεν έχουν ποτέ μια διάσταση και ες εκ τούτου δεν είναι ουσιώδες και ωφέλιμο να τα βλέπει κανείς μονοδιάστατα. Αντιθέτως, πιστεύω ακράδαντα ότι τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα, ειδικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις. Και τούτο, διότι ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα μυστήριο που κρύβει πολλά μυστικά. Μπορείς όμως να αποκρυπτογραφήσεις κάποια στοιχεία του έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να υφίσταται μια κάποια επικοινωνία μεταξύ σας."
"Κι εσύ είσαι καλή στο να διαβάζεις τους ανθρώπους;"
"Σίγουρα όχι. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια ακόμη, αλλά δεν τα βάζω κάτω. Το πιο βασικό, όμως, αυτό που πρέπει να γίνεται πρώτα απ'όλα, είναι η προσπάθεια για αποκρυπτογράφηση της δικής σου συμπεριφοράς απέναντι στους άλλους. Κι αν με ρωτάς, αν παραλείψεις αυτό το βήμα ποτέ δε θα είσαι ικανός να κατανοήσεις τους γύρω σου."
"Είναι κάτι σαν ενδοσκόπηση δηλαδή; Κάτι σαν απόπειρα κατανόησης της ψυχοσύνθεσής του ίδιου σου του εαυτού; Κάτι σαν καταγραφή και αξιολόγηση των δικών σου ενεργειών και αισθημάτων;"
"Ναι, μπορείς να το ονομάσεις και έτσι αν προτιμάς. Κι απόψε το μοιράζομαι μαζί σου."
"Νομίζεις ότι αυτό θα βοηθήσει περισσότερο;"
"Ίσως. Δύο γνώμες είναι καλύτερες από μια."
"Τι νομίζεις λοιπόν ότι κάνεις λάθος;"
"Είναι δύσκολο να ομολογείς τα λάθη σου. Κι όμως, ένα περίπου ξέρω τα δικά μου. Βέβαια, από μια άλλη άποψη δεν είναι ακριβώς λάθη, είναι περισσότερο ελαττώματα που χρήζουν βελτίωσης."
"Και ποια είναι αυτά;"
"Λοιπόν, πάντοτε έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν παντού όρια εκτός στην αγάπη. Εκεί, το χάνω το μέτρο. Νομίζω λοιπόν, ότι αυτό είναι λάθος. Άρχισα να πιστεύω ότι κάθετί, ανεξάρτητα έαν το ονομάζουμε καλό ή κακό, πρέπει να κρίνεται και από το αποτέλεσμα καμιά φορά. Ακόμη κι αν οι πράξεις σου και τα λόγια σου γίνονται με μόνη πρόθεση την αγάπη καμιά φορά έχουν αρνητική επίδραση πάνω στους άλλους. Αυτή μπορεί να μεταφραστεί ως ψυχική πίεση και έτσι, αντί να αγκαλιάζεις τον άλλο, τον πνίγεις εσύ ο ίδιος. Και τελικά, χάνονται όλα, γιατί η αγάπη δεν μπορεί να συνεχίσει να ονομάζεται έτσι. Και ξέρεις σαν ραγίσει το γυαλί, δύσκολα ξανακολλάει."
"Νομίζεις δηλαδή ότι κουράζεις τους άλλους με την αγάπη σου;"
"Ναι. Καμιά φορά γίνεται κι αυτό. Το αισθάνομαι εξάλλου. Θέλει διόρθωση αυτό."
"Και νομίζεις ότι αυτός είναι λόγος για να φεύγουν μακριά σου οι άνθρωποι;"
"Δεν ξέρω... Ίσως να έκανα κι εγώ το ίδιο στη θέση τους. Ίσως πάλι βέβαια εδώ, να τίθεται το θέμα του χαρακτήρα και το τι ορίζει ο καθένας ως αγάπη και πού οριοθετεί τα όρια της."
"Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να μας δέχεται γι'αυτό που είμαστε. Αλλιώς σημαίνει πως ούτε και η δική του αγάπη υπήρξε αληθινή."
"Αυτό είναι εν μέρει σωστό. Αλλά υπάρχει και το θέμα της συνήθειας. Κάποιοι άνθρωποι βαριούνται ευκολότερα από ότι κάποιοι άλλοι. Κι έτσι, ένα άτομο που ενώ αρχικά τους ενθουσίαζε, μπορεί να καταλήξουν να το αγνοούν και να μην επιθυμούν να επικοινωνούν πια μαζί του."
"Δεν είναι σκληρό αυτό;"
"Εξαρτάται πάντοτε από ποιανού την οπτική γωνία το εξετάζεις! Για εκείνον που κουράστηκε μάλλον όχι... Αλλά και για τον άλλο που μένει πίσω είναι ένα μάθημα. Ένας συναγερμός που χτυπά και του θυμίζει ότι ξεπέρασε κάποια όρια. Αλλά συχνά, ακόμα κι αν ο άλλος καταλάβει το λάθος του είναι αργά. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα πολύ λεπτό και ευαίσθητο θέμα. Τη μια στιγμή μπορεί να είναι όλα μαγικά και μια λάθος κουβέντα ή μια περιέργη κίνηση μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας σχέσης εντελώς."
"Θεωρείς δηλαδή τον εαυτό σου αποκλειστικά υπεύθυνο;"
"Για αυτά που σου ανέφερα, ναι. Αλλά πάντα και οι δύο φέρουν κάποιο μερίδιο ευθύνης. Ίσως σε τέτοιες περιπτώσεις το μεγαλύτερο μερίδιο να αναλογεί σε μένα. Το πιο βασικό, όμως, είναι πώς εξελίσσονται τα πράγματα μετά. Εδώ, βρίσκεται και η δυσκολία της υπόθεσης. Γιατί, βλέπεις, η αναγνώριση των λαθών και η ομολογία τους είναι ένα πράγμα κι άλλο πράγμα είναι να μπορείς να συζητήσεις με τον άλλο και να σε καταλάβει και να τον καταλάβεις. Για τέτοιου είδους συζήτηση χρειάζεται δυο άνθρωποι να βρίσκονται σε ένα επίπεδο ωριμότητας που να τους επιτρέπει να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν. Οι εγωισμοί και η αδιαφορία δε χωρούν σε τέτοιες συζητήσεις."
"Και είναι δυσεύρετα αυτά, ε;"
"Δε θέλω να γίνομαι απόλυτη, αλλά μέχρι τώρα αυτό είναι κάτι που σπάνια κατάφερνα να βρω."
"Κι αυτό δε σε κάνει να νιώθεις ότι προσπαθείς για κάτι μάταια; Λες και πυροβολείς αλλά αστοχείς πάντα; Έπειτα, παραδόξως, αυτό σου δίνει δύναμη να αγωνίζεσαι λίγο περισσότερο από χθες;"
"Κάθε μέρα",την άκουσα να της απαντά και τις είδα να κατηφορίζουν σ' ένα στενό δρομάκι παρέα.

Δέσμευση: Το τέλος της ελευθερίας;

Η ελευθερία βρίσκεται πάντοτε μέσα στη δέσμευση. Ακούγεται αρκετά αντιφατικό, αρκεί όμως να το εξετάσουμε λίγο καλύτερα για να διαπιστώσουμε ότι ισχύει.
Πολλά άτομα θεωρούν ότι η δέσμευση μ’ένα άτομο σημαίνει το τέλος της ελευθερίας τους. Γι’αυτό και αρκετοί αποφεύγουν τις σοβαρές δεσμεύσεις. Αντίθετα, επιδιώκουν τη δημιουργία δεσμών μικρής διαρκείας,πιστεύοντας έτσι ότι είναι ελεύθεροι.
Στην πραγματικότητα, όμως, απλά εξαπατούν τον εαυτό τους.

Το δέσιμο είναι ο μόνος τρόπος για να βρούμε την ελευθερία.

Όταν δημιουργούμε ένα δεσμό, δοκιμάζουμε τον εαυτό μας ή καλύτερα, τον ανακαλύπτουμε. Μαθαίνουμε πλευρές του που δε θα μπορούσαμε να τις δούμε κάτω από άλλες περιστάσεις. Ελεύθερος είσαι καταρχήν, όταν έχεις καταφέρει να εξοικειωθείς με τον εαυτό σου. Αυτό όμως δε συνεπάγεται απομόνωση.
Πρέπει αυτή την εξοικείωση να την περάσεις και στον άλλο. Όταν με αυτό το άτομο δουλέψουμε το «εμείς», με τέτοιο τρόπο ώστε να μη «χάνουμε» τον εαυτό μας αλλά αντίθετα να αποκτήσουμε μια σχέση όπου ο ένας θα συμπληρώνει τον αλλό, δηλαδή μια σχέση αλληλεξάρτησης(πάντα με την καλή έννοια) τότε θα αποκτήσουμε την ελευθερία μέσα στη δέσμευση. Θα είμαστε ελεύθεροι γιατί θα είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να ανησυχούμε, χωρίς να αμφιβάλλουμε. Θα είμαστε ελεύθεροι γιατί θα γνωρίζουμε ότι ο άλλος μας δέχτηκε γι’αυτό που είμαστε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και γι’αυτό ακριβώς μας αγαπά.
Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι «τα καλά κόποις κτώνται». Η αγάπη θέλει υπομονή και αρκετό χρόνο. Τίποτα αξιόλογο δεν κτίζεται εντός μίας ημέρας. Αν κάτι είναι δύσκολο, δε σημαίνει ότι είναι και αδύνατον.

Η θέληση είναι κινητήριος δύναμη.

Με το να κάνουμε προσωρινές σχέσεις και ν’αλλάζουμε τους συντρόφους μας σαν... πουκάμισα, ουσιαστικά εγκλωβίζουμε τον εαυτό μας. Δε λέω, καλό και το παροδικό, φτάνει να ξεκαθαρίσετε τι είδους «ελευθερία» αναζητείτε...

Το ½

Κάποιοι το ονομάζουν ως την «τέλεια γυναίκα». Κάποιες το φαντάζονται ως «πρίγκιπα». Λοιπόν, εγώ το λέω «το άλλο μισό» του εαυτού μου. Είναι σίγουρα ένα θέμα αμφιλεγόμενο και ίσως να μην υπάρχει κανείς που να μπορεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα «υπάρχει τελικά αυτό το άλλο μας μισό;» Θα κάνω όμως μια απόπειρα.
Πιστεύω πως ναι. Δεν το ελπίζω απλά. Είμαι σίγουρη. Και έτοιμη να στηρίξω την άποψη μου.
Εσείς λοιπόν που το αμφισβητείτε... Για κάντε μια αναδρομή και πείτε μου. Δεν έτυχε να κλείσετε τα μάτια σας και να φέρετε κάποιο άτομο στο μυαλό σας; Όχι τον «Κώστα» ή την «Άννα», απλά ένα άτομο όπως εσείς το θέλετε. Και δεν μιλώ ούτε για καμμιά ψηλή ξανθιά, ούτε για κανένα όμορφο μελαγχρινό αγόρι με εκτυφλωτικό βλέμμα. Απλά να... Κάποιον που να σας καταλαβαίνει, όταν όλοι οι άλλοι δεν το κάνουν. Κάποια που να σας κρατά το χέρι όταν πραγματικά το έχετε ανάγκη. Με το δικό σας τρόπο, κάπως το έχετε διαμορφώσει μέσα σας. Είμαι σίγουρη. Το πιο πιθάνον, είναι ότι αναρωτιέστε αν αυτό το «απρόσωπο» άτομο υπάρχει κάπου εκεί έξω. Γιατί το αποκλείετε;
Αν εσείς το έχετε φανταστεί, τότε ίσως το έχει κάνει και εκείνο.
Αν εσείς το ζητάτε απεγνωσμένα και προσμένετε τη στιγμή που θα το ανταμώσετε, τότε να’στε σίγουροι ότι με την ίδια λαχτάρα σας περιμένει κι αυτό το μισό. Η συμβουλή μου είναι πως είναι καλό να το πιστέψετε, γιατί μόνο έτσι θα το βρείτε. Αν ψάχνετε για κάτι συγκεκριμένο να είστε σίγουροι πως θα το βρείτε!
Στο μεταξύ όμως, μην απομακρυνθείτε από τον υπόλοιπο κόσμο. Μην εγκαταλείψετε τις συνήθειες σας και προπάντων μην υποτιμήσετε αυτά που έχουν να σας προσφέρουν «οι κοινοί θνητοί». Είναι κι αυτό μέρος του ταξιδιού. Πρέπει να βγείτε έξω, να χαρείτε, να διασκεδάσετε, να ανακαλύψετε τη ζωή. Αν δεν το κάνετε πώς θα έρθει η στιγμή που θα τον/την συναντήσετε; Ουρανοκατέβατο το άλλο σας μισό, όση φαντασία κι αν διαθέτετε, δεν πρόκειται να έρθει. Επίσης, να ξέρετε πως θα νιώσετε πόνο. Κάποιοι περισσότερο, κάποιοι λιγότερο. Είναι κι αυτό, όπως όλα τα άλλα, ένα συναίσθημα. Για να ξέρετε ότι αυτός που θα βρείτε «αύριο» είναι όντως το άλλο σας μισό, πρέπει να περάσετε από πολλές δοκιμασίες. Μη φοβηθείτε. Μη λυγίσετε. Απλά πιστέψτε!