Ο ποιητής

«Ο ποιητής – Δημιουργός, δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με την «τυφλή μακαριότητα» εκείνων που πίστεψαν χωρίς να τυραννιστούν αναζητώντας την αλήθεια τους. Αναζητώντας την όποια μορφή του απόλυτου, την περιμένει και την τοποθετεί και στον έρωτα. Αλλά κανένα από τα αισθήματά του δεν είναι αιώνιο. Όλα, και τα πιο έντονα και συνταραχτικά έχουν ένα αποκορύφωμα και μια κάμψη. Κι αν δεν τσιγκουνεύεται καθόλου την ομορφιά που’χει μέσα του – για να στολίσει ό,τι αγαπά – δεν λογαριάζει περισσότερο και την οδύνη της καταστροφής. Η ερωτική ζωή του ποιητή είναι η πιο αδιάψευστη αντιγραφή αυτής της μεγάλης ποιήτριας – της Φύσης. Μέσα του τα πράγματα καταλύονται με την ίδια και αμετάκλητη μαθηματική ακρίβεια, που καταστρέφει και η Φύση την ομορφιά και τον πλούτο της στον κύκλο των τεσσάρων της εποχών. Αυτή η ίδια, που οργανώνει θαρρείς, με τόσο κέφι, τόση απλοχεριά και αρμονία τον θρίαμβο της άνοιξης, αυτή η ίδια που λαχταρά και φρικιά μεσ’ στην ολόχρυση, την εκτυφλωτική και χυμώδη ωριμότητα του καλοκαιριού, αυτή και τα μαδά όλα, απλώνοντας τη νεκρή επιφάνεια την ανένδοτη κι αφιλόξενη του χειμώνα, πάνω στη γη. Κι είναι αδύνατον να πιστέψεις σε τέτοιες θανάσιμα νεκρές και παγερές μέρες, πως η γη πλαγιασμένη αγκαλιά με τον θάνατό της φουσκώνει σιωπηλά την ίδια ώρα, θρέφοντας από την ομορφιά που ’θαψε, το καινούριο κάρπισμα στα θερμά σπλάχνα της. Θα ξανακάμει, πάλι, καρπούς κι ανθούς, στάχυα και χρώματα, όλα γνώριμα κι αγαπημένα, γνώριμα, μα ολοκαίνουρια. Ο Ποιητής είναι το ίδιο σπάταλος, άπληστος και καταλυτικός στον έρωτα. Όποια ομορφιά κλείνει μέσα του, όποιο ιδανικό χαραχτηριστικό ή γνώρισμα, το αποδίνει στο πρόσωπο που ερέθισε την αισθαντικότητά του. Κανείς δεν ζει με μεγαλύτερη πίστη και μέθη τον έρωτα του όσο αυτός. Και ξάφνου, χωρίς ούτε ο ίδιος να ξέρει γιατί και πώς, αρχίζει η κατάλυση. Ο μαγικός ιστός, που’χε πλέξει κι είχε στολίσει το ίνδαλμα, αρχίζει να ξυλώνεται αφήνοντας γυμνό κι απροστάτευτο το αγαπημένο πλάσμα. Ο ποιητής μαζεύει με πάθος τον εαυτό του και τον αποτραβά μέσα του. Ποιος πόνος μπορεί να συγκριθεί με τούτη του την απόγνωση, δεν θα μπορούσαμε να το πούμε. Μα ούτε και να φανταστούμε πώς από τη νέκρα και την έσχατη απογοήτεψη θα ξεπηδήσει μια λαχτάρα νιογέννητου για μια καινούρια πίστη κι έναν καινούριο έρωτα. Είναι όμως σίγουρο, πως όση χαρά κι αν του ’δοσε το γέννημα της ψευδαίσθησής του κι όση οδύνη η απώλειά της, ούτε μεγάλωσε, ούτε ελάττωσε την ευαισθησία του. Απλώς, την μαστίγωσε». 
~Λίλη Ζωγράφου

Κουβεντιάζοντας.

Καθισμένη στα σκαλάκια εκείνη την ανοιξιάτικη νύχτα του Μάρτη τις παρακολουθούσα καθώς συζητούσαν ζωηρά, όπως παλιά.
"Τι νομίζεις ότι πάει λάθος λοιπόν;"ρώτησε η μια.
"Κοίτα, το μόνο βέβαιο είναι πως τα πράγματα δεν έχουν ποτέ μια διάσταση και ες εκ τούτου δεν είναι ουσιώδες και ωφέλιμο να τα βλέπει κανείς μονοδιάστατα. Αντιθέτως, πιστεύω ακράδαντα ότι τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα, ειδικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις. Και τούτο, διότι ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα μυστήριο που κρύβει πολλά μυστικά. Μπορείς όμως να αποκρυπτογραφήσεις κάποια στοιχεία του έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να υφίσταται μια κάποια επικοινωνία μεταξύ σας."
"Κι εσύ είσαι καλή στο να διαβάζεις τους ανθρώπους;"
"Σίγουρα όχι. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια ακόμη, αλλά δεν τα βάζω κάτω. Το πιο βασικό, όμως, αυτό που πρέπει να γίνεται πρώτα απ'όλα, είναι η προσπάθεια για αποκρυπτογράφηση της δικής σου συμπεριφοράς απέναντι στους άλλους. Κι αν με ρωτάς, αν παραλείψεις αυτό το βήμα ποτέ δε θα είσαι ικανός να κατανοήσεις τους γύρω σου."
"Είναι κάτι σαν ενδοσκόπηση δηλαδή; Κάτι σαν απόπειρα κατανόησης της ψυχοσύνθεσής του ίδιου σου του εαυτού; Κάτι σαν καταγραφή και αξιολόγηση των δικών σου ενεργειών και αισθημάτων;"
"Ναι, μπορείς να το ονομάσεις και έτσι αν προτιμάς. Κι απόψε το μοιράζομαι μαζί σου."
"Νομίζεις ότι αυτό θα βοηθήσει περισσότερο;"
"Ίσως. Δύο γνώμες είναι καλύτερες από μια."
"Τι νομίζεις λοιπόν ότι κάνεις λάθος;"
"Είναι δύσκολο να ομολογείς τα λάθη σου. Κι όμως, ένα περίπου ξέρω τα δικά μου. Βέβαια, από μια άλλη άποψη δεν είναι ακριβώς λάθη, είναι περισσότερο ελαττώματα που χρήζουν βελτίωσης."
"Και ποια είναι αυτά;"
"Λοιπόν, πάντοτε έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν παντού όρια εκτός στην αγάπη. Εκεί, το χάνω το μέτρο. Νομίζω λοιπόν, ότι αυτό είναι λάθος. Άρχισα να πιστεύω ότι κάθετί, ανεξάρτητα έαν το ονομάζουμε καλό ή κακό, πρέπει να κρίνεται και από το αποτέλεσμα καμιά φορά. Ακόμη κι αν οι πράξεις σου και τα λόγια σου γίνονται με μόνη πρόθεση την αγάπη καμιά φορά έχουν αρνητική επίδραση πάνω στους άλλους. Αυτή μπορεί να μεταφραστεί ως ψυχική πίεση και έτσι, αντί να αγκαλιάζεις τον άλλο, τον πνίγεις εσύ ο ίδιος. Και τελικά, χάνονται όλα, γιατί η αγάπη δεν μπορεί να συνεχίσει να ονομάζεται έτσι. Και ξέρεις σαν ραγίσει το γυαλί, δύσκολα ξανακολλάει."
"Νομίζεις δηλαδή ότι κουράζεις τους άλλους με την αγάπη σου;"
"Ναι. Καμιά φορά γίνεται κι αυτό. Το αισθάνομαι εξάλλου. Θέλει διόρθωση αυτό."
"Και νομίζεις ότι αυτός είναι λόγος για να φεύγουν μακριά σου οι άνθρωποι;"
"Δεν ξέρω... Ίσως να έκανα κι εγώ το ίδιο στη θέση τους. Ίσως πάλι βέβαια εδώ, να τίθεται το θέμα του χαρακτήρα και το τι ορίζει ο καθένας ως αγάπη και πού οριοθετεί τα όρια της."
"Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να μας δέχεται γι'αυτό που είμαστε. Αλλιώς σημαίνει πως ούτε και η δική του αγάπη υπήρξε αληθινή."
"Αυτό είναι εν μέρει σωστό. Αλλά υπάρχει και το θέμα της συνήθειας. Κάποιοι άνθρωποι βαριούνται ευκολότερα από ότι κάποιοι άλλοι. Κι έτσι, ένα άτομο που ενώ αρχικά τους ενθουσίαζε, μπορεί να καταλήξουν να το αγνοούν και να μην επιθυμούν να επικοινωνούν πια μαζί του."
"Δεν είναι σκληρό αυτό;"
"Εξαρτάται πάντοτε από ποιανού την οπτική γωνία το εξετάζεις! Για εκείνον που κουράστηκε μάλλον όχι... Αλλά και για τον άλλο που μένει πίσω είναι ένα μάθημα. Ένας συναγερμός που χτυπά και του θυμίζει ότι ξεπέρασε κάποια όρια. Αλλά συχνά, ακόμα κι αν ο άλλος καταλάβει το λάθος του είναι αργά. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα πολύ λεπτό και ευαίσθητο θέμα. Τη μια στιγμή μπορεί να είναι όλα μαγικά και μια λάθος κουβέντα ή μια περιέργη κίνηση μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας σχέσης εντελώς."
"Θεωρείς δηλαδή τον εαυτό σου αποκλειστικά υπεύθυνο;"
"Για αυτά που σου ανέφερα, ναι. Αλλά πάντα και οι δύο φέρουν κάποιο μερίδιο ευθύνης. Ίσως σε τέτοιες περιπτώσεις το μεγαλύτερο μερίδιο να αναλογεί σε μένα. Το πιο βασικό, όμως, είναι πώς εξελίσσονται τα πράγματα μετά. Εδώ, βρίσκεται και η δυσκολία της υπόθεσης. Γιατί, βλέπεις, η αναγνώριση των λαθών και η ομολογία τους είναι ένα πράγμα κι άλλο πράγμα είναι να μπορείς να συζητήσεις με τον άλλο και να σε καταλάβει και να τον καταλάβεις. Για τέτοιου είδους συζήτηση χρειάζεται δυο άνθρωποι να βρίσκονται σε ένα επίπεδο ωριμότητας που να τους επιτρέπει να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν. Οι εγωισμοί και η αδιαφορία δε χωρούν σε τέτοιες συζητήσεις."
"Και είναι δυσεύρετα αυτά, ε;"
"Δε θέλω να γίνομαι απόλυτη, αλλά μέχρι τώρα αυτό είναι κάτι που σπάνια κατάφερνα να βρω."
"Κι αυτό δε σε κάνει να νιώθεις ότι προσπαθείς για κάτι μάταια; Λες και πυροβολείς αλλά αστοχείς πάντα; Έπειτα, παραδόξως, αυτό σου δίνει δύναμη να αγωνίζεσαι λίγο περισσότερο από χθες;"
"Κάθε μέρα",την άκουσα να της απαντά και τις είδα να κατηφορίζουν σ' ένα στενό δρομάκι παρέα.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Κι ό,τι βλέπεις μπορεί να'ναι αλλιώς...

Για άλλη μια φορά υποκλίνομαι στα παράξενα και "ανώμαλα" της ανθρώπινης φύσης και ειδικότερα της ανθρώπινης στάσης απέναντι στο θέμα αγάπη. Να διευκρινίσω για όσους δε γνωρίζουν ότι έχω πλήρη επίγνωση ότι "αγάπη" σημαίνει και κάτι διαφορετικό για τον καθένα και ότι υπάρχουν πολλά είδη αγάπης-κι αυτό το γνωρίζω.
Αλλά έλεος!
Είναι άξιον απορίας το πώς καταφέρνουν μερικοί άνθρωποι να θεωρούν ότι αγαπά μόνον εκείνος που εμφανίζεται από το πουθενά σαν "σωτήρας". Δε λέω, είναι ωραία η αίσθηση ότι κάποιος είναι ο υπερ-ήρωας μας, ότι "επιτέλους" ήρθε και μας βρήκε αυτό που τόσο καιρό έλειπε από τη ζωή μας, ότι επιτέλους κάποιος είναι εκεί 24 ώρες το 24ωρο "πιστός μας υπηρέτης και ακόλουθος."
Η αγάπη δε φαίνεται μόνο από μια αγκαλιά ή μια γλυκιά κουβέντα-σίγουρα φαίνεται και μέσα απο αυτά, αλλά η αγάπη, χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα, αλλά έτσι όπως την βιώνει ο περισσότερος κόσμος θέλω να πιστεύω, φαίνεται μέσα στο χρόνο.
Η αγάπη είναι και πόνος, είναι και εγκαρτέρηση και υπομονή. Αυτός που νοιάζεται πονεί για τον άλλον και μόνο ο ίδιος ξέρει πόσο. Η αγάπη δεν γνωρίζει από κινήσεις βεβιασμένες και πράξεις αυθαίρετες.
Η αγάπη θέλει χρόνο για να σφυρηλατηθεί και να ωριμάσει.
Μόνον έτσι γίνεται δυνατή.
Κανείς δεν είπε ότι η αγάπη είναι εύκολο θέμα αγαπημένοι μου φίλοι.
Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Αλλά κι ανάποδα, οι άνθρωποι που "δεν λάμπουν" και που σας φαίνονται συχνά ψυχροί και αδιάφοροι, ίσως να έχουν και περισσότερα να δώσουν και περισσότερα να νιώσουν.
Ας μην ξεχνάμε ότι χρειάζεται μεγάλη σοφία και πειθαρχία  για να φτάσει κανείς στο επίπεδο της "σιωπής" κι ας μην κατακρίνουμε ανθρώπους από αυτά που δήθεν δεν κάνουν.
Το θέμα τελικά, καταλήγει στον καθένα μας ξεχωριστά και στις προσωπικές επιλογές που θα κάνει.
Δέχομαι την υποκειμενική αντίληψη των πραγμάτων, δέχομαι και την ελεύθερη βούληση του καθενός.
Είναι δικό σας θέμα τι είδους αγάπη θέλετε. "Όλα έιναι θέμα επιλογών εξάλλου." Δεν είμαι ειδήμων για να κρίνω ποιος είναι ο εύκολος δρόμος και ούτε θέλω. Γράφω απόψε ελπίζοντας ότι εισέρχομαι στα απόκρυφα μερικών μυαλών, ξεθάβοντας σκέψεις που η εθελοτυφλία προτίμησε να διαστρεβλώσει και με την ελπίδα ότι κάποια μάτια θ'ανοιχτούν αληθινά και μαζί τους νέοι ορίζοντες και ένα καλύτερο αύριο με την πραγματική γνώση του τι εστί αγάπη και τι όχι..

«Μικροί»Προβληματισμοί

Όσο μάλιστα παρατηρούσε ότι όλο το τοπίο του Ελλήσποντου είχε εξαφανιστεί, λόγω του πλήθους των πλοίων και ότι επίσης όλες ακτές και οι πεδιάδες της Αβύδου ήταν κατάμεστες από τα στρατιωτικά του τμήματα, τότε πια ο Ξέρξης καλοτύχισε τον εαυτό του και μετά απ’αυτό, δάκρυσε.

Τον αντιλήφθηκε όμως, ο από τον πατέρα θείος του, Αρτάβανος, ο οποίος και πρώτος είχε εκθέσει σ’ αυτόν ελεύθερα την άποψη του, συμβουλεύοντας τον Ξέρξη να μην εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, όταν πρόσεξε τον Ξέρξη να δακρύζει, τον ρώτησε τα εξής: «Βασιλιά μου,  αλήθεια υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα σ'αυτό που κάνεις τώρα και σ'αυτό που έκανες λίγο πρωτύτερα! Πρώτα δηλαδή καλοτύχισες τον εαυτό σου και μετά δάκρυσες». Και εκείνος απάντησε: «Με κατέλαβαν συναισθήματα λύπης, όταν ανα­λογίστηκα πόσο μικρή είναι η ανθρώπινη ζωή, μιας και από αυτούς όλους τους στρατιώτες, που είναι βέβαια τόσοι πολ­λοί, ύστερα από εκατό χρόνια, δε θα έχει επιβιώσει ούτε ένας».~Ηρόδοτου Ιστορίαι,βιβλίο 7,παράγραφος 45-46.

Ακόμη και ο Ξέρξης, πρόσωπο που έμεινε γνωστός στην ιστορία για την αλαζονεία του, δάκρυσε στην σκέψη ότι όλοι όσοι έστεκαν ολοζώντανοι μπροστά του θα γίνονταν ένα με το χώμα μερικά χρόνια αργότερα. Γιατί λοιπόν τόση ματαιοδοξία; 

Γιατί τόσος πόθος για την κατάκτηση της εξουσίας; Γιατί τόσες αδικίες;

Τι θα μείνει τελικά; Και τι όχι;

Τι αξίζει τελικά; (τέλος=σκοπός...) Και τι όχι;

Γιατί ο πόνος; Γιατί η χαρά;
Κοιτάζω γύρω μου. Ακούω. Φωνές, γέλια, κραυγές. Νιώθω. Ζωή...

Κι όμως, ο θάνατος βρίσκεται δυο βήματα παραπέρα... Και παραμονεύει! Γιατί όλοι το ξεχνούν αυτό;

Γιατί όλοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα ζουν για πάντα; Γιατί συνέχεια ακούω τις λέξεις «αύριο», «θα δούμε», «έχω απεριόριστο χρόνο» ; Η ζωή είναι μικρή! Και όχι, δεν με έχει πιάσει κρίση ηλικίας.   Απλώς διαπιστώνω -κάθε μερα όλο και πιο πολύ- πόσο «μικρά» πλάσματα είμαστε ("how pitifully short human life is"-Ξέρξης). Και πόσο, λανθασμένα, πιστεύουμε ότι ο κόσμος μας ανήκει. Ένα πέρασμα κάνουμε. Και μόνον όταν νιώσουμε το τέλος να πλησιάζει γινόμαστε  «μεγάλοι..» Πόσο θλιβερό... Ερωτώ, γιατί;

Γιατί  να περιμένω μέχρι αύριο για να σου πω ότι σ’αγαπώ;  Γιατί να πρέπει να περάσεις 5 μέρες, 2 μήνες κι άλλα τόσα χρόνια μακρυά μου για να καταλάβεις ότι με νοιάζεσαι; 

[...]

Διότι είσαι εγωιστής. Είσαι άνθρωπος. Φοράς παρωπίδες. Αρνείσαι να δεις τα πράγματα ως έχουν γι'αυτό και χτίζεις παλάτια και κάστρα και σκαρφαλώνεις όλο και σε ψηλότερες θέσεις και νομίζεις πως μ'αυτό τον τρόπο θα ζήσεις περισσότερο. Νομίζεις ότι θα είσαι πάντα εδώ, «να τ'απολαμβάνεις». Κι είσαι εγωιστής ακριβώς επειδή πάνω απ’όλα ΚΑΙ πρώτα απ’όλα δεν εκτιμάς τη ζωή που σου δόθηκε και προπάντων με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αρνείσαι να δεις ότι αυτή κάποτε θα τελειώσει. Κι όλο και πιο πολύ μεγαλώνει ο εγωισμός σου. Με αυτή τη λογική, λοιπόν,  ίσως να πρέπει να πάψω επιτέλους, να απαιτώ την αγάπη σου. Αν δε νιώθεις σεβασμό προς τη ζωή σου, για τη ζωή σου, τότε τι θα μπορούσες ν’αγαπήσεις;  «Νομίζουμε, πως θα ζήσουμε για πάντα...»

Συμφωνώ ότι:  για να καταλάβεις την αξία της χαράς, πρέπει να βιώσεις τον πόνο, για να καταλάβεις την αξία της αγάπης, ίσως και να πρέπει να σε μισήσει κάποιος, για να καταλάβεις την αξία της συγχώρεσης πρέπει να συγχωρεθείς και να συγχωρέσεις ή ακόμη και να μην συγχωρεθείς. Έτσι, θα νιώθεις τύψεις, κι αυτό θα σου ενεργοποιήσει άλλα αισθήματα κι έτσι θα αγωνιστείς για τη συγχώρεση, αν σου είναι σημαντική(άρα κάπου εδώ θα βάλεις τον εγωισμό σου «κάτω»)

Ποιος όμως μπορεί να τα εκτιμήσει όλα αυτά αν πρώτα δεν καταλάβει την αξία της ζωής;

Για να καταλάβεις την αξία της ζωής ΟΜΩΣ πρέπει πρώτα να καταλάβεις, ή να προσπαθήσεις τουλάχιστον, να καταλάβεις ότι υπάρχει και ο θάνατος. Κι όμως, ελάχιστοι εως κανένας προσπαθούν  να καταλάβουν τι εστί θάνατος. Γιατί πολύ απλά, ο τρόπος που ζουν και που συμπεριφέρονται και που νιώθουν ουδεμία σχέση έχει με την ύπαρξη του θανάτου σε απόσταση όχι και τόσο μακρινή. Κανείς δε μιλά για θάνατο κι αν κανείς το επιχειρήσει όλοι σταυροκοπιόμαστε και λέμε «μη κακό». Κακό. Αυτό πιστεύουμε. Όπως πιστεύουμε και για το μίσος ότι είναι κακό και για τη δυστυχία το ίδιο.

Υπάρχει το καλό και το κακό; 

Νομίζω την αξία στις λέξεις και στις έννοιες τη δίνουν οι άνθρωποι, κατά πως τους συμφέρει...

Δε θα ήταν καλύτερα αν ζούσαμε -όχι βέβαια με το φόβο ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνουμε- αλλά ίσως... Με περισσότερη γνώση και αυτογνωσία;

 Ίσως πιο απλά. Και το απλό καμιά φορά κρύβει περισσότερη ομορφιά μέσα του και βάθος πιο ουσιώδες απ'όλα τα μάταια που έχουμε θεοποιήσει...  Θα ήταν όλα πολύ αλλιώτικα αν οι άνθρωποι ήταν απλόι. Όχι απλουστευμένοι, απλοί. Φυσικοί. Απέριττοι. Κυρίως, με τα συναισθήματα τους.. Τις σκέψεις τους. Στην επικοινωνία τους με τους άλλους... Ίσως τότε, η ζωή να μη μας φαινόταν ένας λαβύρινθος. Ίσως τότε να μπορούσαμε καλύτερα να δώσουμε νόημα στη ζωή. Και να λέγαμε ότι ζήσαμε προτού πεθάνουμε.