"Η πόλις θα σε ακολουθεί..."

"Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις".

Μόνο που σ'αυτή την περίπτωση η δική μου η πόλις βρίσκεται μίλια μακριά πια -μα συνεχώς στην σκέψη μου περιέρχεται... Σ'αυτή την περίπτωση, θα έπαιρνα με κάθε ευχαρίστηση τους ίδιους δρόμους για την πόλη μου. Έστω και για λίγα λεπτά της ώρας, απλώς για να ξαποστάσω σ'ένα γνώριμο στενό δρομάκι, ή ακόμα να περπατήσω σε μια λεωφόρο ή ακόμα απλώς να σταθώ στη μέση του δικού μου πουθενά και να χαζέψω για λίγο. Κι ας γερνούσα μες το σπιτάκι μου, κι ας άσπριζαν τα μαλλιά μου.
Έτσι κι αλλιώς, πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνω. Γιατί η ζωή μου είναι εκεί. Οι αναμνήσεις μου βρίσκονται όλες θαμμένες εκεί. Κι είναι σκεπασμένες με άγιο χώμα και μέσα από αυτές αναβρύζουν αισθήματα ευγνωμοσύνης και χαράς. Καμία μεταμέλεια. Πόσο θυμάμαι έντονα κάθε στιγμή -ίσως τις τελευταίες περισσότερο. Το χέρι μου που το κράτησες σφιχτά, εσύ που με νοιάζεσαι, το μέτωπο μου που το φίλησες απαλά, εσύ που μ'αγαπάς, το ζεστό χαμόγελο που μου χάρισες, εσύ που είσαι φίλος μου, τα συμβουλευτικά λόγια των γονιών και την ανησυχία στα πρόσωπά τους καθώς έκλειναν οι πύλες. Κι άλλες τόσο ωραίες αναμνήσεις -στιγμές απέραντης ευτυχίας και απρόσμενης χαράς, στιγμές ακόμη και της λύπης -μιας λύπης που ήταν οικεία όμως. Ετούτη εδώ η λύπη είναι αρρώστια, είναι μαρασμός, το σαράκι που μου τρώει τα σωθικά. Πρόκαμα όμως και το είπα: "θα πάγω σ'αλλη γη, θα πάγω σ'αλλη θάλασσα". Και τώρα πρέπει να σταθώ στα πόδια μου και να το υποστηρίξω, να γίνω ένα με το λόγο μου, να γίνω δέσμια του. Πρέπει να αποδείξω στον εαυτό μου πως ίσως και αυτή η πόλις -η τόσο αλλόκοτα ξενική-  κάτι θα έχει να μου μάθει, κάτι να μου δώσει ή πιο σωστά αυτό το κάτι πρέπει να βγω εκεί έξω και να το ανακαλύψω...

Εγώ συλλογίζομαι, εσύ συλλογίζεσαι... ω σαλάτα!

Κάποτε σε μια παλαιότερη ανάρτηση είχα γράψει ότι δύσκολο δεν είναι να γκρεμίσεις, αλλά να χτίσεις... Τυγχάινει λοιπόν να το έχω πολλάκις επιβεβαιωμένο. Είχα επίσης γράψει ότι από τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσε να συμβούν σε μια -οποιαδήποτε- ανθρώπινη σχέση είναι το πότισμα αυτής με δηλητήριο. Τίποτα χειρότερο λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες από αυτό. Και τούτο διότι σημαίνει τα εξής δύο πράγματα:
Πρώτον, το δηλητήριο θα πικράνει και τους δύο εμπλεκόμενους (εχτός αν είναι περισσότεροι), πράγμα αυτόν καθ'εαυτόν λυπηρόν.
Αλλά δεύτερον και χείριστον... Εάν το δηλητήριο προέρχεται από τρίτους (συνήθως έτσι και γίνεται) και εισχωρήσει εις τας φλέβας των εμπλεκομένων, σε σημείο που να τους προκαλεί αισθήματα οργής και θυμού, αποδεικνύεται, εν τέλη, ότι οι δυο εμπλεκόμενοι δεν είχαν αρκετήν εμπιστοσύνην ο ένας εις τον άλλον, ώστε να παρεμποδίσουν τέτοια πράξη. Οπότε, περιττό να το ειπούμεν, η σχέσις δηλητηριάζεται ακόμη περισσότερο όταν συμβαίνει μία διαπίστωσις ωσάν και αυτήν.
Σε κατάσταση θυμού και οργής αλλά και έξαρσης του εγωισμού οι εμπλεκόμενοι αρνούνται καθέτως να διαπραγματευτούν. Αν, δε, το αναλύσετε ακόμη περισσότερο θα δείτε ότι όλα τα προηγούμενα ανάγονται στη μέγιστη ανθρώπινη αδυναμία: τη βλακεία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και καλύτερα να το συζητήσουμε μίαν άλλη φορά.

Έννοιες, έννοιες και πάλι έννοιες

"[Tώρα] δεν επιλέγεις ζωή..."
Αυτό το διάστημα το έχω "φοβηθεί" το γράψιμο.
Το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει πως ότιδηποτε καταγραφεί τώρα, μεμιάς θα χάσει την αρχική του αγνή και ακατέργαστη μορφή, ότι θα υποστεί κάποια αλλοίωση, ότι μέχρι να βγει από την καρδιά μου και να φτάσει στο χαρτί θα έχει διαφοροποιηθεί.
Είναι που, τώρα δεν επιλέγω ζωή.
Κι αυτή η πρόταση είναι σωστή, από όποια πλευρά κι αν την αναλύσω.
Είναι όμως και το άλλο... Είναι που...Είμαι ευτυχισμένη. Κι είναι κάτι που δεν το ομολογώ συχνά. Είμαι ευτυχισμένη, όχι απλά χαρούμενη. Κι είναι κάτι που δεν το γράφω καν. Γι'αυτό το φοβήθηκα το γράψιμο. Λες κι αν το γράψω κάτω θα σταματήσει να ισχύει. Δεν αισθάνομαι ευτυχής για κανένα πολύ συγκεκριμένο λόγο. Απλώς νιώθω ότι κάποια πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους. Δεν το επέλεξα εγώ, εξάλλου τώρα δεν επιλέγω ζωή. Απλά, έγινε.
Κι αν χαθεί αυτή η ευτυχία; (θα μπορούσε κάποιος πολύ εύστοχα να ρωτήσει)
Λοιπόν, έχω μάθει πως τίποτα δε χάνεται αν δεν το αποφασίσεις εσύ ο ίδιος. Έχω μάθει πως υπάρχει η αιώνια ευτυχία. Και ξέρετε πώς αυτή εξασφαλίζεται; Με έναν πολύ απλό τρόπο: τη μνήμη. Η ευτυχία είναι το σύνολο των ωραίων στιγμών που έζησες. Αν τις κρατάς ζωντανές στη μνήμη σου, δε φεύγουν. Όχι στ'αλήθεια...

Ξύπνησε η Κύπρος (;)

Σε στίχους Γιάννη Ρίτσου:

«Τέλειωσαν πια τα ψέματα –δικά μας και ξένα.

Η φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. Δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι. Η φωτιά πλησιάζει.

Κι όμως πρέπει να προφτάσω να ξεχωρίσω,

να δω, να υπολογίσω, να σκεφτώ – (για ποιον; Για μένα; Για τους άλλους;) Πρέπει.

Μου χρειάζεται πριν απ’το θάνατό μου μια ύστατη γνώση,

Η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.

[...] Ίσως και να μπορούσα να γλιτώσω. Ίσως μπορούσα ν’αντέξω την καταφρόνια ή τη συγγνώμη ή και τη λησμονιά των άλλων. Όμως εγώ θα μπορούσα να λησμονήσω το φως που ονειρευτήκαμε μαζί; Κείνο το μέγα καρδιοχτύπι της σημαίας μας; Θα μπορούσα να βολευτώ στον ίσκιο μιας γωνιάς με σταυρωμένα τα χέρια γύρω στα σταυρωμένα γόνατα σα μνησίκακη, μεμψίμοιρη ή αμέτοχη αράχνη που πλέκει μόνο με το σάλιο της τα δίχτυά της;

[...] Το ξέρω: από δω κατευθείαν, θα περάσω νεκρός μες τον κόσμο. Μην κλαίτε. Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ, πως είναι δυνατή η ελευθερία. Γεια σας.

[...] Όλο σας αποχαιρετώ κι ακόμα μένω. Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας

είναι η απόφαση του θανάτου μας, όταν υπάρχει κάποια διέξοδος, όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, και συ τον διαλέγεις σαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους, πιο πέρα απ’ τις ανάγκες σου.

Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή νικάει και το θάνατο. Το ‘μαθα. »

Γιατί ο «Αποχαιρετισμός»;

Παρόλο που το εν λόγω ποίημα γράφτηκε από το Γιάννη Ρίτσο για τη θυσία του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου εν καιρώ πολέμου, επιλέγω σήμερα τα συγκεκριμένα αποσπάσματα - εν καιρώ ειρήνης - για τους ήρωες που γνώριζαν το θάνατό τους και όμως δεν τον φοβήθηκαν στιγμή.

Επιλέγω αυτούς τους στίχους ως απάντηση σε όσους στενόμυαλους δεν μπορούν να δουν πέρα από το θάνατο –σε όσους δεν μπορούν ν’αντιληφθούν τη σημασία του δικού τους θανάτου, της δικής τους θυσίας. Γι’αυτούς που λένε «μα θα μπορούσαν και να σωθούν, γιατί δε σώθηκαν;» Η απάντηση είναι εδώ. Τουλάχιστον δείτε αυτούς τους θανάτους ως μια ευκαιρία για να προφυλάξετε και εσείς κάτι... Κάτι που κάθε άλλο παρά ασήμαντο είναι: την ελευθερία σας.

Η ελευθερία πάντοτε είναι δυνατή με μία βασική προϋπόθεση όμως: τη συνειδητοποίηση όλων. Σε ετούτο τον τόπο - δυστυχώς – πρέπει να διαπράττονται εγκλήματα για να φτάνουμε στη συνειδητοποίηση. Σε ετούτο τον τόπο – δυστυχώς – έχουμε μια επίμονη τάση να αγνοούμε τις «μέλισσες» που κεντρίζουν το παχύ μας δέρμα. Σε τούτο τον τόπο –δυστυχώς- πρώτα θρηνούμε νεκρούς κι ύστερα ξυπνούμε από το βαθύ μας λήθαργο.

Αυτό το μεγάλο κακό που μας βρήκε στις 11 Ιουλίου 2011, ας είναι και το τελευταίο μας «εγερτήριο». Αυτή τη φορά επιβάλλεται όλοι μαζί να πολεμήσουμε για την ελευθερία γιατί αυτό μας έκαιγε και μας καίει για αιώνες ολόκληρους –τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Το πρόβλημα ήταν –και είναι- πριν από όλα και πάνω από όλα πολιτικό.

Φτάνει πια οι κοκορομαχίες. Φτάνει πια οι στενόμυαλες αντιλήψεις.

Τι σημασία έχει αν είσαι κόκκινος, ή μπλε, ή πράσινος;

«Εκεί που είναι ο πόνος κι ο ιδρώτας και τα δάκρυα, εκεί δεν είναι ο άνθρωπος; Γιατί λοιπόν σκάβετε ένα χαντάκι και χωρίζεστε;»

Όλοι ψάχνουν... Να βρουν τον υπαίτιο, να επιρρίψουν ευθύνες, να ρίξουν το φταίξιμο στους «άλλους», στην αντιπολίτευση, στον τάδε και στον τάδε.

Κάντε το!!! Γιατί θα το κάνετε, ό,τι κι αν λέμε.

Ποιος στα αλήθεια ψάχνεται όμως; Ακόμα κι αυτή η τάση για αποποίηση των ευθυνών έχει πια καταντήσει κάτι εντελώς προβλέψιμο. Το φλέγον ζήτημα είναι το μετά –πάντα αυτό είναι.

Μετά τι; Το πρόβλημα είναι πολιτικό, όχι κομματικό. Το πρόβλημα αφορά όλους εμάς και τον καθένα ξεχωριστά. Ξύπνησε η Κύπρος; Διερωτώμαι επειδή δεν είμαι σίγουρη. Έχω τις επιφυλάξεις μου... Είναι καιρός να ξυπνήσει. Το πρώτο βήμα έγινε. Ειλικρινέστατα, θαυμάζω την ψυχραιμία τους - του Διοικητή και των δύο αυτών παιδιών –που ήξεραν, γνώριζαν τον πολύ πιθανό τους θάνατο- σας λέω ειλικρινά ότι στη θέση τους θα το ‘βαζα στα πόδια, θα δείλιαζα... Η θυσία αυτή ας σταθεί παράδειγμα, ας θεωρηθεί το πρώτο βήμα, για να γίνει ένα επόμενο και πιο ουσιαστικό. Η ελευθερία είναι δυνατή -και σταθείτε σε αυτό. Γεια σας.

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις στην τρίτη

Ξέρετε... Κάποιες φορές αναρωτιέμαι πόσο πολύ μπορεί να διαφέρουμε πια εμείς οι άνθρωποι. Όχι στην όψη, ή στο στυλ, ή στους τρόπους συμπεριφοράς. Ούτε καν στην αντίληψη.
Σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί είμαστε έξω από όλα αυτά και πίσω από τα τείχη που χτίζουμε γύρω από τους εαυτούς μας, για να τους προστατέψουμε...
Ετούτη ακριβώς την ώρα ξέρετε τι σκέφτομαι;
Σκέφτομαι γιατί στο καλό καταλήγω να χαλιέμαι για εκείνα που νομίζω ότι αγαπώ.
Σκέφτομαι ότι δε γίνεται να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που πιστεύει ότι τα τείχη υπάρχουν και για να τα γκρεμίζουμε. Σκέφτομαι πόση χαρά κρατάμε έξω στην προσπάθειά μας να προστατευθούμε από τον ενδεχόμενο πόνο -τον δικό μας και των άλλων.
Η μαγική λέξη είναι  το "μέτρο". Πραγματικά όμως θα επιθυμούσα να μάθω ποιος το κρατά αυτό το μέτρο. Ή, αν τελικά, ο καθένας έχει από ένα και κόβει και ράβει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Τι είναι σωστό και τι λάθος; Και τι φταίει, αν δε φταίνε ούτε οι εποχές, ούτε οι άνθρωποι;
Ναι, τα έχουμε ξαναπεί, η απάντηση είναι μέσα μου. Πάντως εδώ και καιρό την αναζητώ αλλά δεν ανταποκρίνεται -λέτε να έχει πάει στο περίπτερο για τσιγάρα;
Σκέφτομαι ακόμη πως τα δάκρυα μας καμιά φορά υπάρχουν και για να μας τα σκουπίζει ένα χέρι -όχι το δικό μας. Για κάποιον περίεργο λόγο το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει ότι τα δάκρυα δεν είναι μόνο τρόπος εκτόνωσης -του θυμού ή και της λύπης. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο πιστεύω πως τα δάκρυα υπάρχουν και για να μας τα σκουπίζει ένα χέρι. Ένα χέρι που για μας θα σημαίνει κάτι ξεχωριστό. Ίσως το ίδιο χέρι που τα "προκαλεί". Γιατί αυτά τα "άλλα" δάκρυα, είναι συνήθως, δάκρυα συγκίνησης.
Κ ί ν η σ η... Τι όμορφη λέξη. Γεμάτη ζωντάνια.
Σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να πεθάνω από τη συγκίνηση που προέρχεται από την αγάπη. Θα ήταν όμορφο να πέθαινα για την αγάπη, αλλά όχι από την αγάπη. Γιατί για κάποιον περιέργο λόγο τα τελευταία 18 χρόνια το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει ότι η αγάπη δεν είναι δυνατόν υπάρχει στο Σύμπαν σαν μια ενέργεια (αυτο)καταστροφική. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η αγάπη, πάντως δε τη φαντάζομαι ως τέτοια.
Τέλος, σκέφτομαι ότι καμιά φορά ίσως να μην είναι σωστό να φαντάζεσαι οάσεις μέσα στην έρημο και να χτίζεις παλάτια πάνω στην άμμο. Μ'άλλα λόγια δηλαδή, να πλάθεις κόσμους πέρα από την υπαρκτή πραγματικότητα. Κι ύστερα σκέφτομαι... Ποιος δεν το έχει κάνει έστω και για μια στιγμή στη ζωή του;
Σκέφτομαι ότι ο κόσμος μας δεν ήταν, δεν είναι και δε θα γίνει ποτέ ιδανικός και τέλειος.
Σκέφτομαι πως κάποιος λόγος θα υπάρχει που τα πράγματα γίνονται έτσι κι όχι αλλιώς.
Τι κρίμα που δεν μπορώ να καταλάβω. Κρίμα που δε δύναμαι να δώσω μια λογική εξήγηση για ό,τι βασανίζει το κούφιο μου κεφάλι.

Μεταφράζοντας έννοιες

"Η αγάπη δεν είναι αρκετή".
-Μα αν δεν είναι αρκετή, τότε δεν είναι αγάπη.
Σωστό;
Ναι, πρόκειται για ένα ακόμη παιχνίδι με τις λέξεις.
Αλλά οι λέξεις αποκτούν το νόημα που τους δίνουμε.
Πάντοτε. Η αγάπη είναι αρκετή, έτσι αποδείχτηκε τουλάχιστον.
Αν δεν είναι, τότε γιατί να λέγεται αγάπη;
Γιατί να υποβιβάζουμε την έννοια της αγάπης αν δίπλα της θα τοποθετήσουμε κάποια στιγμή την έννοια της ανεπάρκειας;
Νομίζω πως ανεπάρκεια και αγάπη δεν πάνε μαζί. Η αγάπη ΕΙΝΑΙ αρκετή. Αρκεί, φτάνει, και περισσεύει. Τουλάχιστον πάντα έτσι τη φανταζόμουν, σαν μια πηγή χωρίς τέλος.
Κι η γνώμη μου είναι πως αν σε κάποιον "τελείωσε" και δεν του φαίνεται αρκετή, είναι επειδή προφανώς...
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ.
Θέλω να πω πως στην αγάπη μπορεί να υπάρχει αρχή, αλλά όχι τέλος.
Αλλά βέβαια, εδώ και πάλι είναι θέμα αντίληψης του κόσμου και των εννοιών. Οπότε, κάλλιστα ο καθένας θα φροντίσει να πει ότι η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα και ότι δεν ορίζεται. Σωστό κι αυτό.
Ακόμα κι έτσι όμως, υπάρχουν πράγματα που φωνάζουν από μίλια τι ΔΕΝ είναι αγάπη. Κι ίσως αυτά λίγο  ή πολύ να ισχύουν για όλους. Η αδιαφορία για παράδειγμα σίγουρα δεν είναι αγάπη κι ούτε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πώς στο καλό θα μπορούσε να είναι.

Ελβετία

Θέλω να φωνάξω. Θέλω να φωνάξω γι'αυτά που με βαραίνουν. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι συνειδητά επιλέγω να σπαταλώ το χρόνο μου κάνοντας... τίποτα. Κι ωραία, αυτές είναι οι επιλογές μου και δε μετανιώνω. Απλώς κάπου στο βάθος του μυαλού μου υπάρχει κι εκείνη η "αντιπολίτευση" που μου σιγοψυθιρίζει ότι ίσως και να πρέπει να εγκαταλείψω αυτή την πολιτική της απόλυτης αδράνειας. Όταν βέβαια θέλεις κάτι δε σου φαίνεται λογικό να το εγκαταλείψεις σαν ιδέα, ή σαν σκέψη ή σαν αίσθημα. Δεν το εγκαταλείπεις, ειδικά όταν έχεις τόσους λόγους που σε κρατούν εκεί. Ο άνθρωπος έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το ιδανικό. Σωστό. Κυνηγάς την ουτοπία σου και ας μη σου βγει ποτέ. Τρέλα; Ίσως. Και τι κερδίζεις; Το δρόμο.
Κι αν ο δρόμος δεν προχωρά; Τότε, ναι, φτάνεις στην αδράνεια. Και σε ενοχλεί αυτό -με ενοχλεί. Με ενοχλεί όχι γιατί δεν έμαθα να δίνω χρόνο στους άλλους, αλλά γιατί αυτός ο χρόνος μου φαίνεται μια αιωνιότητα. Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις πότε να φεύγεις. Εγώ δεν ξέρω. Δεν έχω μάθει ακόμα να φεύγω. Ίσως για όλα να φταίει το ξερό μου το κεφάλι.
Τώρα, όχι, δε θέλω να φύγω. Δε νιώθω ότι θέλω να φύγω. Κι όμως, δεν κάνω και τίποτα για να μείνω. Κι αυτό το λέω γιατί υπάρχουν χίλια-δυο πράγματα που θα ήθελα να πω και να κάνω, αλλά τελικά συμβιβάζομαι με το απόλυτο τίποτα. Ουδέτερη όπως η Ελβετία! Τελικά όμως, η ουδετερότητα δεν είναι θέση. Είναι μη-θέση, μη-ενεργητικότητα, μη-ζωή. Θάνατος. Θάνατος αργός και βασανιστικός. Μέχρι που να ξεχάσεις τα όνειρα που είχες. Μέχρι που να σβήσει και η τελευταία σου προσδοκία. Μέχρι που να σταματήσω να σκέφτομαι ότι σε χρειάζομαι.

Περί σιωπής ο λόγος...

Κάποιες φορές η σιωπή σε πονάει βαθιά. Αλλά κάποιες φορές δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Θα μου πείτε, ζούμε στον 21^ο αιώνα, τον αιώνα της "εξέλιξης" και της "προόδου". Ο άνθρωπος είναι "απελευθερωμένος" και υπάρχει ελευθερία του λόγου. Αμ δε. Σας γελάσανε. Κάποιες φορές πρέπει να σωπαίνεις για χάρη του συστήματος, για να εξακολουθούν οι άνθρωποι να ζουν στο ψέμα τους, μήπως και αναστατωθεί η ζωή τους, μήπως κι αλλάξει η νόρμα τους, μήπως και τελικά καταφέρουμε να πούμε ότι ακόμη υπάρχουν οι ανθρώπινες σχέσεις και ότι τίποτα δεν είναι χαμένο.  Κι είναι άσχημο, ειδικά όταν έχεις τόσα πολλά να πεις. Κι ακόμα πιο άσχημο είναι όταν αυτά που έχεις να πεις είναι από τα ομορφότερα πράγματα που κρύβεις μέσα σου. Και δεν είναι εύκολο να τα πεις, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται. Τελικά, υπάρχει η κατάλληλη στιγμή; Ποιος την καθορίζει; Πάντως όχι εμείς... Οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από εμάς. Κι αυτό είναι που πληγώνει τη σιωπή σου περισσότερο. Κι απλώς περιμένεις τη μέρα που θα λυθεί και τότε θα μπορείς να μιλάς ελεύθερα. Και θα λες τα πράγματα με τ' όνομά τους πια. Χωρίς υπονοούμενα, χωρίς γρίφους ή υπαινιγμούς. Αληθινά. Γιατί όλα είναι θέμα αλήθειας. Και αξίζει να τη διεκδικείς. Πιστέψτε με, η σιωπή λέει βαριές κουβέντες καμιά φορά...

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις στη δευτέρα

Εσύ δεν βάζεις μυαλό πάντως. Ένα θα σου πω. «Το αν εσπείραν το τζαι εν εβλάστησεν», κατά την κυπριακή διάλεκτο. Και ξέρεις γιατί δεν βλάστησε; Διότι ήταν άγονο. Διότι το έριξαν στη γη, αλλά βρέθηκε στον αέρα. Σα να λέμε, όσα παίρνει ο άνεμος. Γι'αυτό σου λέω, μην παιδεύεσαι με τα αν. Πάψε να γίνεσαι αυτοκαταστροφικός. Πόσες φορές πρέπει να στο πω για να το καταλάβεις; «Αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθει», έτσι λέει ο Ουράνης. Ωραία, κάτι μας είπε κι αυτός! Κι αν είναι να μην έρθει, δε θα έρθει. Θέλει πολύ ψάξιμο δηλαδή; «Αλλιώς θα προσπεράσει». Καλά, δεν κάνει κι άλλη δουλειά. Πάντως, ένα έχω να πω ξανά. Αυτό το βιβλίο ονόματι «το μυστικό» για κακό το διάβασες. Δεν έφταναν οι άσκοπες σου σκέψεις γύρω από ανεδαφικά λόγια, έπρεπε να βασανίζεσαι και με τις θεωρίες που εδώ και χρόνια, λέει, τόσοι και τόσοι τις εφάρμοσαν και δούλεψε η τύχη τους! Δηλαδή άμα το ρίξω στο διαλογισμό και σκέφτομαι κάθε μέρα (και να το πιστεύω σας παρακαλώ!) ότι λόγου χάρη θα γράψω στις εξετάσεις (χωρίς να διαβάσω), θα γράψω; Αφού δε θα διαβάσω. Αν εφαρμόσω δηλαδή τον λεγόμενο «νόμο της έλξης», τι ακριβώς θα προσελκύσω; Το Άγιο Πνεύμα; Δεν ξέρω τι σόι τρόπος ζωής είναι αυτός. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν είναι όλα θέμα τύχης και συγκυριών (κι ελπίζω να μην είναι δηλαδή αλλιώς... ζήτω που καήκαμε). Όπως και να 'χει, αυτό που θέλω να σου πω αγαπητέ εαυτέ είναι να 'ρθεις στα σύγκαλά σου. Έκανες ό,τι μπορούσες; Έφτασες στα όρια σου; Ήσουν εσύ; Και φυσικά δεν απαντάς. Γιατί θα εμφανιστεί ο Αριστοτέλης με τις δικές του θεωρίες νυχτιάτικα και θα αρχίσει να λέει πως «όταν τα πράγματα δε γίνονται όπως τα θέλουμε, τότε πρέπει να τα θέλουμε όπως γίνονται». Που θα πει, στην καλύτερη περίπτωση, συμβιβασμός. Κι ωραία, ο συμβιβασμός δεν είναι κακό πράγμα. Αλλά άλλο να συμβιβάζεσαι κι άλλο να τσαλαπατάς τα όνειρά σου. Ο λόγος σε σένα αγαπητέ Σεφέρη: «καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων». Κοινώς, κανείς δε νοιάζεται για τα όνειρά σου, φίλε. Κι ας το δεχτούμε κι αυτό. Τι σου μένει; (Εδώ θα προσπαθήσω να δώσω μια ειλικρινή απάντηση). Μένουν πολλά. Κι ίσως να μένουν τα σημαντικά. Αν με ρωτάς προσωπικά, όχι, δεν πιστεύω ότι «όλα για κάποιο λόγο γίνονται έτσι και όχι αλλιώς». Δεν ξέρω τι σόι σκοπό εξυπηρετούν και δε θα μάθω ποτέ. Κι αν μάθω, δε θα μπορέσω να καταλάβω υποθέτω. Κι όμως, κάτι μένει. Μένει το βλέμμα σου και μένουν τα λόγια σου. Μένει το χαμόγελό σου. Μένεις εσύ χαραγμένος μέσα μου. Μένει η γλυκιά σου η αύρα κοντά μου. Και μένουν τα ανείπωτα τα λόγια μου και το πόσο μου λείπεις.

Carpe diem

Κάποιες φορές λοιπόν ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να κάνει το ιδανικό, πραγματικό. Και κάποιες φορές φτάνει τόσο κοντά, όχι μόνο με τη νόηση, ή τη σκέψη, αλλά πραγματικά κοντά, ένα βήμα πριν... Κι απλώς δεν το κάνει. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Χρειάζονται δύο. Αυτόν τον αριθμό, που λέτε, είναι πολύ δύσκολο να τον σχηματίσεις. Όχι απλώς να τον σχηματίσεις, μα να τον σχηματίσεις με τον σωστό τον άνθρωπο. Κι εδώ, βεβαίως, αρχίζουν τα συνήθη ερωτήματα να πέφτουν βροχή. Τι είναι σωστό και τι λάθος, τι περαστικό και τι μόνιμο, τι θα μείνει, τι θα φύγει, τι θα ανάψει τι θα σβήσει. Τη σκέψη μου απλώς θα την συνοψίσω σε δύο λέξεις : Carpe diem, που θα πει "άδραξε τη στιγμή". Κι ας είναι ό,τι πιο παράλογο θα κάνεις. Εξάλλου μια στιγμή είναι. Κάθε στιγμή μετρά βεβαίως κι αυτό την κάνει μαγική και πολύτιμη. Γιατί μπορεί να σε διαλύσει και να σε ξαναφτιάξει. Το μπορεί. Μπορεί να σε κάνει χίλια κομμάτια και να σου τα ενώσει στο λεπτό. Μπορεί και να σου αλλάξει τη ζωή. Όσοι έμειναν στη θεωρία, φυσικά, δεν έμαθαν ποτέ.

2010-2011: Τα σημαίνοντα μένουν ανείπωτα

Λοιπόν, δεν έχει σημασία ποια είμαι και ποια είναι η ιστορία μου, εξάλλου ο καθένας έχει τη δική του ιστορία αν νοιαστούμε αρκετά, ώστε να την ανακαλύψουμε. Δεν έχει αξία το όνομά μου, ούτε πώς μοιάζω, ούτε από πού έρχομαι και πού βρίσκομαι τώρα... Το πιστέω όσο τίποτε άλλο αυτό και είναι σημαντικό για μένα. Αν γράφω κάτι και το μοιράζομαι είναι γιατί ίσως θα μπορούσε να αποκτήσει μια κάποια σημασία για κάποιον που ίσως το διαβάσει. Ίσως όχι την αρχική σημασία που υπήρχε στο δικό μου μυαλό, αλλά διαφορετική, έτσι και αλλιώς όμως, εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο παράξενοι και διαφορετικοί...
Κάποιες φορές γράφω γιατί ποτέ δε θα μπορούσα να τον έβλεπα στα μάτια και να του έλεγα αυτά που σκέφτομαι. "Πρέπει να τον απομυθοποιήσεις". Πώς; Αφού δεν υπήρξε ποτέ μύθος, είναι αληθινός. Το ξέρω γιατί τον ακούω και τον βλέπω, τον αισθάνομαι στον αέρα της ατμόσφαιρας και τον έχω μέσα μου. Κάτι που είναι αληθινό δεν μπορεί να 'ναι ψεύτικο, εκτός και αν είσαι τρελός και όλα βρίσκονται στο μυαλό σου. Αυτός λοιπόν, υπήρξε ένα από τα πιο αληθινά άτομα που γνώρισα. Μπορούσα να του μιλώ με όρους της αλήθειας και της πραγματικής ζωής. Και το έκανε και εκείνος κάποτε. Και αυτό ήταν αρκετό. Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου. Και ήμουν. Και ένιωθα καλά. Ένιωθα καλά γιατί μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να τον τρομάζω ή να τον ανησυχώ.
Οι μέρες σβήνουν, χάνονται, μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών μου πια και φοβάμαι. Τρέμω. Δε θέλω να φύγω. Πόσες αλήθειες υπάρχουν εκεί έξω; Υποθέτω πολλές ακόμη. Αλλά δεν είμαι σίγουρη αν θέλω, αν το αντέχει ο οργανισμός μου να μάθει περισσότερες. Και έπειτα, δε θα είναι όλοι τόσο πρόθυμοι ώστε να θέλουν να τις ανακαλύπτουμε μαζί. Κι ακόμη... Ακόμη είναι τόσα που δε ρώτησα. Οι απορίες μου δεν έχουν τελειωμό. Γιατί, γιατί, γιατί... Νομίζω τελικά πως αν υπάρχει κάτι που με πληγώνει στη ζωή μου είναι τα αναπάντητα γιατί. Δεν μπορούν να συγκριθούν με κανένα άλλο βάρος. Φοβάμαι να δω τις δυνατότητές που κουβαλά αυτός ο εαυτός και φοβάμαι να δοκιμάσω τα όρια του. Δεν ξέρω μέχρι πού μπορεί να φτάσει-αν μπορεί. Δε θέλω χρόνο μαζί του. Όχι τόσο πολύ...
Θα 'θελα, ο χρόνος να πήγαινε πίσω ξανά. Όχι, δε μετάνιωσα για τίποτε. Δε θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Μονάχα, θα 'θελα να γυρνούσα ξανά στις όμορφες εκείνες συζητήσεις. Γιατί τις χαιρόμουν όσο τίποτα άλλο. Σχεδόν πάντα υπήρχε ένα ωραίο κλείσιμο σε αυτές, ώσπου να αρχίσει η επόμενη που ήταν πιο συναρπαστική και πολύπλοκη. Μα τότε ήταν κλείσιμο, κι όχι τέλος... Φοβάμαι το τέλος, μα πιο πολύ φοβάμαι τη νέα αρχή. Στα αλήθεια, δεν ξέρω αν είναι για καλό. Γιατί αλλού το βλέπω το καλό μου κι αλλού τα πόδια μου με οδηγούν... Ο κόσμος μου θα αλλάξει... Το ξέρω. Μα θα αγωνίζομαι. Γιατί δε θέλω να χαθεί αυτό που υπάρχει τώρα. Γιατί τούτος εδώ ο εαυτός είναι γεμάτος αγάπη και όμορφες στιγμές. Δε θέλω να σβήσει...
Και ίσως να μην το ξέρει και ίσως να μην μπορέσει ποτέ να το καταλάβει. Δεν έχει σημασία γιατί είμαι μια σταγόνα νερού μέσα στη δική του θάλασσα. Για μένα; Για μένα ήταν, αν όχι η θάλασσα, ένα ποτάμι που με "παρέσυρε" γλυκά μες τα νερά του. Είναι το ποτάμι που με τροφοδότησε και που θα με τροφοδοτεί για πολύ ακόμη... Και ας μην το ξέρει. Δεν έχει σημασία. Γιατί τα σημαίνοντα μένουν ανείπωτα.

Αλήθεια: κόρη οφθαλμού

Κι εγώ σας λέω πως δεν υπάρχει αληθινή αγάπη. Μονάχα άνθρωποι υπάρχουν που κουβαλάνε μια αλήθεια μαζί  τους κι αν είσαι τυχερός ίσως και να "πλουτίσεις" με λίγη από τη δική τους. Μονάχα ο άνθρωπος δίνει αξία στα πράγματα. Μονάχα εκείνος μπορεί να γεμίσει τις στιγμές. Οι λέξεις είναι κενές, ανούσιες και δίχως νόημα εάν δεν υπάρχει κάποιος να τις προφέρει ή να τις σκέφτεται. Και τι είναι ένα τοπίο μαγικό χωρίς τον άνθρωπο; Άδειο. Σωστά, άδειο. Δύσκολο να ορίσεις την αλήθεια βέβαια. Μα, αλήθεια για τον καθένα είναι και κάτι αλλιώτικο. Αλήθεια είναι οι ώρες της σιωπής, τα λόγια που υπάρχουν κι ας μη λέγονται. Αλήθεια είναι κάθετί που σαν λεχθεί ακούγεται δυνατά και καθαρά, μα ένα θα σας πω: πως η ηχώ της δε σβήνει εύκολα, κι ας περάσουν μέρες, μήνες, χρόνια...
Την αλήθεια την κουβαλάς μέσα σου κι ας μην το ξέρεις. Και πότε-πότε, ανοίγει κάποιο μικρό παραθυράκι και μπορείς να τη δεις στα κλεφτά. Μπορείς και να τη νιώσεις. Είναι μια στιγμή πλήρωσης. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν εύχεσαι για τίποτα άλλο γιατί θαρρείς πως τα είδες και τα ένιωσες όλα. Κι ύστερα, χάνεται έτσι έξαφνα, γίνεται μια μικρή πυγολαμπίδα και φέγγει τόσο λίγο που δυσκολεύεσαι να τη διακρίνεις. Μένει εκεί όμως, δε φεύγει. Κι έτσι, εξακολουθείς να νιώθεις τη δύναμη που εκπέμπει η παρουσία της.
Την αλήθεια πρέπει να τη βλέπεις μες στα μάτια. Εκεί είναι ο καθρέφτης της ψυχής και θαρρώ, πως είχαν δίκαιο όσοι το είπαν αυτό. Εκεί μονάχα μπορείς να νιώσεις τη ζεστασιά της. Κι αν δεν υπάρχει, πάλι θα το νιώσεις. Γιατί τα μάτια δε θα σου μιλούνε και θα 'ναι κρύα και ανέκφραστα -νεκρά. Εκεί θαρρώ, λοιπόν, πως κρύβεται το μεγαλύτερο της μέρος. Εκεί το βρίσκω. Εκεί το βρίσκει και εκείνη. Σε κάτι μάτια που φλέγονται και καίνε από αλήθεια.

Κουβεντιάζοντας.

Καθισμένη στα σκαλάκια εκείνη την ανοιξιάτικη νύχτα του Μάρτη τις παρακολουθούσα καθώς συζητούσαν ζωηρά, όπως παλιά.
"Τι νομίζεις ότι πάει λάθος λοιπόν;"ρώτησε η μια.
"Κοίτα, το μόνο βέβαιο είναι πως τα πράγματα δεν έχουν ποτέ μια διάσταση και ες εκ τούτου δεν είναι ουσιώδες και ωφέλιμο να τα βλέπει κανείς μονοδιάστατα. Αντιθέτως, πιστεύω ακράδαντα ότι τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα, ειδικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις. Και τούτο, διότι ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα μυστήριο που κρύβει πολλά μυστικά. Μπορείς όμως να αποκρυπτογραφήσεις κάποια στοιχεία του έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να υφίσταται μια κάποια επικοινωνία μεταξύ σας."
"Κι εσύ είσαι καλή στο να διαβάζεις τους ανθρώπους;"
"Σίγουρα όχι. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια ακόμη, αλλά δεν τα βάζω κάτω. Το πιο βασικό, όμως, αυτό που πρέπει να γίνεται πρώτα απ'όλα, είναι η προσπάθεια για αποκρυπτογράφηση της δικής σου συμπεριφοράς απέναντι στους άλλους. Κι αν με ρωτάς, αν παραλείψεις αυτό το βήμα ποτέ δε θα είσαι ικανός να κατανοήσεις τους γύρω σου."
"Είναι κάτι σαν ενδοσκόπηση δηλαδή; Κάτι σαν απόπειρα κατανόησης της ψυχοσύνθεσής του ίδιου σου του εαυτού; Κάτι σαν καταγραφή και αξιολόγηση των δικών σου ενεργειών και αισθημάτων;"
"Ναι, μπορείς να το ονομάσεις και έτσι αν προτιμάς. Κι απόψε το μοιράζομαι μαζί σου."
"Νομίζεις ότι αυτό θα βοηθήσει περισσότερο;"
"Ίσως. Δύο γνώμες είναι καλύτερες από μια."
"Τι νομίζεις λοιπόν ότι κάνεις λάθος;"
"Είναι δύσκολο να ομολογείς τα λάθη σου. Κι όμως, ένα περίπου ξέρω τα δικά μου. Βέβαια, από μια άλλη άποψη δεν είναι ακριβώς λάθη, είναι περισσότερο ελαττώματα που χρήζουν βελτίωσης."
"Και ποια είναι αυτά;"
"Λοιπόν, πάντοτε έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν παντού όρια εκτός στην αγάπη. Εκεί, το χάνω το μέτρο. Νομίζω λοιπόν, ότι αυτό είναι λάθος. Άρχισα να πιστεύω ότι κάθετί, ανεξάρτητα έαν το ονομάζουμε καλό ή κακό, πρέπει να κρίνεται και από το αποτέλεσμα καμιά φορά. Ακόμη κι αν οι πράξεις σου και τα λόγια σου γίνονται με μόνη πρόθεση την αγάπη καμιά φορά έχουν αρνητική επίδραση πάνω στους άλλους. Αυτή μπορεί να μεταφραστεί ως ψυχική πίεση και έτσι, αντί να αγκαλιάζεις τον άλλο, τον πνίγεις εσύ ο ίδιος. Και τελικά, χάνονται όλα, γιατί η αγάπη δεν μπορεί να συνεχίσει να ονομάζεται έτσι. Και ξέρεις σαν ραγίσει το γυαλί, δύσκολα ξανακολλάει."
"Νομίζεις δηλαδή ότι κουράζεις τους άλλους με την αγάπη σου;"
"Ναι. Καμιά φορά γίνεται κι αυτό. Το αισθάνομαι εξάλλου. Θέλει διόρθωση αυτό."
"Και νομίζεις ότι αυτός είναι λόγος για να φεύγουν μακριά σου οι άνθρωποι;"
"Δεν ξέρω... Ίσως να έκανα κι εγώ το ίδιο στη θέση τους. Ίσως πάλι βέβαια εδώ, να τίθεται το θέμα του χαρακτήρα και το τι ορίζει ο καθένας ως αγάπη και πού οριοθετεί τα όρια της."
"Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να μας δέχεται γι'αυτό που είμαστε. Αλλιώς σημαίνει πως ούτε και η δική του αγάπη υπήρξε αληθινή."
"Αυτό είναι εν μέρει σωστό. Αλλά υπάρχει και το θέμα της συνήθειας. Κάποιοι άνθρωποι βαριούνται ευκολότερα από ότι κάποιοι άλλοι. Κι έτσι, ένα άτομο που ενώ αρχικά τους ενθουσίαζε, μπορεί να καταλήξουν να το αγνοούν και να μην επιθυμούν να επικοινωνούν πια μαζί του."
"Δεν είναι σκληρό αυτό;"
"Εξαρτάται πάντοτε από ποιανού την οπτική γωνία το εξετάζεις! Για εκείνον που κουράστηκε μάλλον όχι... Αλλά και για τον άλλο που μένει πίσω είναι ένα μάθημα. Ένας συναγερμός που χτυπά και του θυμίζει ότι ξεπέρασε κάποια όρια. Αλλά συχνά, ακόμα κι αν ο άλλος καταλάβει το λάθος του είναι αργά. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα πολύ λεπτό και ευαίσθητο θέμα. Τη μια στιγμή μπορεί να είναι όλα μαγικά και μια λάθος κουβέντα ή μια περιέργη κίνηση μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας σχέσης εντελώς."
"Θεωρείς δηλαδή τον εαυτό σου αποκλειστικά υπεύθυνο;"
"Για αυτά που σου ανέφερα, ναι. Αλλά πάντα και οι δύο φέρουν κάποιο μερίδιο ευθύνης. Ίσως σε τέτοιες περιπτώσεις το μεγαλύτερο μερίδιο να αναλογεί σε μένα. Το πιο βασικό, όμως, είναι πώς εξελίσσονται τα πράγματα μετά. Εδώ, βρίσκεται και η δυσκολία της υπόθεσης. Γιατί, βλέπεις, η αναγνώριση των λαθών και η ομολογία τους είναι ένα πράγμα κι άλλο πράγμα είναι να μπορείς να συζητήσεις με τον άλλο και να σε καταλάβει και να τον καταλάβεις. Για τέτοιου είδους συζήτηση χρειάζεται δυο άνθρωποι να βρίσκονται σε ένα επίπεδο ωριμότητας που να τους επιτρέπει να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν. Οι εγωισμοί και η αδιαφορία δε χωρούν σε τέτοιες συζητήσεις."
"Και είναι δυσεύρετα αυτά, ε;"
"Δε θέλω να γίνομαι απόλυτη, αλλά μέχρι τώρα αυτό είναι κάτι που σπάνια κατάφερνα να βρω."
"Κι αυτό δε σε κάνει να νιώθεις ότι προσπαθείς για κάτι μάταια; Λες και πυροβολείς αλλά αστοχείς πάντα; Έπειτα, παραδόξως, αυτό σου δίνει δύναμη να αγωνίζεσαι λίγο περισσότερο από χθες;"
"Κάθε μέρα",την άκουσα να της απαντά και τις είδα να κατηφορίζουν σ' ένα στενό δρομάκι παρέα.

Κρυψίνους

Ιδού η καταδίκη σας:
ριγμένες στο σκοτάδι,
κλειδωμένες σε μια καταπαχτή
αφημένες στην απέραντη Άβυσσο
που γεννά το μυαλό.
Δίχως διέξοδο.
Δίχως την κρυφή ελπίδα
πως με του ήλιου τις ζεστές αχτίνες
θα σμίξετε κάποτε.
Ιδού η καταδίκη σας:
αιώνια αιχμαλωσία.
Αν δε θέλετε εσείς να λεχθείτε,
τι να ειπώ εγώ;

Mεταμεσονύχτιες σκέψεις.

Είναι μια και δέκα μετά τα μεσάνυχτα.
Όχι, δεν έχει καμιά σημασία. Είναι σημαντικό που κάθομαι εδώ παρέα με τον εαυτό μου όμως.
Κι είναι μια ώρα που μπορώ να τον ακούσω πεντακάθαρα. Είναι απ' τις ελάχιστες ώρες που του αφιερώνω λίγο ποιοτικό χρόνο. Απ' τις ελάχιστες ώρες που τον αφήνω να εκφράσει όλα του τα παράπονα, όλες του τις πίκρες, τις απογοητεύσεις. Κι άλλοτε, τέτοιες ώρες σαν κι αυτή τον αφήνω ν'ανατρέξει πίσω, σε στιγμές που δε θα γυρίσουν ποτέ ξανά- γιατί έτσι είναι η ζωή, έτσι σου έμαθαν ότι είναι: στιγμές που δεν ξαναγυρνούν-. Εντούτοις, σου είναι ευχάριστο όταν σε αφήνω να θυμάσαι. Σου αρέσει που σ'αφήνω να γελάς μόνος σου σαν τον χαζό. Και σε λυτρώνει που μπορείς να δακρύσεις ελεύθερα, χωρίς σφιγμένα χείλη, χωρίς άτσαλες κι αμήχανες κινήσεις, χωρίς εκείνο το συντηρητικό και τυπικό πρόσωπο που δείχνεις στους άλλους. Τώρα μπορείς να κάνεις τα πάντα, ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Η σκέψη σου όμως... Τι γίνεται μ'αυτήν; Ή καλύτερα, τι γίνεται μ'αυτόν; Συνέχεια στην σκέψη σου. Οπότε σκεψου το καλύτερα, δεν είσαι τόσο άνετος όσο θα ήθελες να πιστεύεις. Θα σ'αφήσω να μιλήσεις και γι'αυτόν όμως απόψε. Μίλα ελεύθερα, έστω και για μια φορά, πες καθαρά όσα σκέφτεσαι, όσα αισθάνεσαι. Αυτός; Είναι λοιπόν μοναδικός. Είναι μοναδικός όπως είμαστε όλοι, με το δικό του μοναδικό τρόπο. Σου μιλώ ειλικρινέστατα, δεν τον έχω θεοποιήσει. Απλώς είναι μοναδικός μ'ένα τρόπο που μ'αρέσει. Παραδέξου το. Έχει μια δύναμη που σε μαγνητίζει. Είναι μια δύναμη ανεξήγητη όμως. Αυτό σε φόβιζε, ίσως ακόμη να συνεχίζει, αλλά ξέρω πόσο λίγο σε απασχολεί ο φόβος.
Λίγη ώρα πριν διάβαζες το γράμμα του. Ένιωσες ότι αφορούσε κάποιον συγκεκριμένο. Θα 'σαι, μου φαίνεται, πολύ ανόητος να πιστεύεις ότι δεν υπήρξαν κι άλλοι στη ζωή του. Υπήρξαν και στη δική σου ζωή όμως, όπως και του καθενός. Γι'αυτό σταμάτα να παραξενεύεσαι. Δεν είναι αυτό που σε ενοχλεί. Δεν είναι το παρελθόν του. Σε ενοχλεί όμως αφάνταστα που θα χαθεί, που θα χαθείς, που τίποτα δε θα 'ναι ποτέ ξανά, όπως τώρα. Και τον φαντάζεσαι να σου λέει "άνοιξε τα φτερά σου, αυτή είναι η πορεία και έχεις πολλά να μάθεις ακόμα". Κι αυτό σε πειράζει! Το ξέρω καλά-απόψε δε μου γλιτώνεις-. Και τώρα μέσα μου σε κατηγορώ και σε καταδικάζω. Έχω ήδη βρει αρκετά επίθετα για να σε χαρακτηρίσω. "Αχόρταγε, άπληστε, στενόμυαλε, κουφιοκέφαλε". Αυτό είσαι, τίποτα παραπάνω. Γιατί σε ενοχλεί τόσο; Ξέρεις, άρχισε να με ανησυχεί ιδιαίτερα αυτό τώρα τελευταία και σου μιλάω με πλήρη σοβαρότητα. Προς τι όλα αυτά; Πάψε να γίνεσαι αυτοκαταστροφικός. Κλείσου στο κλουβί σου όπως κάνουν όλοι. Βάλε και συ μια μάσκα, γίνε τυπικός και ψυχρός. Γίνε γενικός και αόριστος. Πάψε να μιλάς με λόγια. Μίλα με γρίφους(ή στην περίπτωση σου μη μιλάς καθόλου καλύτερα). Κάνε τη ζωή σου "απλότερη"(!) Κι όσο τ'ακούς αυτά σε βλέπω, σε νιώθω, βλέπω την άρνηση στα μάτια σου. Κι ο λόγος; Την έχεις έτοιμη την απάντηση, τόσο απερίσκεπτος είσαι. "Η αγάπη", σκέφτεσαι. Το δέσιμο. Η ασφάλεια(πώς τολμάς να νιώθεις ασφάλεια;). Κι έπειτα... ΟΛΑ. Τα λόγια, οι συζητήσεις, τα σοβαρά, τα αστεία, τα άσκοπα, τα άστοχα, τα ουσιώδη, τα όμορφα... Τα βλέμματα, οι εύστοχες παρατηρήσεις, όλα. Όλα θα σου λέιψουν και το ξέρεις από τώρα.
Γιατί αν έμαθες κάτι καλά στη ζωή σου είναι πως οι στιγμές ΔΕΝ ε-πα-να-λαμ-βά-νο-νται. Το τέλος θα φτάσει, κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Κι αυτό, είναι πάνω από τις δυνάμεις σου, πάνω απ'τον καθένα.
Και τώρα θυμάσαι άλλα λόγια, θυμάσαι να σου λένε "ζήσε τώρα που μπορείς". Και συνεχίζεις να 'σαι αχόρταγος έτσι; Σε φοβίζει το τέλος, δε θέλεις να το δεις. Κι όμως, όπως σε βλέπω και με βλέπεις ξέρουμε και οι δυο καλά πως το μάθημα και το"ξεμάθημα" είναι κοντά. Ναι, το κάνεις και αυτό! Έτσι, για να σκληραγωγηθείς, έτσι γιατί πρέπει, διότι επιβάλλεται. Γιατί θα σου πει να ανοίξεις τα φτερά σου και να κοιτάξεις μπροστά. Και θα το κάνεις γιατί θα το πει εκείνος και όλοι οι άλλοι και δε θα μπορείς να αρνηθείς. Θα 'ναι δύσκολα στην αρχή, σε ξέρω καλά και γι'αυτό στο λέω. Θα συνηθίσεις. Θα σου λείπει όμως. Και η ζωή θα κάνει τον κύκλο της όπως κάνει πάντα. Αλλά θα τον σκέφτεσαι και θα τον θυμάσαι. Κι αυτό το γνωρίζω. Κι ενοχλείσαι ακόμη. Ενοχλείσαι γιατί ο δικός σου ο κύκλος σου παίρνει μακριά ό,τι αγαπάς. Κι αυτό το ξέρουμε κι οι δυο. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό δε σε κάνει να μετανιώνεις ούτε στο απειροελάχιστο. Ξέρω ότι μέσα σου θα συνεχίσει να ζει, όπως και να 'χει. Κι αυτό είναι κάτι...

Νέα Τάξις Πραγμάτων.

Θα είχαν περάσει τουλάχιστον δύο ώρες από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να τραβήξει ένα κομμάτι χαρτί από το σημειωματάριο της. Ήταν αλλιώτικα όλα ετούτη τη φορά. Ακόμη και το γεγονός ότι της είχε πάρει τόση ώρα για να το αποφασίσει. Δίσταζε.
Σαν άρπαξε το χαρτί τ'ακούμπησε απάνω στο γραφείο και το κοίταζε λες κι ήταν μια απειλή. Μα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα λευκό, άδειο κομματάκι από χαρτί.
Έτσι είχε βαλθεί να λέει στο μυαλό της που της έπαιζε περίεργα παιγνίδια τώρα τελευταία. "Ένα χαρτί είναι, τι έχεις να φοβηθείς;" Είχε κι ένα στυλό μαζί της το οποίο πηγαινοερχόταν από το ένα χέρι στο άλλο νευρικά. Αρνείτο όμως να ανοίξει το καπάκι του και να το χρησιμοποιήσει.
Δεν της το επέβαλλε κανένας βέβαια, όμως, το ήθελε. Ήταν ο δικός της τρόπος να λυτρώνεται. Πάντοτε είχε κάτι να γράψει λοιπόν. Ετούτη τη φορά ήταν όλα αλλιώτικα.
Μήτε γιατί στέρεψε η φαντασία της, μήτε γιατί στέρεψαν τα λόγια. Όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος που δεν έγραφε. Ήταν σχεδόν τόσο οικεία η σχέση που απέκτησε το στυλό της με το χαρτί που το γράψιμο θα έβγαινε αναπόφευκτα σαν το επιδίωκε.
Όχι όμως τώρα, τώρα δεν ήθελε. Δίσταζε. "Νέα τάξις πραγμάτων". Αυτές οι τρεις λέξεις την απασχολούσαν το τελευταίο διάστημα και δίσταζε να τις εξηγήσει περαιτέρω. Από τη μια, επιθυμούσε να εισχωρήσει στα καινούρια μονοπάτια που χάραζε το μυαλό της και από την άλλη, της φάνταζαν σκοτεινά κι αφιλόξενα και με αυτό το σκεπτικό συνέχιζε να μένει αδρανής.
Συνειδητά.
Γνώριζε. Η φωνή, βλέπετε. Ετούτη τη φορά όμως ήταν όλα αλλιώτικα. Δεν ήθελε να την ακούσει. Την είχε κουράσει πια. Συνέχεια την καταδίωκε και την περιόριζε, σχεδόν έλεγχε κάθε της κίνηση. "Μην το πεις αυτό, σταμάτα να σκέφτεσαι έτσι, είναι λάθος, ξέχασε το, φέρσου σωστά."
Κι όλα αυτά για τι; Για να κυριαρχήσει στον εαυτό της. Ακούς εκεί φιλοδοξία!
Μάλλον μαντάρα τα έκανε έτσι. Γιατί πάντα ερχόντουσαν κι εκείνες οι στιγμές που δεν άντεχε άλλο και όταν ξεσπούσε πήγαινε στράφη και η αυτοκυριαρχία και ο αυτοέλεγχος. Τέτοιες στιγμές ήταν η μικρή της επανάσταση, έτσι τις είχε ονομάσει. Άλλοτε ζούσε στο κατεστημένό της λοιπόν κι άλλοτε γινόταν επαναστάτρια και το ανέτρεπε. Ετούτη τη φορά όμως ήταν όλα αλλιώτικα.
Ούτε το ένα ήθελε να κάνει, ούτε το άλλο. Μοναχά έμενε εκεί ασάλευτη και νευρική να κοιτάζει το χαρτί και να σκέφτεται "νέα τάξις πραγμάτων". Κι αυτό τη δίχαζε. Δεν τη φόβιζε τίποτα περισσότερο από αυτό το σημείο του διχασμού. Δεν ήθελε να αναλογισθεί. Μα ποιος την υπολόγιζε; Η φωνή της λογικής και της συνείδησης είχαν ήδη ξεκινήσει να αντιμάχονται με την επαναστατική φωνή, μια φωνή άμυαλη, μιας κι η πηγή της ήταν η καρδιά κι όχι το μυαλό.
Είχε μάλιστα πυκνώσει τόσο πολύ η συνομιλία τους που αδυνατούσε να ξεχωρίσει τι έλεγε η καθεμιά.
Μόνο ένιωθε το κεφάλι της που θα έσπαγε από λεπτό σε λεπτό. Ετούτη τη φορά όλα ήταν αλλιώτικα γιατί αρνείτο κατηγορηματικά να λάβει μέρος στη συζήτηση. Δίσταζε, γιατί ήξερε καλά πως θέλοντας να μην αδικήσει καμιά από τις δυο φωνές θα κατέληγε η ίδια στο συμβιβασμό. Ήξερε τον τρόπο να ηρεμήσει τα πνεύματα, μα δεν έλεγε να τον εφαρμόσει ετούτη  τη φορά. Όχι πια, όχι άλλο. Ήταν όλα ή τίποτα.

Αδιέξοδο.

There's no way out...

"Η ειρωνεία της υπόθεσης δεν είναι πόσοι πολλοί γοητευτικοί άνθρωποι θα σου πουν ότι είσαι γοητευτικός, αλλά ότι εσύ αισθάνεσαι σαν εξωγήινος ανάμεσα στους ανθρώπους-αλλιώς αγαπάς, αλλιώς πιστεύεις, αλλιώς σκέπτεσαι."
Κι αυτό το "αλλιώς" είναι πρόβλημα δυστυχώς. Πρόβλημα γιατί σε περιορίζει.
Και Περιορισμός, αν ζητάτε την άποψη μου = Ανελευθερία.
Και Ανελευθερία = Καταπίεση = Εγκλωβισμός.
Και τα υψώνουμε όλα στη δευτέρα και τι παίρνουμε;
Μια ωραιότατη Αρνητικότητα.
Ένα τεράστιο ΟΧΙ.
Κι άντε τώρα να βρεις την άκρη και να βγεις από αυτό τον τεράστιο λαβύρινθο των δυσεπίλυτων εξισώσεων που έχουν βγει με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια βεβαίως, βεβαίως..(Σημειωτέον ότι απεχθάνομαι τα Μαθηματικά.)
Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα κι έφτασα μέχρι εδώ, πάντως, ένα πράγμα ξέρω στα σίγουρα:
επιστροφή δεν ύπαρχει.
Και να σας πω γιατί. Διότι δεν είναι εύκολο να ξεχάσεις όσο και να το θέλεις.
Δε λέω, δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο(όσο κι αν τα βλέπω συχνά έτσι), αλλά βέβαια δεν είναι κι όλα "ξεγράφω" και "προχωρώ". Κι αν ξεγράψω, κι αν παραγράψω, μόνο τον εαυτό μου ξεγελώ. Γιατί, ως γνωστόν "ω γέγονε, γέγονε". Ακόμη κι αν το αγνοείς, δεν μπορείς να το παραγράψεις και σαφώς ούτε και να το αλλάξεις.
Εξάλλου, μια πληγή μπορεί να καταφέρεις να την επουλώσεις αλλά τα σημάδια της πάντα θα μένουν ανεξίτηλα. Και δε μίλω για τα εμφανή στους οφθαλμούς σημάδια, αλλά για σημάδια πολύ βαθύτερα, που, δυστυχώς, μένουν εκεί και πάντα βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.
Αυτά τα σημάδια, λίγο ή πολύ μας καίνε όλους, γι'αυτό και μέσα από τη συναναστροφή μας με τους άλλους προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο μας και να γίνουμε πιο "σοφοί" ("έτερος εξ'ετέρου σοφός", όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι). Το θέμα όμως, επιστρέφει στην πρώτη-πρώτη πρόταση. Δεν έχει σημασία πόσοι θα είναι αυτοί οι άνθρωποι, αλλά σημασία έχει το ποιόν τους, η ποιότητα τους δηλαδή και τελικά πόσο "καταλυτική" θα είναι η συμβολή τους σ'όλο αυτό το μπέρδεμα.
Παράκλησις: Όταν τους βρείτε, φωνάξτε με κι εμένα.

Παλιοί καλοί καιροί.

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου. Και θα είσαι μέχρι τέλους -όποιο κι αν είναι αυτό-.
Αγαπά κανείς, θαρρώ, απ'την ανάγκη του ν'αγαπιέται πίσω. Κι εγώ με ούτην την ελπίδα σε πλησίασα, με ούτην προσδοκίαν. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, είδα πως ουδεμίαν σημασίαν είχεν η ανταπόκριση. Τι θα ωφελούσε; Σάμπως θαρρείς θα μεγάλωνε την αγάπη μου για σένα; Ή μήπως νομίζεις πως μετριέται η αγάπη για να μεγαλώνει και να μικραίνει;
Σαν σε καταλάβει όμως, δύσκολα της ξεφεύγεις. Είναι σαν ν'αγωνίζεσαι να κρυφτείς από τον ήλιο, σ'ένα δωμάτιο που διάχυτος μπαίνει μέσα. Είναι και πόνος τούτη η αγάπη...
Βλέπεις, κάποτες, ο καημός. Κάποτες, το παράπονο.
Όλα ετούτα με τον καιρό σβήσανε. Όχι όμως η αγάπη.
"Και τώρα ξέρω, τότες δεν ήξερα, πως είναι όμορφη η ζωή.." Εμείς την πλάθουμε, με την αγάπη μας, τη φτιάχνουμε. Την ομορφαίνουμε.
Κι εγώ, σαν κρίνο ολάνοιχτο έχω γίνει πια. Μόνο χάρη κι ομορφιά με πλημμυρίζουν.
Μόνο χαρούμενες μελωδίες φτάνουνε πια στα βάθη της καρδιάς μου.
Τότες δεν ήξερα, τώρα ξέρω όμως, πως υπάρχει η αγάπη, μέσα μας κρύβεται, δε μας τη δίνουνε, έμεις τη δίνουμε και πάλι εκεί... εκεί μένει, δε φεύγει.
Μες την καρδιά.
Δύναμις ανίκητη.
Πηγή ατελεύτητη.
Αθάνατη.

Δε ζητείται η ελπίς.

"Θέλω να φύγω μακρυά. Να ερευνήσω, να μάθω, ν'ανακαλύψω. Άλλο δε θέλω να περιμένω."
Η αναμονή είναι ψυχοφθόρα. Και η ελπίδα συναίσθημα για τους μικρούς. Αναρωτιώμουν πάντοτε ποια ήταν η σημασία της φράσης "η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία." Και τώρα κατάλαβα. Πεθαίνει τελευταία γιατί έχουν σβηστεί όλα τα υπόλοιπα. Έχει χαθεί ο πόθος, η θέληση έπαψε να υφίσταται, έσβησε η φλόγα της αγωνιστικότητας. Και τι απομένει; Ετούτο 'δω το πικρό συναίσθημα. Σαν το κερί που τρεμοπαίζει, έτσι κι αυτό ζει μέσα σου. "Η αιώνιος αναμονή."
Ωφελεί;
Για να έχεις ισορροπία όταν κάνεις ποδήλατο, πρέπει να προχωράς. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη ζωή. Για να ισορροπήσεις, πρέπει να την προχωράς. Να μη σε βαραίνει το παρελθόν. Να μην σε κρατούν πίσω οι ενδοιασμοί σου, τα πάθη και τα λάθη σου. Πρέπει να την προχωρήσεις. Αλλιώς, μια ζωή θα είσαι αιχμάλωτος της ελπίδας. Θα σε κατατρέχουν συνέχεια εκείνα τα "θα", τα "μακάρι", τα "ίσως".
Ό,τι μπορείς, κάνε το σήμερα, μην αναβάλλεις για αύριο.
Αναβολή=Ματαίωση=Απώλεια πολύτιμου χρόνου.
-"Θέλω να φύγω..."
-"Πήγαινε."

Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια..

Έχω πλήρη επίγνωση ότι απλά κάνω σπατάλη χρόνου γράφοντας για σένα, για μένα, γι'αυτά τα 2 χρόνια, πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο και αναζητώντας αιτίες και αφορμές, κάνοντας σενάρια επιστημονικής φαντασίας, αναζητώντας μια ικανοποιητική εξήγηση για όλα.
Κι όμως! Θα πρέπει μετά από τόση προσπάθεια να συμμεριστώ την άποψη ότι δεν υπάρχει εξήγηση για το καθετί.
Όσο για την σπατάλη χρόνου, μην το πάρεις προσωπικά, δεν είναι υποτιμητικό. Πώς να είναι; Αφού κάποτε σε είχα θεοποιήσει.
Ξέρεις όμως κάτι;
Όσο περνά ο καιρός απλά νιώθω ότι με αδίκησες.
"Δεν είναι θέμα εμφάνισης, είναι θέμα συμβατότητας."
Και εμείς οι δυο δεν είμαστε συμβατοί κατ'εσένα.
Τι κάνει συμβατούς δυο άνθρωπους όμως; Βάζω στοίχημα πως ούτε εσύ ξέρεις. Και επίσης, από όσο σε γνωρίζω, αν καθόμουν να το συζητήσω μαζί σου κι όχι με το μυαλό μου ξέρω πως θα μου έλεγες "ναι, έχεις δίκιο δεν το γνωρίζω".
Και τότε θα με οδηγούσες για χιλιοστή φορά στην τρέλα γιατί έχεις μια τάση να τρελλαίνεις τους ανθρώπους(ή απλά αρέσκεσαι να το κάνεις μόνο με την περίπτωση μου)
Και μετά την τρέλα το απόλυτο χάος. Βεβαίως, βεβαίως!
Εύχομαι απλά μια μέρα να αλλάζαν οι ρόλοι και να μπορούσες να με καταλάβεις έστω και για λίγο. Δυο χρόνια, και έκανα το κατα δύναμην για να βρίσκομαι κοντά σου, αλλά δεν πιστεύω οτι σε ενδιαφέρει και ότι το εκτιμάς. Γιατί απλα δεν μου έδωσες εκείνη την ευκαιρία που ζητούσα. Και δεν το αντέχω άλλο αυτό. Ξέρεις γιατί;
Επειδή, έκανα τα πάντα για να σβήσω τον πόθο μου, κατέπνιξα τις επιθυμίες μου, έσβησα τις φωτογραφίες μας, όποιο τραγούδι μου είχες στείλει και ακόμα ζήτησα από τους άλλους να σε αναφέρουν όσο πιο λίγο γινόταν. Και δε θα σου πω ότι δεν ωφέλησε σε τίποτα, γιατί σίγουρα ηρέμησα αρκετά. Αλλά μαζί με τη λύπη, έσβησε κι η χαρά.
"Απλά δεν βρέθηκε ακόμη κάποιος, που να σε κάνει να νιώσεις ανέμελα" μου είπε κάποιος σήμερα.
Κι απάντησα αμέσως. Μια άμεση απάντηση, είναι μια ειλικρινής απάντηση. "Υπήρχε κάποιος κάποτε, αλλά." Αλλά; Πες το!
Αλλα δεν άξιζε να με μάθει καλύτερα. Απλά διαμόρφωσε μια εικόνα που τον ικανοποιεί και δεν θέλει να την αλλάξει. Γιατί στο μυαλό του υπάρχουν χιλια-δυο πράγματα και δε θέλει να τα κάνει χιλια-τρια. Κάπως έτσι το είπες κάποτε.
Μου είχες πει επίσης, να φύγω απο τη ζωή σου. Συγγνώμη φίλε, δε σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι σ'αγαπώ κι ίσως δε θα έπρεπε να είσαι τόσο σκληρός;
Πάντα τόσο αναποφάσιστος. Είναι φορές που απλά εύχομαι να έρθει κάποια στη ζωή σου και να σε ταρακουνήσει. Να σε αναστατώσει. Να την θες και να σε θέλει. Γιατί μόνο τότε θα κόψεις τη θεωρία "κανένας δεν αγαπά κανένα". Και ξέρω ότι θα συμβεί αυτό στη ζωή σου. Ποτέ όμως με μια σαν και μένα. Δεν σου αρέσουν οι άνθρωποι που σου λένε πόσο σε χρειάζονται. Τι παραξενιά κι αυτή. 2 χρόνια μετά μάλλον θα το εννοώ. Δε θα μπω καν στη διαδικασία να θέσω επιχειρήματα ούτε να πω το γιατί και το πως.
Το ξέρεις. Απλά παίζεις πελλό που λέμε και στην Κύπρο.
Παρόλη μου την ανασφάλεια, πάντα πίστευα ότι κι εσύ με αγαπούσες ιδιαίτερα. Τώρα σου μιλαώ και αυτό το ιδιαίτερο εξαφανίστηκε. Για σένα. Το νιώθω. Δεν μου αρεσει που χώρισαν οι ζωές μας και που χωρίζουν όλο και περισσότερο.
Δε θα σταματήσω να ζητώ μια ευκαιρία. Αν δεν μου πεις ευθέως ότι είμαι ό,τι πιο αδιάφορο πέρασε από τη ζωή σου, αν δεν μου πεις ευθέως ότι εκείνες οι αγκαλιές ουδεμία αξία είχαν για σένα. Και ίσως και να το πεις. Να το εννοείς όμως. Να το νιώθεις με όλο σου το είναι. Γιατί αν έχεις και την παραμικρή αμφβολία να το ψάξεις.
Θα συμφωνήσω με μια φίλη, όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ, το σύμπαν απλά κάνει την πάπια.
Δε θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει κάτι περισσότερο από το να είναι δίπλα σου, να σε ξέρει(γιατί δεν σε ξέρω, δεν ξέρω τίποτα, ποτέ), να σε στηρίζει και να σε αγαπά. Εσύ το έκανες για μένα χωρίς καν να το επιδιώκεις. Τι να πω; Τόσο πονόψυχος είσαι; Τόση καλοσύνη;
Εκείνες τις φορές που θέλω να μου απαντήσεις σε non-sense είναι επειδή δεν αντέχω αυτη την δήθεν κατανόηση. Πες με βαρέθηκες, αλλά μην έρθεις σε μια εβδομάδα να μου πεις γεια, πώς πας...
Ξέρω ότι θα περάσει, αν όχι φέτος, όταν πάω κάπου πολύ μακρυά από σένα και το περιβάλλον μας. Θα περάσει, αλλά δε θα ξεχαστεί. Από εμένα και πάλι. Και με πειράζει να σκέφτομαι ότι τόσο ασήμαντη ήμουν για σένα τελικά. Με βλέπεις απλά συμπαθητική(αλλά αυτό ειπώθηκε μήνες πριν), αχρείαστα συναισθηματική, και άτομο που πάει εκεί που του δίνουν σημασία. Ω ναι, κι αυτό το είχες πει. Κι όμως, είμαι κι εγώ επιλεκτική. Πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν κάποια άλλη, απλά για σένα.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.. Έχω ξεμείνει από ιδέες. Κι απλά αυτό θα μείνει εδώ μαζί με όλες μου τις σκέψεις γιατί δεν θα μπεις στον κόπο να το διαβάσεις κι αν το διαβάσεις θα'ναι μια απ'τα ίδια. Το μόνο που μου έμεινε είναι το μέτρημα. Τα χρόνια που περνούν...