Έννοιες, έννοιες και πάλι έννοιες

"[Tώρα] δεν επιλέγεις ζωή..."
Αυτό το διάστημα το έχω "φοβηθεί" το γράψιμο.
Το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει πως ότιδηποτε καταγραφεί τώρα, μεμιάς θα χάσει την αρχική του αγνή και ακατέργαστη μορφή, ότι θα υποστεί κάποια αλλοίωση, ότι μέχρι να βγει από την καρδιά μου και να φτάσει στο χαρτί θα έχει διαφοροποιηθεί.
Είναι που, τώρα δεν επιλέγω ζωή.
Κι αυτή η πρόταση είναι σωστή, από όποια πλευρά κι αν την αναλύσω.
Είναι όμως και το άλλο... Είναι που...Είμαι ευτυχισμένη. Κι είναι κάτι που δεν το ομολογώ συχνά. Είμαι ευτυχισμένη, όχι απλά χαρούμενη. Κι είναι κάτι που δεν το γράφω καν. Γι'αυτό το φοβήθηκα το γράψιμο. Λες κι αν το γράψω κάτω θα σταματήσει να ισχύει. Δεν αισθάνομαι ευτυχής για κανένα πολύ συγκεκριμένο λόγο. Απλώς νιώθω ότι κάποια πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους. Δεν το επέλεξα εγώ, εξάλλου τώρα δεν επιλέγω ζωή. Απλά, έγινε.
Κι αν χαθεί αυτή η ευτυχία; (θα μπορούσε κάποιος πολύ εύστοχα να ρωτήσει)
Λοιπόν, έχω μάθει πως τίποτα δε χάνεται αν δεν το αποφασίσεις εσύ ο ίδιος. Έχω μάθει πως υπάρχει η αιώνια ευτυχία. Και ξέρετε πώς αυτή εξασφαλίζεται; Με έναν πολύ απλό τρόπο: τη μνήμη. Η ευτυχία είναι το σύνολο των ωραίων στιγμών που έζησες. Αν τις κρατάς ζωντανές στη μνήμη σου, δε φεύγουν. Όχι στ'αλήθεια...

(Πολύ χαρούμενη για να βρω τίτλο)

Σήμερα θέλω να γράψω. Θέλω να γράψω επειδή είμαι χαρούμενη. (σιγά, θα μου πείτε, όλοι κάποτε ξυπνάμε μια στις τόσες με μεγάλα αποθέματα ενέργειας, που χωρίς λόγο και αιτία βρέθηκαν στον οργανισμό μας). Λοιπόν, αυτή η μέρα δεν είναι σαν κάτι τέτοιες. Είναι κάτι περισσότερο. Και τούτο διότι είμαι χαρούμενη και ξέρω το γιατί. Αυτό όμως δεν με κάνει ούτε να δειλιάζω, ούτε χαλά το... σασπένς και το μυστήριο ή τη μαγεία της στιγμής και άλλες τέτοιες μπούρδες...
Νομίζω ότι από τις πιο ευτυχείς στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου είναι εκείνη η ώρα που κάνει κάτι αυθόρμητα και χωρίς προσχέδια και υπολογισμούς και, και, και... Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. Σας το ξανάπα αυτό; Δεν υπάρχει κατάλληλη ώρα, ούτε συνταγή. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Και τώρα σας μιλάει ένα... control freak (σ'ελεύθερη μετάφραση "φρικιό του ελέγχου") που αν δεν προγραμματίσει την κάθε λέξη μέσα στο μυαλό του καμιά δεκαριά φορές, δε νιώθει ποτέ έτοιμο. Καλώς ή κακώς πάντως τα πράγματα δεν έρχονται ποτέ όπως τα προγραμματίζεις. Γι'αυτές λοιπόν τις στιγμές που μου κατεβαίνουν έτσι απρόοπτα ιδέες στο μυαλό και που αποφασίζω να τις κάνω πράξη, γι'αυτές εδώ χαίρομαι. Και χαίρομαι γιατί ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι δε θα μετάνιωνα γι'αυτές και ούτε πρόκειται.
Και δε με νοιάζει το μετά. Καμιά σχέση με ανευθυνότητα, απλώς δεν προσμένω κάτι. Και κάποιες φορές είναι ευτυχία να κάνεις κάτι χωρίς να σε απασχολεί ιδιαίτερα η ανταπόδοση. Ίσως επειδή ξέφυγες από αυτό το "σχήμα".  Και τα πράγματα πια έχουν μπει σε μια άλλη πορεία -μέσα σου τουλάχιστον. Νιώθεις ή πιστεύεις κάτι και είσαι σίγουρος γι'αυτό γιατί σε γεμίζει και γιατί σε εκφράζει και γιατί σε κάνει χαρούμενο. Κι ας είναι το μόνο που ξέρεις και ας μην έχεις άλλα δεδομένα. Δεν έχει σημασία. Ούτως ή άλλως τα σημαντικά είναι "μικρά". Τόσο μικρά που αντιστοιχούν σε μια συνηθισμένη, καθημερινή μέρα, ή ακόμη σε μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, ή ακόμη σε μια γρήγορη ανταλλαγή βλεμμάτων, ή ακόμη και στην απόλυτη σιωπή, εκείνη τη σιωπή που λέει πολλά, εκείνη τη σιωπή που τα λέει όλα.