"Εγώ ζω αυτοκτονώντας..."

Δεν κατάφερα μέχρι σήμερα να διαβάσω ολόκληρο το "Αναζητώντας Κροκανθρώπους" του Άσιμου. Ίσως και να επανέλθω κάποια στιγμή. Συχνά εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα με έναν αρκετά ωμό και κυνικό τρόπο, που ίσως κάποιους να τους ενοχλεί και να τους κάνει να πιστεύουν πως έτσι χάνεται και η ουσία. Εμένα μου μιλά με κάποιον τρόπο ή με τα δικά του λόγια "είναι σχετικός με μένα". Ίσως εξηγήσω και γιατί και πώς κάποτε μέσα από τις "ιστορίες μου". Μου έχει λέιψει το γράψιμο. Μου έχει λέιψει το διάβασμα. Και με το διάβασμα, δεν εννοώ αυτό του Πανεπιστημίου -που ούτως ή αλλιώς κάνω- αλλά το κυνήγι της γνώσης. Το ψάξιμο γενικότερα. Αυτά που έβγαζα εδώ πέρα κάποτε. Ισχύει τελικά, πως όταν αφήνεις κάτι σε αφήνει και αυτό με τον δικό του τρόπο. Λοιπόν, σήμερα δειλά δειλά κάνω μια προσπάθεια να φέρω πίσω αυτό που μ'άφησε. Μέσα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον -τον χρόνο. Κι αυτό το απόσπασμα μου μιλά σε διάφορους χρόνους.

"Δε μ’ ενδιαφέρει αν τη βρίσκεις στο γαμήσι. Δεν μ’ ενδιαφέρει άμα λες πως πηδιέσαι με τρεις και ευτυχώς που ήταν τρεις γιατί δεν είχες άλλες τρύπες να χρησιμοποιήσεις. Δε μ’ ενδιαφέρουν όλα αυτά που λες γιατί άμα θες να ξέρεις εγώ δε μπορώ να χρησιμοποιώ άσχετους από μένα, έξω από μένα, και τελείως διαφορετικούς απο μένα για να βουλώσω τις τρύπες μου απλώς. Ακριβώς εγώ διαλέγω έτσι, σύ αλλοιώς. Εγώ έχω πια κόψει με τους άσχετους, τους έξω από μένα.
Κρατώ ελεύθερες τις τρύπες μου και στον αέρα ανοιχτές, παρά τοιουτοτρόπως χρησιμοποιημένες. Δε τη βρίσκω με τους άσχετους. Παρ’ όλα αυτά εσένα σε βρίσκω σχετική με μένα. Αλλά τη βρίσκεις με τους άσχετους. Εμένα δεν έψαξες ποτέ σου να με βρεις. Θα βουλώναμε τις τρύπες μας και θα ήτανε συνάμα κι ανοιχτές για τον καθένα σχετικό με μας. Έτοιμες για να ρίξουν το υγρό τους πυρ σ’ αυτή την κοινωνία που μας καίει. Κι όχι να το καταπίνουν τα σωθικά μας.
Δεν αυτοκτονώ εγώ έτσι. Εγώ ζω αυτοκτονώντας.
Πιο δύσκολα από σένα ίσως."

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Πόσοι όμως μαθαίνουμε από αυτόν;
Πόσοι γνωρίζουν ιστορία;
Πόσοι θυμούνται;
Πόσοι ΔΕΝ λησμονούν;
"Οι λαοί ξεχνούν γρήγορα..."
Η ιστορία επαναλαμβάνεται λένε κάποιοι. Μήπως τελικά ο χρόνος είναι σχετικός; Μήπως δεν άλλαξε τίποτε τελικά; Τα γεγονότα έκαναν τον κύκλο τους και τώρα έφτασαν στο ίδιο σημείο που βρίσκονταν κάποτε. 360 μοίρες (επι)στροφή.
Επιστροφή σε τι;
Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:
1929 Κραχ στο χρηματιστήριο των ΗΠΑ
2007-2008 Διεθνής Χρηματοπιστωτική κρίση. Προέλευση: ΗΠΑ
1929-1933: «Ο λαός πεινά - οι καρχαρίες πλουτίζουν». Κάπως έτσι θα μπορούσαν να περιγραφούν απλοϊκά οι επιπτώσεις της κρίσης του 1929-1933 στην Ελλάδα. (Έθνος, 4/2/2010)
2008-2013: Ίσως το Έθνος να μη χρειαζόταν μια νέα επικεφαλίδα για να περιγράψει το χάος που επικρατεί στην τωρινή Ελλάδα.
1 ΜαΪου 1932: Η κυβέρνηση κηρύσσει «στάση πληρωμών». Η Ελλάδα δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τα χρέη και τους τόκους από τον δανεισμό της. Ηταν η τέταρτη χρεοκοπία στη νεοελληνική Ιστορία (η πρώτη το 1827, η δεύτερη το 1843, η τρίτη το 1893). (Έθνος, 4/2/2010)
2013: Στα χαρτιά ακόμα να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, όμως στην ουσία ο κόσμος πεινά.
Την ίδια περίοδο: 1929-1930 η Κύπρος ταλανίζεται από οικονομική κρίση κάτω από την πιεστική κυριαρχία των Βρετανών στο νησί (οι οποίοι βέβαια παραμένουν ανεπηρέαστοι).
2013: Το πρόβλημα της Κύπρου ανακοινώνεται και φωναχτά (μέχρι πόσο να κλείνουν στόματα;)
Αποστέλλεται βοήθεια στις βρετανικές βάσεις (κατάλοιπο της τότε εποχής!) Ο κυπριακός λαός οδηγείται με τη σειρά του στη φτωχοποίηση.
Στο μεταξύ...
Οι Μεγάλες Δυνάμεις εξακολουθούν να παίζουν το δικό τους παιγνίδι. Βλέπε Ρωσία, Γερμανία και Αμερική. Όπως τότε (στο Β' Παγκόσμιο) έτσι και σήμερα (στο Γ'Παγκόσμιο) οι παρατάξεις παραμένουν οι ίδιες. Οι εχθροί είναι οι ίδιοι. Μόνο τα πρόσωπα έχουν αλλάξει. 
Τότε...
Το 1945 οι Μεγάλες Δυνάμεις έκαναν ανακωχή και υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης η οποία και σηματοδοτούσε το τέλος του πολέμου.
Σήμερα...
Σήμερα τι γίνεται; Εφόσον κάποιοι αρνούνται να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν, εφόσον κάποιοι δεν αναγνωρίζουν τις  ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα, εφόσον κάποιοι αρνούνται να πιστέψουν ότι είμαστε τα νέα θύματα του ακατάπαυστου πολέμου που διεξάγεται για τα μεγάλα συμφέροντα; Μήπως τούτο σημαίνει ότι ειρήνη δε θα επέλθει αυτή τη φορά; Ο κόσμος γιατί δε βγαίνει στους δρόμους να φέρει την ειρήνη;  Είναι λες και κάποιος μας έχει χορηγήσει ένα χαπάκι... Μιλώ για το χαπάκι της λήθης που μας κάνει να ξεχνούμε, να λησμονούμε. Διότι κάποιοι άνθρωποι του τότε είναι ζωντάνοι μέχρι σήμερα. Πώς ξέχασαν; Πώς ξεχνιούνται αυτά τα γεγονότα; Γιατί πρέπει να ξαναγίνουν για να τα θυμηθούμε;    

Στη Βουλή ζητούν... σκυλάκια

Εδώ και μισό χρόνο περίπου, άρχισα να ενημερώνομαι και να παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας μας. Αν και δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις στην πολιτική, εντούτοις, θεωρώ ότι η κατανόηση και η διάκριση κάποιων βασικών όρων είναι εφικτή για τον κάθε πολίτη. Θέλω να πω ότι αυτοί οι κύριοι που νέμονται την εξουσία της χώρας δε βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από τον απλό καθημερινό πολίτη.
Βεβαίως, από... οικονομικής απόψεως δεν αμφιβάλλω ουδόλως ότι περνούν ζωή και κότα (πάνω στην πλάτη μας φυσικά!) Στα επί της ουσίας θέματα όμως θεωρώ ότι κανένας από εμάς δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτούς. Και τούτο, διότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αδυνατούν να ξεχωρίσουν βασικές έννοιες, με βασικότερη αυτή της δημοκρατίας. Ισχυρίζονται δηλαδή ότι εν έτει 2011 στην Κύπρο το πολίτευμα που υπάρχει είναι η δημοκρατία!
Βέβαια, η κάθε λέξη αποκτά κατά βάσην το νόημα και το περιεχόμενο που της αποδίδει ο έχων την εξουσία. Άρα γι'αυτούς είναι αυτονόητο ότι δημοκρατία είναι ένα και το αυτό. Ποιο "αυτό"; Αυτά που λέγουν και αποφασίζουν και πράττουν, αυτά λοιπόν θεωρούν ότι σχετίζονται με τη δημοκρατία. Το μόνο που δεν κατάφερα να καταλάβω ακόμη -και λύστε μου εσείς την απορία αν μπορείτε, είναι αν όντως αυτοί οι πολιτικάντηδες δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι η δημοκρατία σήμερα είναι ανύπαρχτη, άρα... να τους απαλλάξουμε λόγω βλακείας, ή αν εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη δική μας βλακεία και περιμένουν να ενστερνιστούμε την κάθε μπαρούφα που ξεστομίζουν... (προσωπικά, τείνω λίγο περισσότερο προς τη δεύτερη εκδοχή!)
Αφού λοιπόν κατέθεσα τη δική μου άποψη ότι σήμερα δημοκρατία με την έννοια του "δήμου" που κρατεί την εξουσία στα χέρια του δεν υπάρχει, θεωρώ απαραίτητο να τεκμηριώσω και τη θέση μου. Ευτυχώς(!) παραδείγματα υπάρχουν πολλά, αλλά προς το παρόν θα ήθελα να σταθώ σ'ένα πιο πρόσφατο γεγονός, την εκλογή του προέδρου της Βουλής που πραγματοποιήθηκε στις 2 αυτού του μηνός. Η όλη διαδικασία μου φάνηκε τραγελαφική, αλλά αποκορύφωμα της απόλυτης υποτίμησης της νοημοσύνης μας κατ'εμέ, υπήρξαν οι δηλώσεις 2 βουλευτών του ΔΗΚΟ όταν πια είχε εκλεγεί στο "αξίωμα" του προέδρου της Βουλής, ο κύριος Ομήρου της ΕΔΕΚ, ο οποίος ήταν ανθυποψήφιος του κύριου Κάρογιαν, του ΔΗΚΟ.
Οι δύο συγκεκιμένοι βουλευτές λοιπόν, κυρία Αθηνά Κυριακίδου και κύριος Άγγελος Βότσης, ξεπρόβαλαν στο προαύλιο της Βουλής εξοργισμένοι και αναστατωμένοι από την "αποστασία" και την "προδοσία" του κύριου Κουλία, ο οποίος αντί να υποστηρίξει το κόμμα του, ψήφισε τον κύριο Ομήρου. Ο κύριος Κουλίας σε δηλώσεις του στο χθεσινό έντυπο της εφημερίδας Φιλελεύθερος(05/06/2011) απάντησε σχετικά με τις κατηγορίες που του επισυνάπτουν περί συνδιαλλαγής: "αυτό είναι προνόμιο και προσόν άλλων που ενομίσαν ότι το κόμμα είναι για να εξυπηρετεί τους ανθρώπους και όχι τις αρχές και αξίες. Εξάλλου, εγώ δεν νοούμαι να διαχωρίσω τα κόμματα από το συμφέρον ενός τόπου. Τα κόμματα έγιναν για να υπηρετούν τον τόπο και το λαό και όχι τις διάφορες καταστάσεις που κατά καιρούς έτυχε να βρεθούν στα διάφορα πόστα και τις διάφορες καρέκλες των κομμάτων".
Δημοκρατία εξάλλου σημαίνει έχω το δικαίωμα να εκφράζω τις θέσεις μου και -γιατί όχι- να διαφοροποιούμαι όταν κρίνω ότι το κοινό καλό του τόπου είναι άλλο από αυτό που υποστηρίζουν οι πολλοί. Φυσικά, εδώ χρειάζεται να γίνει ακόμα μία επισήμανση. Στη Βουλή δε ζητούν ανθρώπους που να έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Στη Βουλή ζητούν... σκυλάκια και κατά προτίμηση, σκυλάκια που να μη "γαβγίζουν". Αυτό βέβαια, δεν είναι δημοκρατία. Αυτό λέγεται "σκάσε και ψήφισε αυτόν που θα σου υποδείξω, για να βολέψω κι εγώ τα συμφέροντα μου και για ν'αυξήσεις και εσύ τις πιθανότητες σου να επανεκλεγείς στις επόμενες βουλετικές, μπας κι αγοράσεις εκείνο το κότερο που έβαλες στο μάτι". Γιατί κακά τα ψέματα, η Βουλή αλλά και γενικά το κράτος έτσι έχουν καταντήσει. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιχείρηση, στην οποία επικρατεί η λογική του "δούναι και λαβείν".
Θα ήθελα πραγματικά να δω τις αντιδράσεις των... προασπιστών της δημοκρατίας και του κοινού καλού, αν τους ανακοίνωναν ότι στη Βουλή θα συμμετείχαν όσοι πολίτες ενδιαφέρονταν, ΧΩΡΙΣ αμοιβή. Πόσοι θα έμεναν άραγε; Ιδού η απορία!

Να ζεις την εφηβεία σημαίνει...

Πόλεμο! Xωρίς καμία υπερβολή, χωρίς πλεονασμούς, η εφηβεία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διαρκή πόλεμο. Είναι λες και γεννιέσαι για δεύτερη φορά. Δεν είσαι ούτε παιδί, ούτε ενήλικας. Είσαι απλώς μια οντότητα μέσα στο χώρο και το χρόνο, που μια καλή ημέρα σε ονόμασαν έφηβο καθώς σου φύλαγαν τα παιγνίδια του χθες σ'ένα μπαούλο. Τελειώνουν τα παραμύθια, αρχίζει η πραγματικότητα. Ξεκινά η ζωή. Όχι πια όπως την ήξερες, όχι πια όπως την φανταζόσουν.
Ο πόλεμος αρχίζει κι είσαι άοπλος στην αρχή και μόνος. Μήτε μικρός είσαι, μήτε μεγάλος. Έχεις προχωρήσει σ'ένα στάδιο όμως που μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Κι αν σε ενδιαφέρει θα προσπαθήσεις να μάθεις. Και τότε είναι που ξεκινά το ταξίδι σου. Τότε είναι που ξεκινά μια πορεία δίχως τελειωμό. Αυτοί που σ'έφεραν εδώ όμως, δε νοιάστηκαν ούτε καν να σε προετοιμάσουν. Κι έτσι, κάθε καινούρια ανακάλυψη θα σε καίει και θα σε τρομάζει, θα σε οργίζει και θα σε συγκινεί, θα σε ενθουσιάζει και θα σε κατασπαράζει.
Και θα αναρωτιέσαι γιατί το ένα και γιατί το άλλο, και γιατί να 'ναι έτσι και όχι αλλιώς;
Και κάθε μέρα θα νιώθεις πιο πληγωμένος, πιο προδωμένος. Θα αναρωτιέσαι αν έκαναν κάποιο λάθος και σ' άφησαν εδώ. Θα απορείς γιατί οι άλλοι δε νιώθουν την ίδια οργή με σένα για όσα συμβαίνουν γύρω τους, θα σκέφτεσαι ότι κάτι πάει λάθος μαζί σου. Το χειρότερο είναι που θα διχάζεσαι. Δε θα επιθυμείς να γίνεις σαν κι αυτούς μια μέρα, η σκέψη και μόνο θα σε τρομάζει, θα σε αηδιάζει.
Δε θες, γιατί είσαι πνεύμα ανήσυχο κι έχεις ακόμα όνειρα από εκείνο το παιδί. Κι ήτανε πιο ιδανικός ο κόσμος τότε. Μα να που έρχονται και σε καλουπώνουν! Και προχωρά η ηλικία σου κι αλλάζεις κι ωριμάζεις και σφυρηλατήσαι μέσα στο χρόνο και τον τόπο και κάνεις κι άλλα όνειρα, που δε θες να μείνουν όνειρα, αλλά θέλεις να τα πραγματώσεις.
Ύστερα πάλι έρχονται, και σου λένε πως είσαι ενήλικας. Σου λένε πως είσαι μεγάλος πια. Αυτό το μεγάλος δεν κατάλαβα ποτέ πώς το εννοούν. "Να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να κάνεις ετούτο και το άλλο, να μη χασομεράς, ο χρόνος είναι χρήμα κι άλλα τέτοια. Να αποφασίσεις εδώ και τώρα για το μέλλον σου, να γίνεις άξιο μέλος της κοινωνίας κι όχι κανένα ρεμάλι, να βρεις δουλειά με καλά λεφτά, και σύντροφο "αντάξιο" σου για να μπορείς (συμπερασματικά), να ζήσεις αξιοπρεπώς εσύ και τα παιδιά σου."
Κι εδώ αξίζει μια μικρή παύση για ανακεφαλαίωση. Πότε έγιναν όλα αυτά; Ήσουν παιδί και τώρα είσαι μια οντότητα που προσπαθεί να βρει ταυτότητα και λόγους ύπαρξης και πριν καλά καλά προλάβεις να αισθανθείς ποιος είσαι και πού βαδίζεις, αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι; Ότι η ζωή σου έχει ήδη προκαθοριστεί κι εσύ οφείλεις να ακολουθήσεις την πεπατημένη; Πιο πολύ σαν πορεία μελλοθανάτου μου φαντάζει αυτό παρά σαν "τη ζωή που απλώνεται μπροστά σου".
Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί αυτός ο κόσμος πάει κατά διαόλου;
Σας έχει περάσει από το μυαλό -μήπως, έστω αμυδρά- η απορία γιατί οι άνθρωποι έχουνε γίνει πια είδος προς εξαφάνιση; Έχουμε επενδύσει σε όλα τα "-ικα": τεχνολογικά, ιατρικά, επιστημονικά, περιβαλλοντικά, οικονομικά, υλιστικά, τεχνοκρατικά, "ψυχαγωγικά" (καλύτερα να μη μιλήσω για τα πολιτικά). Να που αφήσαμε κάτι πίσω, λες κι είναι η καρφίτσα που μας έπεσε. Σας λέει τίποτα η λέξη "ανθρωπιστικά";
Ή μήπως δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιο σας;
Το πλεονέκτημα του έφηβου είναι ότι τη γνωρίζει αυτή τη λέξη. Περισσότερο στη θεωρία ίσως, αλλά ακριβώς επειδή είναι νέος επιθυμεί να την κατανοήσει και στην πράξη. Ο έφηβος βιώνει άπειρα συναισθήματα -νιώθει-. Αγαπά, νοιάζεται, οργίζεται, απογοητεύται, ερωτεύεται, λυπάται, χαίρεται, θρηνεί. Κι είναι όλα τόσο τέλεια συνυφασμένα που δικαιούται ακόμη να ονομάζεται άνθρωπος. Γι'αυτό και πιο πολύ από όλους ανησυχεί. Όλα αυτά είναι ακόμη πρόσφατα βιώματα γι'αυτόν. Θυμάται ο έφηβος. Είναι όμως "αξιοθαύμαστος" ο τρόπος με τον οποίο οι "μεγάλοι" και οι "σοφοί" ματαιώνουν τα όνειρα του. Βρίσκουν διάφορους τρόπους να τον πείθουν ότι για να επιβιώσει πρέπει να γίνει "έτσι" κι όχι αλλιώς. Κι όταν τελικά τον πείσουν κι αυτός ακολουθήσει -γιατί κάποιοι απ'αυτούς θα το κάνουν- θα τους δείτε κάποια μέρα στο προσεχές μέλλον να τον κατηγορούν για την κατάντια του κόσμου. Θα τους δείτε πολύ μίζερα να παραπονιούνται που τίποτα δεν αλλάζει, που οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Ιδού ο κόσμος μας λοιπόν. Θαυμάστε τη διαφάνεια, την παράδοση και την ελευθερία του! Και μεγαλώστε κι άλλους τέτοιους άνθρωπους, σβήστε τους τα όνειρα τους κι αφαιρέστε τους τις καρδιές τους. Εξειδικεύστε τους και ρίξτε τους στην αφθονία του υλισμού και των "ευκαιριών για ανέλιξη".  Εκπαιδεύστε τους ώστε ν'αγαπούν με τον εγκέφαλο κι όχι με την καρδιά και ώστε να προνοούν πάντοτε για το συμφέρον τους.
Κι ύστερα, αναπαυτείτε εν ειρήνη κι αφήστε τους να κάνουν τα ίδια λάθη που κάνατε-ίσως και χειρότερα...

Οι προβληματισμοί του Καργάκου, η βραδύτητα του Κούντερα, ο Ρίτσος, ο Ελύτης και οι απόψεις μου για τον άνθρωπο του σήμερα.

Άνθρωποι ή χορευτές;

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος: «Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αγάπη, όλ’αυτά εξακολουθούν ενοχλητικά να μας θυμίζουν την ανθρωπιά μας. Τα θεωρούμε άδειες λέξεις, ρομαντισμούς του χθες και τα πνίγουμε στην αδιαφορία μας. Έτσι πνιγόμαστε στο λήθαργο μας, χωρίς πια ενοχλητικούς εφιάλτες».

Και πώς να μην αδειάζουν οι λέξεις αυτές όταν χρησιμοποιήθηκαν υπέρ τoυ δέοντος;

Όταν –σωστότερο θα ήταν να πει κάνεις- καταχράστηκαν σε τέτοιο σημείο που κάθε αξία και κάθε τους νόημα έχει ολότελα σβηστεί;

Από ποιους σβήστηκε όμως;

Από τους άνθρωπους- τρομάρα μας!- Θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και θίγεται η υπόληψη μας όταν επιχειρήσει κανείς να μας αμφισβητήσει.

«Κ’οι λέξεις φλέβες είναι, μέσα τους αίμα τρέχει», είπε ο Ρίτσος. Τι είναι λοιπόν ο άνθρωπος;

 «Άτομο με ηθικές αρχές και με ευγενικά συναισθήματα», λένε τα λεξικά. Ετυμολογικά επικρατεί η άποψη ότι η λέξη άνθρωπος προέρχεται από την ανάλυση ἄνδρ+ωψ-ωπος, αυτός που έχει όψη ή πρόσωπο άνδρα δηλαδή. Η λέξη άνδρας εκφράζει την ανδρεία, δηλαδή, το θάρρος, την παλικαριά, τη γενναιότητα. Τι διαθέτουμε απ’όλα αυτά λοιπόν; Επιμένουμε(!) να λεγόμαστε άνθρωποι, με το πραγματικό νόημα της λέξεως μάλιστα, όταν στο όνομα της ανθρωπότητας σφαγιαζόμαστε μεταξύ μας.

Όταν στο όνομα της «δικαιοσύνης», της «ισότητας», της «ελευθερίας» και τέλοσπαντων του «κοινού καλού» διαπράττουμε τα αίσχιστα.

Το κακό, λοιπόν, δεν είναι που άδειασαν οι λέξεις. Είναι ο τρόπος που τις αδειάσαμε- και που συνεχίζουμε να τις αδειάζουμε καθημερινά-. Είναι εκείνη η τεταμένη και αδιάσπαστη σιωπή μας. Είναι το βόλεμά μας. Το «στρογγυλοκάθισμα» μας πάνω στην καρέκλα της ανάπαυσης και του εφησυχασμού. Είναι το ξεγέλεσμα των ίδιων μας των εαυτών-για όσους καταδέχονται δηλαδή να ξεγελούν τον εαυτό τους- .

Με αυτό τον τρόπο επέρχεται η λήθη. Έτσι είναι που πέφτουμε στην αιώνια κοίμηση. Έτσι, γιατί τρέχουμε, γιατί βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προλάβουμε. Στο τέλος όμως, δεν απολαμβάνουμε τίποτα με την υπερβολική ταχύτητα και το τρέξιμο, διότι δεν έχουμε ούτε τον απαιτούμενο χρόνο για να καταλάβουμε τι κάνουμε και ποιοι είμαστε, αλλά ούτε και την απαραίτητη μνήμη. Οι εφιάλτες μας χάθηκαν, διότι δεν ασχολούμαστε  πλέον με λέξεις και νοήματα και πώς να αισθανθούμε τα μαύρα ρίγη της γλώσσας μας, στα οποία αναφέρεται ο Ελύτης; Αντικαταστήσαμε τις αξίες με νέες «αξίες» που τις διαμορφώσαμε έτσι ώστε να είναι πιο «πρακτικές», πιο «εργονομικές» όπως εκείνη την καρέκλα στην οποία καθόμαστε. Έτσι! Διότι η βραδύτητα είναι για τους ηλίθιους, λένε. Νομίζω, τελικά, ότι μια αναμόρφωση τα λεξικά μας τη χρειάζονται.

*Τις ευχαριστίες μου σ'αυτούς που τις οφείλω-ξέρουν αυτοί!

Εύχομαι!

Kάντε μια ευχή!

 Εύχομαι το πνεύμα αυτών των Χριστουγέννων να φωλιάσει για πάντα στις καρδιές σας και να μη βγει ποτέ ποτέ από εκεί!
Εύχομαι όλοι να αποκτήσετε αυτό που επιθυμεί περισσότερο η καρδούλλα σας!
Εύχομαι όλοι να πάρετε κάτι ΚΑΙ να δώσετε κάτι(και αυτό το κάτι να είναι θησαυρός που θα τον κουβαλάτε για καιρό μαζί σας).
Εύχομαι να δείτε αυτούς που αγαπάτε και να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται!
Εύχομαι ν'απελευθερωθείτε από κάθε είδους έγνοια και να τολμήσετε να φερθείτε ξανά σαν παιδιά! (γιατί κι αυτό χρειάζεται).
Εύχομαι να πείτε και να πράξετε ό,τι δεν τολμήσατε πότε ως τώρα!
Εύχομαι το 2011 να αποτελέσει μια νέα ΚΑΙ καλύτερη αρχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα και ν'αποκτήσουμε επιτέλους Δημοκρατία με όλο το νόημα της λέξης;)
Εύχομαι να υποδεχτείτε το νέο χρόνο με εκείνον ή εκείνην που ποθείτε περισσότερο!
Εύχομαι να εκφράσετε την αγάπη σας όσο πιο πολύ μπορείτε! (γιατί είναι δωρεάν και δεν βλάπτει κανέναν!)
Εύχομαι ο κόσμος να μετατραπεί σ' ένα κόσμο γεμάτο από αγαπούλες και αγκαλίτσες και καρδούλλες(υπάρχει ομορφότερο πράγμα;; :) )
Εύχομαι να βγείτε με τους φίλους σας και να τα σπάσετε γιατί το αξίζετε!
Εύχομαι να ξεκουράσετε σώμα και ψυχή!
Εύχομαι να συγχωρέσετε αυτούς που σας σπάνε τα νεύρα κι αυτούς που σας πλήγωσαν γιατί όπως λέει και η γιαγιά μου "η κατζία ένα μας μείνει στο τέλος" :)
Eύχομαι να κάνετε κάτι πρωτότυπο, κάτι μοναδικό, κάτι ξεχωριστό, ίσως και κάτι τρελλό και να μη μετανιώσετε ποτέ γι'αυτό!
Εύχομαι να τραγουδήσετε μέχρι που να σας πιάσει φαρυγγίτιδα και μια μέρα μετά, ξαπλωμένοι στον καναπέ του σπιτιού σας να σκέφτεστε ότι "άξιζε τον κόπο" και να μη γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου! (γιαγιά αγαπώσε:) )
Εύχομαι σ'εσάς, τους αθεράπευτα ρομαντικούς, to be kissed under the mistletoe από τον πρίγκιπα(ή την πριγκίπισσα τελοσπάντων) των ονείρων σας κι αν το "παίζει υπεράνω", επιχειρήστε το εσείς!
Εύχομαι να δώσετε άπειρες αγκαλιές και να τις ευχαριστηθείτε ΟΛΕΣ!
Εύχομαι να πείτε μια καλή κουβέντα στο σπαστικό σας γείτονα έστω και "χάρην των Χριστουγέννων" και πού ξέρετε; Ίσως και να σας βγει σε καλό!
Εύχομαι να προβληματιστείτε λίγο για  κάποιο φλέγον θέμα(εξαιρούνται διλήμματα όπως "να βάλω το μπλε φόρεμα ή μήπως το μαύρο;" κλπ)
Εύχομαι να τολμήσετε να κάνετε κάτι που φοβάστε να κάνετε αλλά το θέλετε δια καώς και εύχομαι να συνεχίσετε να το κάνετε με επιμονή και υπομονή γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι "ο επιμένων νικά!"
Εύχομαι να μην επιβεβαιώσουμε για ακόμη μια φορά τη θεωρία του κύριου Αϊνστάιν ότι "η ανθρώπινη βλακεία είναι άπειρη" κάνοντας απερισκεψίες!
Εύχομαι να μην πιείτε αν θα οδηγήσετε!(ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙA; κάπως έτσι:) )
Last but not least,(τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο...)
Εύχομαι να έχετε την υγεία σας και να σφύζετε από ζωή κι εύχομαι η χαρά να λάμψει στα προσωπάκια σας!
ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΕΤΟΣ.
Με αγάπη,
Μ!

Το παράδοξο της εποχής μας, Dr. Bob Moorehead

Απόψε, επιλέγω να αναρτήσω αυτό το μικρό κείμενο που έτυχε να βρω λίγες ώρες πριν. Όπως θα διαπιστώσατε, δεν πρόκειται για δικές μου σκέψεις αλλά για τις σκέψεις του κυρίου που αναφέρεται στον τίτλο. Το πρωτότυπο κείμενο όπως είναι γραμμένο στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε εδώ http://www.trans4mind.com/counterpoint/moorehead.shtml. Για όσους βαριούνται, προνόησα ήδη και μετέφρασα το κείμενο διότι θεωρώ ότι κάτι έχει να μας πει. 

Υ.Γ.Αν θέλετε να μάθετε τον πυρήνα των σκέψεων ενός ανθρώπου δεν έχετε παρά να τον ρωτήσετε!

Τhe Paradox of Our Age -Dr. Bob Moorehead 

(εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Δαλάϊ Λάμα)

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτίρια, αλλά, λιγότερη ψυχραιμία, έχουμε πλατύτερους δρόμους, αλλά, «στενότερες» αντιλήψεις.

Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λίγότερα.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια αλλά μικρότερες οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερη ώρα. [...] Έχουμε περισσότερες γνώσεις, αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς, αλλά περισσότερα προβλήματα, πιο προοδευμένη ιατρική, αλλά λιγότερη υγεία.

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε πολύ απερίσκεπτα, γελάμε πολύ λίγο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε υπερβολικά, ξενυχτάμε πολύ, κουραζόμαστε πολύ, διαβάζουμε πολύ λίγο, παρακολουθούμε τηλεόραση πολύ και προσευχόμαστε σπάνια.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα κεκτημένα μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπούμε σπάνια και μισούμε πολύ συχνά.

Έχουμε μάθει πώς να επιβιώνουμε, αλλά όχι πώς να ζούμε. Έχουμε προσθέσει χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας. Έχουμε πάει στο φεγγάρι και επιστρέψαμε, αλλά μας είναι δύσκολο να διασταυρώσουμε το δρόμο για να συναντήσουμε ένα καινούριο γείτονα.

Έχουμε κατακτήσει το «εξώτερο» διάστημα, αλλά όχι το «εσώτερο». Έχουμε κάνει μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα πράγματα.

Έχουμε καθαρίσει τον αέρα, αλλά μολύναμε την ψυχή.  Έχουμε κατακτήσει το «άτομο», αλλά όχι την προκατάληψη μας. Γράφουμε περισσότερα αλλά μαθαίνουμε λιγότερα. Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά κατορθώνουμε λιγότερα. Έχουμε μάθει να βιαζόμαστε, αλλά όχι να περιμένουμε. Κατασκευάζουμε περισσότερους υπολογιστές για να αποθηκεύουμε περισσότερες πληροφορίες, για να αναπαράγουμε περισσότερα από ποτέ, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Αυτή, είναι η εποχή των «φαστ-φουντ» και της αργής χώνευσης, των μεγάλων ανδρών και του «μικρού» χαρακτήρα, των υπερβολικών κερδών και των ρηχών σχέσεων.

Αυτές,είναι οι μέρες των δυο εισοδημάτων, αλλά του διαζυγίου, των πιο γουστόζικων σπιτιών, αλλά των διαλυμένων. Αυτές, είναι οι μέρες των γρήγορων ταξιδιών, των αναλόσιμων παιδικών πανών, της πεταγμένης ηθικής, των  «one-night stands», των υπέρβαρων  ανθρώπων και των χαπιών που κάνουν τα πάντα, από το να μας φτιάχνουν τη διάθεση, να μας ηρεμούν μέχρι και να μας σκοτώνουν.

Είναι η εποχή, που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες, μα τίποτα στις αποθήκες. Μια εποχή, που η τεχνολογία μπορεί να φέρει αυτό το γράμμα σε σας και εσείς έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε αν θα το μοιραστείτε ή αν θα το διαγράψετε...

Να θυμάστε να ξοδεύετε λίγη από την ώρα με αυτούς που αγαπάτε, γιατί, δε θα βρίσκονται εκεί γύρω για πάντα. Να θυμάστε να λέτε μια γλυκιά κουβέντα σε κάποιον που σας θαυμάζει, γιατί, αυτό το μικρό πλασματάκι σύντομα θα μεγαλώσει και θα φύγει από το πλευρό σας.

Να θυμάστε να δίνετε μια ζεστή αγκαλιά σ’αυτούς που είναι κοντά σας, γιατί,  είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείτε να δώσετε με την καρδιά σας και δε στοιχίζει σεντ.

Να θυμάστε να λέτε «σ’αγαπώ» στο σύντροφο σας και σ’αυτούς που αγαπάτε, αλλά πάνω απ’όλα να το εννοείτε. Ένα φιλί και μια αγκαλιά μπορούν να επουλώσουν την πληγή εφόσον προέρχονται από τα βάθη της ψυχή σας.

Να θυμάστε να δίνετε τα χέρια και να μακαρίζετε κάθε λεπτό γιατί κάποια μέρα αυτό το άτομο μπορεί να μη βρίσκεται εκεί. Δώστε χρόνο στην αγάπη, αφιερώστε χρόνο για να μιλήσετε! Και αφιερώστε χρόνο για να μοιραστείτε τις πολύτιμες σκέψεις που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σας.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν υπολογίζεται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τα λεπτά που μας παίρνουν μακρυά  την αναπνοή μας.