Circles.

I don't pretend to know what love is for everyone, but I can tell you
what it is for me; love is knowing all about someone, and still wanting
to be with them more than any other person, love is trusting them enough to tell them everything about yourself, including the things you might be ashamed of, love is feeling comfortable and safe with someone, but
still getting weak knees when they walk into a room and smile at you...

Κάτι πάει 'Χ'. Τώρα αν αυτό έχει να κάνει με μένα και τον εαυτό μου ή με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη.
Όλο και κάτι θέλω να κάνω.
Δεν ξέρω αν σας έτυχε ποτέ να έχετε κατά νου να κάνετε κάτι και έτσι ξαφνικά να το ξεχνάτε και να νιώθετε ότι κάτι λείπει κι  ύστερα να σπάτε το κεφάλι σας και απεγνωσμένα ν'αγωνίζεστε να θυμηθείτε για τι επρόκειτο.
Κενό.
Αυτό είναι.
Άδειασμα.
Έχω αδειάσει. Ολότελα.
Το καλό με μένα βέβαια, είναι ότι συνεχίζω να λειτουργώ ακόμη κι έτσι άδεια που είμαι. Ας πούμε καλύτερα ότι υπο-λειτουργώ.
Είναι φορές που με ρωτάνε οι άλλοι "τι θέλω επιτέλους."
Και πάντα η αντίδραση μου ίδια είναι. Με πιάνουν τα νεύρα και αρχίζω να φωνάζω ότι ξέρω τι θέλω.
Βλακείες.
Αν ήξερα τι ήθελα ίσως και να έκανα κάτι.
Σας έχει τύχει να μην ξέρετε τι σας γίνεται;
Είναι εκείνο το κενό και μετά δένεται κόμπος το στομάχι σας και οι σκέψεις σας αναμειγνύονται και γίνονται μια θεσπέσια σαλάτα.
Τόσο ωραία.
Σας έχει τύχει να κάνετε ένα βήμα μπροστά και ένα λεπτό μετά τρία πίσω;
Σας έχει τύχει να θέλετε να ουρλιάξετε δυνατά όλα αυτά που συνεχώς αποσιωπείτε "γιατί έτσι πρέπει";
Σπάει στα δύο μια βραδυά ΚΙ ΟΜΩΣ. Επιμένει να χτυπά!
Γιατί είναι τόσο επίμονη γαμώτο;
"Όλο γυρίζω μια ζωή γύρω απ'την αγάπη."
Λίγο με το μέσα δυσκολεύομαι.
Έτσι είμαι. Έτσι γαλούχησα τον εαυτό μου να είναι. "Cause it's all about love."
Οπότε μάλλον, έχω καταφέρει να εγκλωβιστώ σε μια ουτοπία, σε μια ψευδαίσθηση, όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους και πορεύονται μαζί και χρειάζονται ο ένας τον άλλο και πολεμούν για την αγάπη, απελευθερωμένοι από τις εκάστοτε συνθήκες, από τους εκάστοτε περιορισμούς.
Θα μου πείτε, ο καθένας, έχει τις δικές του προτεραιότητες του στη ζωή.
Είναι θέμα προτεραιότητας η αγάπη όμως ή μήπως πανανθρώπινη ανάγκη;

Το χειρότερο ποστ ever. (I hate how my mind works.)

Life sucks.

And then, you die, if you're lucky enough.

"Να τους αλλάξεις δεν μπορείς."

-"Μα είναι άδικο. Υποκρίνονται."

Μάθημα Ημέρας: ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ.

Νιώθω ηλίθια. (προκείμενη 1)

Είσαι ό,τι νιώθεις. (προκείμενη 2)

ΑΡΑ, είμαι ηλίθια. (συμπέρασμα)

Και ξέρεις γιατί;

Διότι, θέλω να'μαι αληθινή και θέλω να δεθώ and I want to be something special for somebody.

Θέλω και εγώ να γίνω κάποιου η αλεπού.

Θέλω.  Ναι, είναι δική μου επιθυμία, προφανώς γι'αυτό συντάσσεται στο πρώτο πρόσωπο ενικού κι όχι στο δεύτερο ή το τρίτο.

Δε με πιέζει κανείς. Όταν γράφω για φθινόπωρα και χειμώνες και σκιές είναι γιατί το θέλω. Κι όταν πιστεύω πως είναι ό,τι καλύτερο έχω γράψει, δεν είναι γιατί είναι κανένα αριστούργημα, αλλά γιατί είναι ό,τι πιο βαθύ και ειλικρινές υπάρχει μέσα μου.

Γίνομαι ευάλωτη γιατί το επιλέγω. Βέβαια, το ότι είμαι ευάλωτη είναι κυρίως αποτέλεσμα της επιλογής μου και όχι η επιλογή μου αυτό καθ'αυτόν. Η αιτία είναι η βλακεία μου. Είναι οι χαζές μου πεποιθήσεις που αρκετά ειρωνικά συμπίπτουν με τη διδασκαλία του Ιησού(από τον οποίο, θα έλεγαν "οι ειδικοί", πως απέχω μίλια μακρυά).

"Η αγάπη είναι το παν. Η αγάπη στο τέλος πάντα νικά." Κι ύστερα, το απόλυτο χάος.

Ποια αγάπη. (Ναι, σωστά λείπει ένα ερωτηματικό, στη θέση του οποίου βρίσκεται μια ροζ τελεία, διότι έχω βαρεθεί να ρωτώ και το βαρεθήκατε και'σεις.)

Όπως λέμε ποια δημοκρατία, ποια δικαιοσύνη. Κάπως έτσι.

Είναι η παράλογη μου επιθυμία να θελήσει κάποιος να με μάθει και μένα, να με "ξεψαχνίσει", όπως πολύ ηλίθια κάνω εγώ με τους άλλους. Είτε παρατηρώντας τους, είτε συζητώντας μαζί τους.

Όμως, έχουμε ελευθερία!

Το παιχνίδι της ζωής είναι άνευ όρων.

Όλα επιτρέπονται. Ακόμα και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση. [...]

"Είναι ο κανόνας της επιβίωσης."

Αν όλοι οι υπόλοιποι γουστάρουν να είναι ψεύτικοι και υποκριτές και διεφθαρμένοι, εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα να τους εμποδίσω. Πρέπει να το δέχομαι(έγκλιση ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ, χρόνος ενεστώτας, εξακολουθητικός, θα έλεγα). And what if I don't? Then I shall kill myself and rest in peace. (συμβουλή κάποιου προσώπου).

Υ.Γ. Νομίζω, ότι κάπου έχω χαθεί μες το ψάξιμο, κύριε...

*ΤΕΛΟΣ*

Όλο κάτι λείπει..

Πολλές φορές, με φοβίζει η σκέψη ότι αυτά που ζητάμε από το "σύμπαν", τον "Θεό", την ανώτατη δύναμη ή όπως εσείς προτιμάτε να το αποκαλείτε, βρίσκονται "τρομαχτικά" κοντά μας.
Φοβάμαι πολύ, γιατί πάντα περιμένω για ένα σημάδι, πάντα φοβάμαι να κάνω αυτό το βήμα και να πω "ναι, αυτό είναι κι επιτέλους βρίσκεται στα χέρια μου, μπορώ να το αγγίξω και να το νιώσω, είναι δικό μου, ήρθε όπως το ζήτησα, όταν το ζήτησα."
Θέλω να ξέρω, υπάρχει τρόπος να μάθουμε αν όντως είναι αυτό;
Πάντα είμαστε τόσο χαμένοι στα προβλήματα μας, στα πάθη μας, τα απωθημένα μας... Συνεχώς αναζητούμε το απαγορευμένο, ενώ βαθειά μέσα μας όλοι ξέρουμε πως δε θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι μαζί του και στην τελική δε θα έχουμε δημιουργήσει αυτό που λέμε μία υγιή σχέση.
Πιστεύω πως

το σύμπαν είναι φιλικό, εμείς είμαστε εχθρικοί απέναντι του.

Κλείνουμε τα μάτια μας στο σωστό, σ'αυτό που τόσες φορές ζητάμε απεγνωσμένα..
Και όταν έρθει ξέρουμε ότι είναι εκεί, απλά πάντα βρίσκουμε ένα τρόπο να το αφανίζουμε. Δεν ξέρω, ίσως η ανθρώπινη φύση να φτιάχτηκε έτσι.
Φαντάζουν όλα σαν ένας φαύλος κύκλος, σαν μία κούρσα χωρίς τελειωμό.
Τελικά, ποτέ δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα, έτσι;
Δε γίνεται απλά να υπάρξει μία στιγμή που να είμαστε χαρούμενοι με τα δεδομένα που έχουμε; Γιατί πρέπει πάντα να λείπει κάτι;