Εσύ

Ποιος είσαι;
Μονάχα αυτή η ερώτηση στριφογυρνούσε μες το μυαλό της. Ξανά και ξανά και ξανά. Όσο κυλούσαν οι μέρες, οι αναμνήσεις ζωντάνευαν, έπαιρναν ξανά πνοή κι έπαιζαν ασταμάτητα σαν φιλμάκι μπροστά στα μάτια της. Πόσο μισούσε τα μυστήρια... Τα άλυτα προβλήματα, τα αναπάντητα ερωτήματα.
Και μες το μυαλό της ηχούσε μόνο μια ερώτηση, "εσύ, ποιος είσαι;"
Σήμερα λέω να παίξουμε ένα καινούριο παιχνίδι, ένα παιχνίδι που δεν παίξαμε ποτέ ξανά.
Σήμερα λέω να παίξουμε το παιχνίδι της αλήθειας.
Εσύ, ποιος είσαι; Ξέρεις;
Λόγια, λόγια, λόγια... Λόγια πολλά, λόγια εκκωφαντικά, λόγια που απλά δεν μπορούσε να ξεχάσει.
Λόγια διφορούμενα. Αυτό εδώ τη βασάνιζε περισσότερο. Τα πολύσημα λόγια του. Λόγια που τα έπαιζε στα δάχτυλά του, λόγια που κατασκεύαζε σε μια γλώσσα που μόνο εκείνος μπορούσε να αποκωδικοποιήσει. Λόγια δίκοπο μαχαίρι. Λόγια σαν εκείνα των ποιητών. Λόγια που της ξάνοιγαν θάλασσες, μα δεν την οδηγούσαν σε κανένα λιμάνι. Λόγια που οδηγούσαν στο αιώνιο πουθενά. Μόνο λόγια.
Λόγια που δεν έγιναν πράξεις. Λόγια που ούτε καν τα θυμάται εκείνος που τα είπε. Λόγια που την πόνεσαν. Λόγια που την έκαναν να δακρύσει. Κι άλλα λόγια...  Λόγια που έφεραν την ελπίδα της στο φως και λόγια που κυρίεψαν τη φαντασία της. Λόγια που την ταξίδεψαν σ'άλλους πλανήτες. Λόγια που δεν ξέχνα, λόγια που δεν τα φοβάται, γιατί ξέρει ποια είναι, πάντοτε ήξερε. Εσύ, εσύ που δε μιλάς, εσύ ποιος είσαι;

Αν-αρωτιέμαι

Κι όλα αυτά που ειπώθηκαν
πως σκόρπισαν στον άνεμο,
πως θάφτηκαν κάτω απ'τη γη,
πως χάθηκαν σε μια παράγραφο,
δε θέλω να πιστέψω.

Άραγε τόσο φτηνές είναι οι απαντήσεις που περιμένω ώστε να μην αξίζει καν να δοθούν;

Σαν χθες

 Αν το καλοσκεφτείς όλα κινούνται με ταχύτητα φωτός. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Είναι γι'αυτό που περνούν ανύποπτα οι μέρες, είναι γι'αυτό που η καθεμιά κάνει τη διαφορά, είναι γι'αυτό που οι στιγμές χάνονται και σβήνουν. Αν το καλοσκεφτείς, όλα κινούνται με ταχύτητα φωτός.
"Χθες ήταν ακόμη", λες.
Αφήνεις τις μέρες να κυλήσουν (το κάνεις κι αυτό παραδόξως, ακόμα κι αν όλη την ώρα τρώγεσαι πως δεν είναι έτσι). Τις βλέπεις που κυλούν, τις κάνεις να κυλούν, συμβάλλεις και 'συ στο κύλισμα των, που άλλοτε είναι αργό κι άλλοτε τόσο γρήγορο που δεν έχεις χρόνο ούτε για μια ανάσα.
Κι ύστερα, φτάνει μια στιγμή που βγαίνεις εκτός τροχιάς, που ξεμπαρκάρεις για λίγο, για ένα διάλειμμα.
Καθώς ξεκουράζεσαι λοιπόν από τους ρυθμούς ταχύτητας που σε ζαλίζουν και σε εξουθενώνουν, φτάνεις στο σημείο που αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα κινούνται όλα.
"Χθες ήταν ακόμη..." λες. Και αρχίζει το μεγάλο ταξίδι, αρχίζει η περιπλάνηση σε κάποια μονοπάτια, κάποιες οδούς που μέχρι "χθες" ακόμη φάνταζαν κλειστά.
Ο χρόνος είναι μια απάτη. "Δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν", λες αυτή τη φορά.
Μια μέρα, μια συνηθισμένη μέρα της ζωής σου, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, έρχεται.
Απρόσμενα. Και προ πάντων πάντα τόσο απροειδοποίητα. Και κάνει τις μέρες να κυλούν, ακόμη κι αν εσύ παραπονιέσαι πως δεν είναι έτσι. Και πλουτίζουνε οι λέξεις, και ξαφνικά, τα πάντα σου φαίνονται ομορφότερα. Ξαφνικά, η ζωή σου γίνεται λίγο γλυκότερη από χθες, πιο ανεχτή. Ξαφνικά, το ποτήρι παύει να είναι μισοάδειο και γίνεται πια μισογεμάτο. Έτσι ξαφνικά, ο χρόνος παίρνει φόρα και κυλά ασταμάτητα κι ανενόχλητα. Και τον αφήνεις να περνά. Ή μάλλον, πάντοτε έτσι είναι, απλώς, αλλού στρέφονται οι προτεραιότητές σου. Αλλού και οι έγνοιες σου.
Να όμως που κάποτε του ξεφεύγεις για λίγο και έχεις τη δυνατότητα να δεις το θαύμα της ζωής. Μπορείς όλα αυτά που βιώνεις να τα συνειδητοποιήσεις και να τα καταλάβεις. Και γεμάτος δέος ρωτάς το πρόσωπο στον καθρέφτη: "Πότε έγιναν όλα αυτά; Χθες ήταν ακόμη που..."
Χθες ήταν ακόμη που ήταν όνειρα. Σκόρπιες ιδέες στο μυαλό. Πώς; Πότε;
Πώς μπόρεσαν να χωρέσουν τόσες στιγμές, τέτοιες στιγμές μέσα σε τόσο λίγο χρόνο; Αν το καλοσκεφτείς, όλα κινούνται με ταχύτητα φωτός. Κάποιες στιγμές όμως, κάνεις ένα διάλειμμα και βλέπεις. Είναι λες και ονειρεύεσαι και ξυπνάς ξαφνικά έντρομος. Και μες τον τρόμο που σε διακατέχει ανακαλύπτεις πως είχες την ευκαιρία να ζήσεις όμορφα πράγματα και πολλά, μα πάνω από όλα ποιοτικά. Σπάνιο πράγμα να συνδυάζονται και τα τρία... Και συνεχίζεις να κοιτάς μες τον καθρέφτη και ν'απορείς. Και λες: "Χθες ήταν ακόμη που δε σ'έβλεπα, σαν χθες, κάπου αλλού ταξίδευες, σαν χθες, κάπου αλλού περιπλανιόμουν, κι όμως σήμερα ο χρόνος σ'έχει φέρει εδώ, είσαι αληθινός και είσαι κοντά, πολύ κοντά, τόσο κοντά που αν απλώσω τις παλάμες των χεριών μου, ίσως και να καταφέρω να σε αγγίξω..."

Πνίγονται πάντα τα γιατί.

Μιλάς για όλεθρο,
για μαύρους εφιάλτες
μέρες αβάσταχτες και δύστυχες,
δύσκολες μέρες
χωρίς ποτέ στη σκέψη σου
να περιέρχονται μιας καρδιάς ξοφλημένης
τα συντρίμμια.
Σκότος βαθύ και δηλητήριο.
Φαρμάκια περιλούζουν την όδο του μυαλού.
Μήπως στου δολοπλόκου φόβου έπεσες τα δίχτυα;
Άραγε την απάθεια κρυφά θαυμάζεις;
Ή μήπως της συνήθειας τα δεσμά γερά σε δένουν;
Τετριμμένα λόγια, πράξεις... Πράξεις!
Σιωπή.
Μεσ'την ασφυχτική ατμόσφαιρα
της κάθε μέρας
πνίγονται πάντα τα γιατί.

No love, no glory.

“I try to talk to you, but I don't know what to say. I am afraid you don't want me to say anything. So I don't. But inside of me there are words waiting to come out. And tell you how I feel; like how I miss you. And how I love you despite my broken heart .And how I need you in my life. And especially, how much I want you.But those words may forever stay in my heart-locked inside. Sometimes, I wonder if there are words locked inside you too... but I'll never know.”

Why do I always have to fall for the wrong person?
And in the first place, who could ever give an exact definition of what is right or wrong?
A heart is an uncontrollable thing.
What a stupid lamb I am..
But hey, I'm not alone in this. Life is a circle, a mean one.
We always long for the ones we can't have. We worship the forbidden. I have always wondered why it has to be like that. Maybe it's another way for us to realize that life has never been an easy thing. So, you have to fight. For every single thing that you want. It's an unstoppable battle.
Although I'm not sure who is losing and who is winning at this moment..

P.S. Love takes hostages.

Circles.

I don't pretend to know what love is for everyone, but I can tell you
what it is for me; love is knowing all about someone, and still wanting
to be with them more than any other person, love is trusting them enough to tell them everything about yourself, including the things you might be ashamed of, love is feeling comfortable and safe with someone, but
still getting weak knees when they walk into a room and smile at you...

Κάτι πάει 'Χ'. Τώρα αν αυτό έχει να κάνει με μένα και τον εαυτό μου ή με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη.
Όλο και κάτι θέλω να κάνω.
Δεν ξέρω αν σας έτυχε ποτέ να έχετε κατά νου να κάνετε κάτι και έτσι ξαφνικά να το ξεχνάτε και να νιώθετε ότι κάτι λείπει κι  ύστερα να σπάτε το κεφάλι σας και απεγνωσμένα ν'αγωνίζεστε να θυμηθείτε για τι επρόκειτο.
Κενό.
Αυτό είναι.
Άδειασμα.
Έχω αδειάσει. Ολότελα.
Το καλό με μένα βέβαια, είναι ότι συνεχίζω να λειτουργώ ακόμη κι έτσι άδεια που είμαι. Ας πούμε καλύτερα ότι υπο-λειτουργώ.
Είναι φορές που με ρωτάνε οι άλλοι "τι θέλω επιτέλους."
Και πάντα η αντίδραση μου ίδια είναι. Με πιάνουν τα νεύρα και αρχίζω να φωνάζω ότι ξέρω τι θέλω.
Βλακείες.
Αν ήξερα τι ήθελα ίσως και να έκανα κάτι.
Σας έχει τύχει να μην ξέρετε τι σας γίνεται;
Είναι εκείνο το κενό και μετά δένεται κόμπος το στομάχι σας και οι σκέψεις σας αναμειγνύονται και γίνονται μια θεσπέσια σαλάτα.
Τόσο ωραία.
Σας έχει τύχει να κάνετε ένα βήμα μπροστά και ένα λεπτό μετά τρία πίσω;
Σας έχει τύχει να θέλετε να ουρλιάξετε δυνατά όλα αυτά που συνεχώς αποσιωπείτε "γιατί έτσι πρέπει";
Σπάει στα δύο μια βραδυά ΚΙ ΟΜΩΣ. Επιμένει να χτυπά!
Γιατί είναι τόσο επίμονη γαμώτο;
"Όλο γυρίζω μια ζωή γύρω απ'την αγάπη."
Λίγο με το μέσα δυσκολεύομαι.
Έτσι είμαι. Έτσι γαλούχησα τον εαυτό μου να είναι. "Cause it's all about love."
Οπότε μάλλον, έχω καταφέρει να εγκλωβιστώ σε μια ουτοπία, σε μια ψευδαίσθηση, όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους και πορεύονται μαζί και χρειάζονται ο ένας τον άλλο και πολεμούν για την αγάπη, απελευθερωμένοι από τις εκάστοτε συνθήκες, από τους εκάστοτε περιορισμούς.
Θα μου πείτε, ο καθένας, έχει τις δικές του προτεραιότητες του στη ζωή.
Είναι θέμα προτεραιότητας η αγάπη όμως ή μήπως πανανθρώπινη ανάγκη;

Ανεξήγητα.

Λάθος δρόμος;

Έσβησε τα φώτα και ξάπλωσε στο κρεβάτι χωρίς καν να μπει στον κόπο να βγάλει τα ρούχα που φορούσε. Έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά της και δυνάμωσε την ένταση της μουσικής στο μέγιστο. Προσπαθούσε, απεγνωσμένα, ν'αποσυντονίσει τον εαυτό της, να ξεφύγει από τα πλαίσια του παρόντος και να μεταφερθεί σ'ενα φανταστικό χρόνο. Ένιωθε ότι από λεπτό σε λεπτό θα έσπαγε το μυαλό της και ότι θα ορθώνονταν μπροστά της ένα προς ένα τα συντρίμια του. Δυστυχώς, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ελέγξει. Αφού πάλεψε για μερικά λεπτά ακόμη με τον εαυτό της, κατάφερε να κλείσει τα βλέφαρα των ματιών της. Μάταια όμως...
Η μορφή του συνέχιζε να διαγράφεται τέλεια στο μυαλό της. Της είχε πλέον εντυπωθεί τόσο καλά, που ήξερε πως θα της ήταν δύσκολο να ξεχάσει το πρόσωπο εκείνο. Η αλήθεια είναι, πως κάτι την φόβιζε. Ίσως γιατί δεν είχε ξαναδεί κάτι ανάλογο.
Εντούτοις, της φαινόταν πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. Ίσως γιατί ήταν ένα πρόσωπο αρκετά "σκληρό", επιβλητικό. Της μετέδιδε μια αγριάδα. Παρ'όλα αυτά δεν μπορούσε να βρει κανένα αποκρουστικό στοιχείο στο πρόσωπο εκείνο. Κι όμως, θα έπρεπε, γιατί υπήρχε κάπου βαθειά μέσα της κρυμμένο το αίσθημα του φόβου, σαν να ήθελε να την αποτραβήξει από κάτι. Κι όσο άγριος και μη εξημερωμένος** κι αν της φαινόταν, η μορφή έμενε χαραγμένη στο μυαλό της και συνέχιζε να την κυριεύει. Κι όλα αυτά δεν έλεγαν να δέσουν με το φόβο. Αντίθετα, όσο έκανε αναδρομή στα λίγα λεπτά που της είχε χαρίσει, ένιωθε όλο και πιο πολύ μια αύρα γλυκιά να την αγκαλιάζει και τελικά να σβήνει την τραχιά του όψη και να της προσδίδει χάρη.
Κυριολεκτικά έδινε μάχη με τον εαυτό της! Από τη μια η γλυκύτητα και από την άλλη ο φόβος. Φόβος γιατί δεν ήξερε ποιος ήταν. Και αγωνία... Γιατί ήθελε να μάθει! Ήθελε να ρωτήσει και να ερωτηθεί, να πάρει και να δώσει απαντήσεις, ήθελε να γίνει διάλογος. Ήθελε να μάθει περισσότερα. Της είχε κινήσει το ενδιαφέρον ο δικός του κόσμος, οι δικές του ιδέες. Την ενθουσίαζε. Και την φόβιζε συνάμα. Ένιωθε ότι επιχειρούσε να μπει σε βαθιά μονοπάτια. Ίσως ήταν αρκετά ρηχή. Δεν πίστευε στ'αλήθεια ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να καλύψει τόση απόσταση. Ήταν απίστευτα μεγάλη. Ακόμη, την άγχωνε η ιδέα ότι γινόταν φορτική, γιατί ελάχιστα μπορούσε να προσφέρει. Κι όμως, ένιωθε ότι ήθελε να προσφέρει, όχι χάρην της "ανταλλαγής", αλλά, ίσως γιατί θα την ευχαριστούσε αυτό. Ίσως την ευθύνη να την είχε εκείνη η καταραμένη η φωνούλα που ονόμαζε ένστικτο. Δεν κινείτο βάση σχεδίου και αυτό τη φόβιζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δεν της άρεσε που η ικανότητα της να ελέγξει τις αυθόρμητες τις αντιδράσεις είχε αρχίσει να μειώνεται. Κι υπήρχαν κι άλλα τόσα... Ίσως το περιβάλλον, που απαιτούσε να μπαίνουν όρια, ίσως η θέση της που την υποβίβαζε. Δεν ένιωθε ελεύθερα, πίστευε όμως ότι θα μπορούσε να νιώσει.
Ξαπλωμένη ακόμη στο κρεβάτι, έτρεμε σύγκορμη. Δεν ήξερε πώς να το χειριστεί. Το μόνο που γνώριζε ήταν ότι της έδινε μια ώθηση ανεξήγητη η μορφή εκείνη -και ήθελε να κρατηθεί κοντά της...

**Η Αλεπού κοίταξε το Μικρό Πρίγκιπα, για πολύ ώρα.
-Σε παρακαλώ εξημέρωσέ με! είπε.
-Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’αγοράζουν όλα έτοιμα απ’τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.
-Τι πρέπει να κάνω; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά… (Απόσπασμα από τον Μικρό Πρίγκιπα του Antoine De Saint-Exupery)

Untitled

I don't like to show myself off.
I never liked it.
I actually hate people who do this.
Maybe, I got a problem.
But the meaning is hidden behind the word.
SHOW OFF=to try to make people admire you and think you are attractive, clever, funny etc..
But you know what?
YOU'RE JUST FAKE.
You know, I could be like that as well.
But the truth is ugly, isn't it?
However, I prefer the truth. This is what I'm living for.
Sometimes I wish we couldn't see.
Our eyes can be so deceiving. We are being deceived. ALL THE TIME!
Why should I put on a smile and pretend that I'm ok?
No, life isn't about laughing and smiling and being happy all day.
So, I try to treasure every single moment.
I smile, when I REALLY feel like it...
And I don't try to hinder the tears from streaming down my face when I'm sad.
Just tell me you guys...
Why do you like being fake?
Is it normal to wear a mask for your whole life?
Life is full of different boxes.
I want to open them.
If I feel like crying I'll do it.
If I feel like screaming because I'm so fucking happy, I'll do it.
If I feel like falling in love, I won't stop it.
I won't keep myself away from these feelings.
But heck no, don't you just fuck life!
Give yourself some time.
Think.
Dream.
Plan.
Feel.
Love.
But just do it when you really want it.
Stop taking silly photos of yourself where you SEEM to be happy.
Stop pretending.
You should demand people to love you for what you are.
Don't you dare to change yourself for anyone, because it'll be a fatal mistake.
You just need to appreciate yourself...

If you like "shows", make your own.
Call it,"The show of your life."
You're unique. Believe it.