Απολογισμός...

"...ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί".

Ή ανακεφαλαίωση όπως πολύ εύστοχα γράφει το λεξικό που κρατάω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου.
Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και μέρες σκεφτόμουν τον απολογισμό αυτό. Κάθε χρόνο τον έχω στο μυαλό μου. Γενικά, κάθε φορά που νιώθω ότι ένας κύκλος έχει φτάσει στο τέλος του ή όταν τελοσπάντων διαισθάνομαι ότι το τέλος πλησιάζει. Κανείς δε με υποχρεώνει να κάνω αυτό τον απολογισμό. Κανείς δε με υποχρεώνει ούτε καν να τον μοιραστώ. Το θέλω πολύ όμως. Και μη σας περνά από το μυαλό πως είναι εύκολο να βάζεις κάτω τα πράγματα και να βλέπεις τι πραγματικά κέρδισες, τι είχες, τι έχασες, τι σου έχει μείνει τελικά...
Κάθε χρόνο, βλέπω ένα αλλιώτικο πρόσωπο στον καθρέφτη. Πάντα όμως οι εκφράσεις είναι οι ίδιες. Κι αυτό δε με δυσαρεστεί διότι μέσα από τα λάθη του και τις ατέλειες του εξακολουθώ να βλέπω την ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη γι'αυτούς που υπήρξαν και γι'αυτούς που υπάρχουν-και γι'αυτούς που ενδέχεται να υπάρξουν.
Όλους αυτούς, καμιά φορά γίνομαι αρκετά εγωίστρια ώστε να ξεχνώ να τους ευχαριστώ. Ή ίσως και να μη χρειάζεται, δεν ξέρω. Είναι νύχτες όμως, που το νιώθω βαθιά μέσα μου! Κι η αποψινή είναι μια από αυτές. Είναι μια νύχτα που ακόμη και τα δάκρυα δημιουργούν μια αίσθηση όμορφη, γιατί είναι δάκρυα χαράς. Είναι εκείνα τα δάκρυα που τρέχουν σχεδόν αθόρυβα και καθένα απ'αυτά, αντιστοιχεί σε ένα αγαπημένο άτομο, σε μια ευχάριστη ανάμνηση.
Νομίζω ότι από τα ομορφότερα πράγματα που έζησα, μέχρι τώρα, είναι τούτο 'δω το συναίσθημα  της ευγνωμοσύνης. Της αιώνιας ευγνωμοσύνης. Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθεις απέναντι σε κάποια άτομα που ήρθαν στη ζωή σου είτε εντελώς τυχαία είτε επειδή το επιδίωξαν και που τόσο ανυποψίαστα και αβίαστα κατάφεραν να σε κερδίσουν. Κατάφεραν να σου "κλέψουν" ένα κομμάτι από την ψυχή σου, κι όμως, γι'αυτό τους είσαι ευγνώμων. Δε σε ενοχλεί που το κρατούν γιατί ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί. Ξέρεις ότι θα το διαφυλάξουν και θα το φροντίσουν και ότι ακόμα κι αν χαθείτε, ακόμη κι αν σας χωρίσουν μίλια, θα έρθει κάποτε μια στιγμή που θα το βγάλουν προσεχτικά από τη θηκούλα που το τοποθέτησαν και θα καθίσουν μαζί του και θα θυμηθούν τα παλιά.
Αυτή η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτο! Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Κι ακριβώς έτσι το βιώννεις και για εκείνους που το νιώθεις. Διότι αν και είναι τόσο μεγάλη η εκτίμηση που τους έχεις, το θεωρείς λίγο έως και χαζό να τους πεις "ξέρεις, μ'έμαθες πράγματα και με έκανες να αντιληφθώ πράγματα και με βοήθησες να γίνω καλύτερη και η παρουσία σου ήταν το μόνο που χρειαζόμουν για να γίνουν όλα αυτά". Είναι μια χαζογλυκιά διατύπωση της απόλυτης πραγματικότητας θα έλεγα. Είναι η αλήθεια  της καρδιάς ολόγυμνη. Και νιώθω την ανάγκη να την ομολογήσω. Και παρόλο που με στεναχωρούν οι κύκλοι που κλείνουν, αυτό το αίσθημα που γεμίζει την ψυχή μου είναι πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο ανώτερο... Και θα το κρατήσω, είναι υπόσχεση αυτό.
Σας ευχαριστώ...

Όταν όλα πάνε στραβά..

Είναι εκπληκτικό.
Εκπληκτικό που ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, πάντα, κάπως, βρίσκεται κάποιος, κάτι, μια μικρή φωτεινή δέσμη ηλιαχτίδας που φωτίζει τη μαραμένη σου ψυχή.
Και θέλω να ξέρεις πως ό,τι κάνω κι αν είμαι εδώ ακόμη, είναι για σένα.
Όχι, δε σε ρώτησα. Απλώς κατάφερες έστω και χωρίς να το ξέρεις να μου δίνεις κίνητρα και λόγους για να συνεχίζω. Κι αυτό είναι.. κάτι.
Κι όσο κι αν ξέρω ότι κάποτε θα σε απορροφήσει το σκοτάδι και θα χαθείς και'συ απ'τη ζωή μου, θα'σαι και εσύ ένα από τα ξεχωριστά μου κεφάλαια, που πάντα θα "ξεσκονίζω" φέρνοντας πίσω όμορφες στιγμές, όμορφες αναμνήσεις..
Γι'αυτό σ'ευχαριστώ.
Σ'ευχαριστώ που μου σκουπίζεις τα δάκρυα, ακόμα κι αν δεν είσαι εδώ.

Φύλακες άγγελοι(;)

Λοιπόν, απόψε δεν ξέρω αν γράφω συγκεκριμένα ή αόριστα.
Συνήθως έχω ένα σχέδιο στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένα άτομο ή και περισσότερα ή έστω μια κατάσταση.
Απόψε δεν έχει σημασία.
Αυτοί που με γνωρίζουν καλά ξέρουν ότι έχω μια τάση να χρησιμοποιώ ουκ ολίγες φορές κάποια γνωμικά όταν μιλώ.
Θυμάμαι ότι κάποτε κατηγορήθηκα κάπως γι'αυτό, μου είχαν πει ότι δεν έχω τη δική μου άποψη.
Διαφωνώ, αφού ο καθένας από μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τα πράγματα, οπότε ο καθένας χρησιμοποιεί διαφορετικά αυτά τα γνωμικά στη δική του ζωή. Πέραν απ'αυτό όμως, εξακολουθώ να πιστεύω στο μεγαλείο και το "αλάθητο" του χρόνου. Με το πέρασμα του διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν όντως κάποια σοφά λόγια, που είναι αλήθειες.
Για να μην τα πολυλογώ, αν και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα απόψε, χαίρομαι ιδιαίτερα που ανακάλυψα άλλη μία αλήθεια.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε πως τα άτομα που μπαίνουν στη ζωή μας χωρίζονται σε κατηγορίες. Αυτό δεν μου άρεσε ως ιδέα αρχικά γιατί ήθελα να πιστεύω ότι εμείς και μόνο εμείς ορίζουμε το χρονικό διάστημα που θα μείνουν(ή θα φύγουν) από τη ζωή μας.
Στην πορεία όμως, ανακάλυψα πως είναι αδύνατον να μένουν όλοι στη ζωή μας.
Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι άλλοι έρχονται. Κάποιοι εξαφανίζονται εντελώς, ενώ κάποιοι άλλοι επανέρχονται. Κι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Αν γίνετε λίγο πιο παρατηρητικοί με τους ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή σας θα καταλάβετε ότι τίποτε δεν είναι τόσο τυχαίο όσο νομίζουμε. Πιστεύω ακράδαντα(και το έχω επιβεβαιώσει) ότι κάθε άτομο που έρχεται κοντά μας και τέλοσπαντων χτίζει μια σχέση μαζί μας, οποιουδήποτε είδους, προσπαθεί κάτι να μας μάθει.
Για να είμαι πιο σωστή, το ίδιο το άτομο δεν το επιδιώκει, όμως όλα είναι τόσο τέλεια προγραμματισμένα που φτάνει κοντά μας "στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή".
Προσωπικά, η "ομάδα" ατόμων που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι αυτοί που έρχονται από το πουθενά, κι ενώ εσύ βρίσκεσαι στο απέραντο χάος, εκείνοι σε σώζουν. Σε νοιάζονται μ'ένα τρόπο τόσο τρυφερό, τόσο στοργικό που νιώθεις πως ό,τι κι αν κάνεις εσύ για χάρη τους θα'ναι λίγο.
Αν και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με μη γήινες υπάρξεις, ας μου επιτραπεί να τους χαρακτηρίσω ως "αγγέλους". Τέτοιου είδους σχέσεις φαίνονται άνισες. Και είναι.
Νιώθω λύπη. Η χαρά μου όμως τη νικά. Αυτά τα άτομα απλά πρέπει να φεύγουν. Το σημαντικό είναι να κρατάς αυτά που σου έδωσαν.
Εξάλλου, δε λένε ότι το ταξίδι είναι που μετρά;
Έχουμε πάντα την τάση να κοιτάμε την αρχή και το τέλος -όταν αυτό φτάσει-
Συνήθως, κάτι αρχίζει με χαρά και τελειώνει με λύπη. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό για ό,τι ζήσαμε, ό,τι μάθαμε.
Και επειδή είναι ήδη αργά, θα κλείσω μ'αυτό κι ελπίζω να είστε χαρούμενοι, γιατί απλά υπήρξε:)
Beginnings are usually scary and endings are usually sad, but it's everything in between that makes it all worth living.