Προς Γη

Αγαπητή Γη,

Μπορείς ν'ανοίξεις και να με καταπιείς;

Το σπίτι με τον αριθμό 18.

Περιφερόταν για ώρα πολλή μέσα στην πόλη. Είχαν περάσει αρκετά λεπτά από τότε που απομακρύνθηκε από το κέντρο. Τώρα πια, την είχαν απορροφήσει τα στενά σοκάκια. Ήταν μια ύπαρξη. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ένα σώμα ήταν, που περιπλανιόταν εδώ και ώρα έξω στους κρύους δρόμους μια χειμωνιάτικη νύχτα της Κυριακής. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθε φόβο. Τη φόβιζε που περπατούσε μόνη. Ο μόνος ήχος που ηχούσε στ'αυτιά της ήταν εκείνος της ανάσας της. Πιο πολύ, όμως, τη φόβιζε που περπατούσε χωρίς λόγο και αιτία, τη φόβιζε που περπατούσε ασταμάτητα, τη φόβιζε που δεν ήξερε πού πήγαινε και που όσο προχωρούσε όλο και περισσότερο χανόταν μες τα στενά. Η ανάσα της γινόταν πιο γρήγορη και η καρδιά της, που είχε μουδιάσει για λίγο, ξαφνικά, άρχισε να χτυπά δυνατά και να της θυμίζει ότι ήταν ζωντανή ακόμη, ότι έπρεπε να βρει λόγους και αιτίες και προορισμό.
Τώρα, περνούσε έξω από μια γειτονιά, μάλλον εγκαταλελειμμένη θα'λεγε κανείς. Μονάχα μια μικρή λέσχη βρισκόταν εκεί με δυο-τρεις τύπους που τα έπιναν. Προχώρησε λοιπόν λίγο πιο κάτω και έμεινε να χαζεύει ένα ανώγειο σπιτάκι. Ήτανε βαμμένο πράσινο και είχε πανέμορφα παντζούρια και μερικές γλάστρες-άδειες-που πρόδιδαν και τη δική του μοναξιά. Παρ'όλα αυτά, εξακολουθούσε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σπιτάκια που υπήρχαν στο σοκάκι. Ήτανε τόσο γραφικό και μικροσκοπικό, λες και σε προσκαλούσε, εξέπεμπε μια ενέργεια ανεξήγητη κι αταίριαστη, που ο καθένας που θα το παρατηρούσε θα υποψιαζόταν πως ήταν δημιούργημα της φαντασίας του και όχι κατάλοιπο κάποιας περασμένης εποχής.
Θα'χανε περάσει τουλάχιστον είκοσι λεπτά από την ώρα που σταμάτησε, οπότε και βγήκε ένας καραφλός κύριος έξω από τη λέσχη και άρχισε να κόβει βόλτες πάνω κάτω για να κάνει αισθητή την παρουσία του. Όταν τον αντιλήφθηκε, ένιωσε τα πόδια της ξανά πάνω στη γη τα οποία μεμιάς ενεργοποιήθηκαν και συνέχισαν το μοναχικό τους δρόμο...
Έκανε πολύ κρύο-γι'αυτό εξάλλου ήταν τόσο άδειοι οι δρόμοι-μα δεν την ένοιαζε...
Κρατούσε στο μυαλό της την όμορφη εικόνα του ανωγείου κι έτσι ξεχνιόταν. Αποφάσισε να ρίξει μια ματιά στο ρολόϊ της. Δώδεκα και κάτι... Είχε περάσει η ώρα κι έπρεπε να τρέξει, να φύγει μακριά, να γλιτώσει από το χρόνο. Τρύπωσε βιαστικά σ'ένα άλλο σοκάκι. Προσπαθούσε απεγνωσμένα ν'αλλάξει κατεύθυνση. Ευχόταν να μπορούσε να βρει ένα άλλο πράσινο σπιτάκι και να'μπαινε μέσα και να το εξερευνούσε και να'νιωθε τη ζεστασιά του. Όπου κι αν έστρεφε το βλέμμα της, όμως, τα σπίτια ήταν αφιλόξενα, εγκαταλελειμμένα κι οι αυλές τους βρώμικες κι απεριποίητες. Και τότε το είδε. Είδε το μεγαλύτερο της εφιάλτη να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της. Το σπίτι με τον αριθμό 18. Ήταν εκεί, απέναντι της και μεγάλωνε και ζύγωνε όλο και πιο κοντά της. Την προσκαλούσε κι αυτό, μόνο που δεν ήθελε να μπει μέσα. Δεν ήθελε, γιατί ήταν ένα σπίτι τεράστιο και παγερό, απρόσωπο και δίχως φινέτσα. Ήταν γεμάτο από στοιχειά, από τα οποία μόνο οι δυνατοί και οι πονηροί μπορούσαν να γλιτώσουν γιατί ήξεραν πώς να συνδιαλλαχτούν μαζί τους. Στο σπίτι εκείνο, δε χρησίμευε καμία καλοσύνη, δε χωρούσε κανένα λάθος, γιατί τα στοιχειά ήταν πολλά κι επιβάλλονταν κι επικρατούσαν. Οι πανύψηλες του πόρτες και τα ευρύχωρα του δωμάτια σε ξεγελούσαν, σε γέμιζαν με όνειρα κι ελπίδες και πάνω που πήγαινες να ξαπλώσεις στα κρεβάτια που ήταν στρωμένα με τ'ακριβότερα σεντόνια, έρχονταν, έμπαιναν από παντού, στοιχειά πεινασμένα, στοιχειά που περίμεναν τέτοια "κελεπούρια" για να τους ρουφήξουν τη χαρά, την αισιοδοξία ακόμη και το αίμα! Ήταν ένα σπίτι που τόσο παραπλανητικά της έδινε την αίσθηση της ελευθερίας, ενώ ήξερε ότι έπρεπε να "πληρώσει" ένα τεράστιο αντίτιμο για να την αποκτήσει. Ήξερε ότι η ελευθερία δε χωρούσε σε κανένα σπίτι-μικρό ή μεγάλο- , ήξερε ότι αναζητούσε και ζητούσε πολλά περισσότερα απ'εκείνο το σπίτι, ήξερε ότι δεν ήθελε να υπηρετεί  τα στοιχειά για την υπόλοιπη της ζωή, ήξερε ότι αν έμπαινε μέσα δε θα έβγαινε ζωντανή, ήξερε ότι ήθελε να τρέξει και να χαθεί ξανά μέσα στην πόλη, κι ας μην είχε προορισμό, κι ας ήταν πυκνό τώρα το σκοτάδι-θα φώτιζε το δρόμο της το φεγγάρι-. Ήξερε, ήξερε, τίποτα δεν ήξερε...

«Δύο χέρια κρύα...»

Καθότανε για ώρες πολλές απέναντι από το τζάκι... Τα μάγουλα της είχανε γίνει πια ροδοκόκκινα κι όλως περιέργως τα χέρια της παρέμεναν κρύα παρ'όλο που πηγαινοερχόταν συχνά μέσα στο δωμάτιο βάζοντας τα πάνω απ'την φωτιά. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και έμενε εκεί. Ασάλευτη, ακίνητη, αμίλητη.
Πάντα με το μικρό της ημερόλογιο στο χέρι και το στυλό κάπου χαμένο ανάμεσα στις γεμάτες σελίδες-σελίδες που σαν άγγιζες επάνω τους μπορούσες εύκολα να καταλάβεις με πόσο πάθος έγραφε, πόσο πολύ εννοούσε τις λέξεις εκείνες, πόσο τις πίστευε-. Άλλοτε έβλεπες γράμματα βιαστικά και ανήσυχα, άλλοτε ολόκληρες προτάσεις με κεφαλαία που ξεφώνιζαν κάτι, και συνέχεια σκόρπιες ημερομηνίες και σ'ορισμένα σημεία την ώρα.
Τώρα, έτσι βουβή που ήταν, η ώρα δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο η φωτιά, το ημερολόγιο και τα κρύα της χέρια.
Κι ένα δίλημμα στη μέση: Να το 'ριχνε μια για πάντα μέσα; Να απαλλασόταν επιτέλους; Να 'ταν άραγε 'κεινη νύχτα μια λύτρωση; Λύτρωση θα 'τανε όμως; Θαρρώ, πως και να το 'ριχνε μέσα, τίποτα δε θα σβηνότανε... Τίποτα δε θα χανότανε... Όσα κομμάτια χαρτί κι αν έκαιγε, ακόμη κι αν ξεφορτωνόταν όλα της τα στυλό θα συνέχιζε να γράφει. Θα 'γραφε με το δάκρυ της, θα δίνε ακόμη και το αίμα της για να γράφει ακατάπαυστα! Με τίποτα δε θα σταματούσε να γράφει και να περιγράφει. Για τον κόσμο που θαύμαζε, τον κόσμο που αγαπούσε, ένα κόσμο που την εξέπληττε-πότε ευχάριστα, πότε δυσάρεστα- τον κόσμο εκείνο το μικρό όπου, όλα ήταν γνώριμα κι άλλοτε τόσο παραδόξως άπιαστα και δυσνόητα και διφορούμενα. Και πώς να ρίχνε τα χαρτιά μες τη φωτιά που έκαιγε;
Μια φωτιά που τόσο έντονα της θύμιζε το βλέμμα του. Ολοζώντανο, φλογερό, επιβλητικό! Έκανε μια κίνηση εμπρός και μεμιάς τον έβλεπε να απεικονίζεται στο κιτρινοκόκκινο χρώμα της φωτιάς. Τον έβλεπε να της μιλά και να της δίνει κουράγιο κι άλλοτε να κουνά το κεφάλι του καταφατικά λες και συμφωνούσε μαζί της, λες και την ένιωθε, λες κι είχε περάσει κι αυτός τα ίδια. Λες και νοιαζόταν, λες και διαισθανόταν τη θέρμη της, την επιθυμία της να ζήσει και να μάθει, δίπλα του, κοντά του, μαζί του.. Ήτανε λοιπόν "ο λόγος της ενάντια στο δικό του" 'κεινη τη στιγμή. Σα να της έλεγε "μη" και 'κεινο το "μη" αν και ήτανε μια λέξη τόσο δα μικρούλα της αρκούσε.
Ασυναίσθητα άνοιξε την παλάμη του ενός χεριού της και την μελέτησε προσεχτικά. Έπειτα, άνοιξε το ημερολόγιο κι ανάτρεξε σε μια γνώριμη σελίδα. Διάβασε ένα στιχάκι χαμηλόφωνα: "Δυο χέρια κρύα καρτερικά θα προσμένουν". Ως πόσο; Ως πόσο θα έμενε άδεια η παλάμη της; Θα γέμιζε άραγε ποτέ από τη ζεστασιά της δικής του; Θα 'ρχοταν άραγε ποτέ 'κεινη η πολυπόθητη ώρα που θα τον έβλεπε ν'αναγεννιέται από τις στάχτες, παίρνοντας σάρκα και οστά; Το ήθελε, το ήθελε πολύ, ήτανε επιτακτική η ανάγκη-δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση με τα κρύα χέρια, κάτι έπρεπε να γίνει και γι'αυτό...

Άσχημο πράγμα...

Αυτός.
Ω ναι! Εκείνος.
Σε σακατεύει.
Σε κάνει έρμαιο του.
Υποχείριο του μοιάζεις να είσαι!
Να τον απαρνηθείς, δε δύνασαι.
Από άγνωστη κατεύθυνση καταφθάνει.
Οι προθέσεις του, δυστυχώς,
απρόβλεπτες.
Καλώς ή κακώς, έρχεται πάντως.
Έρχεται και πώς να φύγει;
Πώς να τον βγάλεις απ'της καρδιάς τα βάθη;
"Ψυχή είναι-δε βγαίνει!"
Ανήμερα τα συναισθήματα ξαφνικά.
Αδάμαστα.
Κι ύστερα ο ζαβολιάρης σου προσφέρει.
Το χαμόγελο,
την κατάφαση στο βλοσυρό βλέμμα.
Πώς ν'αντισταθείς;
Τις σκέψεις ποιος ορίζει, ποιος ελέγχει την καρδιά;
Αυτός θαρρώ, μόνον αυτός.
Άσχημο πράγμα, πολύ άσχημο
κι ας ομορφαίνουν τα πάντα γύρω σου.
Βάρος σου γίνεται αν δεν μπορείς να  το πεις,
να το γράψεις,
έξω να βγεις να το διαλαλήσεις!
18.1.2011

Οι προβληματισμοί του Καργάκου, η βραδύτητα του Κούντερα, ο Ρίτσος, ο Ελύτης και οι απόψεις μου για τον άνθρωπο του σήμερα.

Άνθρωποι ή χορευτές;

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος: «Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αγάπη, όλ’αυτά εξακολουθούν ενοχλητικά να μας θυμίζουν την ανθρωπιά μας. Τα θεωρούμε άδειες λέξεις, ρομαντισμούς του χθες και τα πνίγουμε στην αδιαφορία μας. Έτσι πνιγόμαστε στο λήθαργο μας, χωρίς πια ενοχλητικούς εφιάλτες».

Και πώς να μην αδειάζουν οι λέξεις αυτές όταν χρησιμοποιήθηκαν υπέρ τoυ δέοντος;

Όταν –σωστότερο θα ήταν να πει κάνεις- καταχράστηκαν σε τέτοιο σημείο που κάθε αξία και κάθε τους νόημα έχει ολότελα σβηστεί;

Από ποιους σβήστηκε όμως;

Από τους άνθρωπους- τρομάρα μας!- Θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και θίγεται η υπόληψη μας όταν επιχειρήσει κανείς να μας αμφισβητήσει.

«Κ’οι λέξεις φλέβες είναι, μέσα τους αίμα τρέχει», είπε ο Ρίτσος. Τι είναι λοιπόν ο άνθρωπος;

 «Άτομο με ηθικές αρχές και με ευγενικά συναισθήματα», λένε τα λεξικά. Ετυμολογικά επικρατεί η άποψη ότι η λέξη άνθρωπος προέρχεται από την ανάλυση ἄνδρ+ωψ-ωπος, αυτός που έχει όψη ή πρόσωπο άνδρα δηλαδή. Η λέξη άνδρας εκφράζει την ανδρεία, δηλαδή, το θάρρος, την παλικαριά, τη γενναιότητα. Τι διαθέτουμε απ’όλα αυτά λοιπόν; Επιμένουμε(!) να λεγόμαστε άνθρωποι, με το πραγματικό νόημα της λέξεως μάλιστα, όταν στο όνομα της ανθρωπότητας σφαγιαζόμαστε μεταξύ μας.

Όταν στο όνομα της «δικαιοσύνης», της «ισότητας», της «ελευθερίας» και τέλοσπαντων του «κοινού καλού» διαπράττουμε τα αίσχιστα.

Το κακό, λοιπόν, δεν είναι που άδειασαν οι λέξεις. Είναι ο τρόπος που τις αδειάσαμε- και που συνεχίζουμε να τις αδειάζουμε καθημερινά-. Είναι εκείνη η τεταμένη και αδιάσπαστη σιωπή μας. Είναι το βόλεμά μας. Το «στρογγυλοκάθισμα» μας πάνω στην καρέκλα της ανάπαυσης και του εφησυχασμού. Είναι το ξεγέλεσμα των ίδιων μας των εαυτών-για όσους καταδέχονται δηλαδή να ξεγελούν τον εαυτό τους- .

Με αυτό τον τρόπο επέρχεται η λήθη. Έτσι είναι που πέφτουμε στην αιώνια κοίμηση. Έτσι, γιατί τρέχουμε, γιατί βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προλάβουμε. Στο τέλος όμως, δεν απολαμβάνουμε τίποτα με την υπερβολική ταχύτητα και το τρέξιμο, διότι δεν έχουμε ούτε τον απαιτούμενο χρόνο για να καταλάβουμε τι κάνουμε και ποιοι είμαστε, αλλά ούτε και την απαραίτητη μνήμη. Οι εφιάλτες μας χάθηκαν, διότι δεν ασχολούμαστε  πλέον με λέξεις και νοήματα και πώς να αισθανθούμε τα μαύρα ρίγη της γλώσσας μας, στα οποία αναφέρεται ο Ελύτης; Αντικαταστήσαμε τις αξίες με νέες «αξίες» που τις διαμορφώσαμε έτσι ώστε να είναι πιο «πρακτικές», πιο «εργονομικές» όπως εκείνη την καρέκλα στην οποία καθόμαστε. Έτσι! Διότι η βραδύτητα είναι για τους ηλίθιους, λένε. Νομίζω, τελικά, ότι μια αναμόρφωση τα λεξικά μας τη χρειάζονται.

*Τις ευχαριστίες μου σ'αυτούς που τις οφείλω-ξέρουν αυτοί!

Το κορίτσι της διπλανής πόρτας.

Ένα άγαλμα είμαστε στην άκρια του δρόμου, που καιρό πολύ περιμένουμε να μας αποκαλύψουν. ~Κ.Μ.

Ντροπαλή, συνεσταλμένη, προσγειωμένη, έτσι τη χαρακτήριζαν στη γειτονιά.
Φιλήσυχη και πάντα τόσο ήρεμη. Πότε δεν έγινε σημείο αναφοράς. Έβγαινε απ'το σπίτι και χανόταν διακριτικά για λίγες ώρες. Επέστρεφε κατά το βραδάκι και έκλεινε προσεχτικά την πόρτα της.
Κι εκεί.. Άρχιζε ο Γολγοθάς της. Εκεί, πίσω από εκείνη την ξεβαμμένη πόρτα, δεν μπορούσε να ξεγελάσει κανένα. Όλες οι μάσκες θαρρείς με μια αυτόματη κίνηση έπεφταν μεμιάς. Εκεί, δεν τη χωρούσε ο τόπος, δεν μπορούσε να κρυφτεί από τίποτα και κανέναν.
Πλήρως εκτεθειμένη. Αυτό ήταν. Εκτεθειμένη στον ίδιο της τον εαυτό.
Στα λάθη της, τα πάθη της, τις έγνοιες της.
Όχι, εξακολουθούσε να είναι φιλήσυχη. Εξακολουθούσε να είναι συνεσταλμένη και "καθώς πρέπει".
Είναι που δεν μπορούσε να τους ξεφύγει όμως!
Άπειρες, καταραμένες σκέψεις!
Τρύπωναν από παντού. Μόλις αισθάνονταν το σκότος στην ψυχούλα της που έτρεμε κυριολεκτικά κάθε φορά που ζούσε αυτό τον εφιάλτη- τσουπ! χώνονταν όλο και πιο βαθιά μέσα της.
Και την κυρίευαν και την κατανικούσαν λες κι ήταν νησί καίριας στρατηγικής σημασίας, σαν να ήταν οι πειρατές και εκείνη ο κρυμμένος θησαυρός, ο πολυπόθητος! Τόσο την ποθούσαν οι σκέψεις, τόσο πολύ τις μαγνήτιζε κι όσο περνούσε η ώρα δεν έλεγαν να λιγοστέψουν, δεν έλεγαν να ησυχάσουν!
Σα να μην έφτανε αυτό, την πονούσε κι η καρδιά της. Ακόμη κι εκείνη, στην οποία είχε τόσες και τόσες φορές εναποθέσει την ελπίδα, ακόμη κι αυτή την πρόδωσε... Χτυπούσε υστερικά, ανάρμοστα, αγενέστατα-κλωτσούσε λες κι ήταν έμβρυο ζωντανό μέσα στη μήτρα της μάνας.
Ήτανε δεν ήτανε, δεκαοχτώ χρονών ακόμη, τι σημασία είχε η ηλικία όμως; Ένας αριθμός είναι κι αυτός σαν όλους τους άλλους. Μια μάσκα ακόμη που κρύβει ή φανερώνει πράγματα. Τόσο νέα ήτανε, κι όμως ένιωθε πως κάποια μέρα-σύντομα-θα την έβρισκαν να κείτεται στο κρύο πάτωμα, σ'εκείνο το μικροσκοπικό σπιτάκι με τον όμορφο κήπο. Τόσο πολύ την αρρώσταιναν κάθε φορά οι κακούργες οι σκέψεις που πείσθηκε ότι επρόκειτο για κάποια χρόνια πάθηση που κάθε μέρα της αφαιρούσε κι ένα κομματάκι από την άχαρη ζωή της.
Αυτό ήταν λοιπόν το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ντροπαλό, συνεσταλμένο, καθώς πρέπει, όπως το ήθελαν, εξάλλου, οι άλλοι.

Μικρή Ηλιαχτίδα. (Little Miss Sunshine)

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε η δική μου χρονιά.

Μου δόθηκε αυτός ο τίτλος. "Μικρή Ηλιαχτίδα".

Και όσο τον σκέφτομαι όλο και πιο πολύ μου αρέσει. Και λέω να τον κρατήσω.

Γιατί αξίζει τον κόπο. Σε γαληνεύει πολύ να ξέρεις ότι υπάρχουν άτομα που σε βρίσκουν αξιαγάπητο. Κι ιδίως, σου δίνει δύναμη! Απίστευτη δύναμη θα έλεγα. Δεν υπάρχει καλύτερο "τονωτικό" για τις στιγμές που πέφτεις. Στο σκοτάδι, στο βαθύ πηγάδι, στο ατελείωτο χάος. Όταν περιπλανώμενος μέσα στην Άβυσσο ψάχνεις και ψάχνεσαι. 

Και τότε, έρχεται ένα χέρι και παίρνει το δικό σου και το κρατά σφιχτά και μια φωνή δυνατή και σταθερή σου λέει τρυφερά «είμαι εδώ και πιστεύω σε σένα, ακόμη κι αν εσύ έχεις χάσει κάθε πίστη, ακόμη κι αν εσύ έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα και κάθε όνειρο».

Και η αλήθεια είναι, ότι εκείνη τη στιγμή δεν αντιλαμβάνεσαι  πόσο καλό σου κάνει που έρχεται εκείνη η θαυματουργή φωνή, όμως, καθώς περνούν οι μέρες και σηκώνεσαι ξανά στα πόδια σου και φτάνεις στο σημείο να βρίσκεις ξανά το χαμένο σου εαυτό-γιατί γι'αυτό πρόκειται, για ένα χαμένο εγώ που ήθελε λίγο σπρώξιμο, λίγη στήριξη για να ανθίσει ξανά -όπως ανθίζουν τα λουλούδια- και να ευωδιάσει ολόκληρη την πλάση! 

Φτάνεις λοιπόν, στο σημείο να σου αποδίδουν τον τίτλο της Μικρής Ηλιαχτίδας. Και μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη. Γιατί κρύβει μέσα της το Φως, την αισιοδοξία, ακόμη και τη ζεστασιά που σου έδωσε η ίδια εκείνη φωνούλα, αλλά και την αγάπη, την υπομονή και την ελπίδα ότι εκείνη η ηλιαχτίδα σιγά σιγά θα λάμπει όλο και περισσότερο! Έπειτα, η Ηλιαχτίδα είναι μόλις ένα μικρό μέρος του ήλιου, αλλά πάντα έχει περιθώρια να μεγαλώσει, οπότε το ταξίδι της δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Όσο για τον τίτλο... Σου δημιουργεί το αίσθημα του χρέους και της ευθύνης, οπότε, είναι ένας επιπρόσθετος λόγος για να συνεχίσεις να είσαι "αυτόφωτο ον" και να αντανακλάς την λάμψη σου σ'αυτούς που πραγματικά την αξίζουν, σ'αυτούς που είχαν την ικανότητα να δουν το φως όταν δε βρισκόταν εκεί...

Απολογισμός...

"...ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί".

Ή ανακεφαλαίωση όπως πολύ εύστοχα γράφει το λεξικό που κρατάω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου.
Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και μέρες σκεφτόμουν τον απολογισμό αυτό. Κάθε χρόνο τον έχω στο μυαλό μου. Γενικά, κάθε φορά που νιώθω ότι ένας κύκλος έχει φτάσει στο τέλος του ή όταν τελοσπάντων διαισθάνομαι ότι το τέλος πλησιάζει. Κανείς δε με υποχρεώνει να κάνω αυτό τον απολογισμό. Κανείς δε με υποχρεώνει ούτε καν να τον μοιραστώ. Το θέλω πολύ όμως. Και μη σας περνά από το μυαλό πως είναι εύκολο να βάζεις κάτω τα πράγματα και να βλέπεις τι πραγματικά κέρδισες, τι είχες, τι έχασες, τι σου έχει μείνει τελικά...
Κάθε χρόνο, βλέπω ένα αλλιώτικο πρόσωπο στον καθρέφτη. Πάντα όμως οι εκφράσεις είναι οι ίδιες. Κι αυτό δε με δυσαρεστεί διότι μέσα από τα λάθη του και τις ατέλειες του εξακολουθώ να βλέπω την ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη γι'αυτούς που υπήρξαν και γι'αυτούς που υπάρχουν-και γι'αυτούς που ενδέχεται να υπάρξουν.
Όλους αυτούς, καμιά φορά γίνομαι αρκετά εγωίστρια ώστε να ξεχνώ να τους ευχαριστώ. Ή ίσως και να μη χρειάζεται, δεν ξέρω. Είναι νύχτες όμως, που το νιώθω βαθιά μέσα μου! Κι η αποψινή είναι μια από αυτές. Είναι μια νύχτα που ακόμη και τα δάκρυα δημιουργούν μια αίσθηση όμορφη, γιατί είναι δάκρυα χαράς. Είναι εκείνα τα δάκρυα που τρέχουν σχεδόν αθόρυβα και καθένα απ'αυτά, αντιστοιχεί σε ένα αγαπημένο άτομο, σε μια ευχάριστη ανάμνηση.
Νομίζω ότι από τα ομορφότερα πράγματα που έζησα, μέχρι τώρα, είναι τούτο 'δω το συναίσθημα  της ευγνωμοσύνης. Της αιώνιας ευγνωμοσύνης. Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθεις απέναντι σε κάποια άτομα που ήρθαν στη ζωή σου είτε εντελώς τυχαία είτε επειδή το επιδίωξαν και που τόσο ανυποψίαστα και αβίαστα κατάφεραν να σε κερδίσουν. Κατάφεραν να σου "κλέψουν" ένα κομμάτι από την ψυχή σου, κι όμως, γι'αυτό τους είσαι ευγνώμων. Δε σε ενοχλεί που το κρατούν γιατί ξέρεις ότι είναι ασφαλές εκεί. Ξέρεις ότι θα το διαφυλάξουν και θα το φροντίσουν και ότι ακόμα κι αν χαθείτε, ακόμη κι αν σας χωρίσουν μίλια, θα έρθει κάποτε μια στιγμή που θα το βγάλουν προσεχτικά από τη θηκούλα που το τοποθέτησαν και θα καθίσουν μαζί του και θα θυμηθούν τα παλιά.
Αυτή η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτο! Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Κι ακριβώς έτσι το βιώννεις και για εκείνους που το νιώθεις. Διότι αν και είναι τόσο μεγάλη η εκτίμηση που τους έχεις, το θεωρείς λίγο έως και χαζό να τους πεις "ξέρεις, μ'έμαθες πράγματα και με έκανες να αντιληφθώ πράγματα και με βοήθησες να γίνω καλύτερη και η παρουσία σου ήταν το μόνο που χρειαζόμουν για να γίνουν όλα αυτά". Είναι μια χαζογλυκιά διατύπωση της απόλυτης πραγματικότητας θα έλεγα. Είναι η αλήθεια  της καρδιάς ολόγυμνη. Και νιώθω την ανάγκη να την ομολογήσω. Και παρόλο που με στεναχωρούν οι κύκλοι που κλείνουν, αυτό το αίσθημα που γεμίζει την ψυχή μου είναι πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο ανώτερο... Και θα το κρατήσω, είναι υπόσχεση αυτό.
Σας ευχαριστώ...

Ζήσε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου!

Μια αστραπή η ζωή μας... Μα προλαβαίνουμε - Νίκος Καζαντζάκης

Κοιμάσαι.                                                         

Ξυπνάς.

Ξυπνάς.

Κοιμάσαι.

Κάθε μέρα, είναι μια νέα μέρα.

Κάθε μέρα, είναι μια άλλη ζωή.

Αυτό είναι το μοτίβο: Ζεις, πεθαίνεις, αναστήνεσαι.

Ζεις.

Κάθε ημέρα, είναι αλλιώτικη από την προηγούμενη.

Αλλιώτικη κι απ’την επόμενη.

Σαν κοιμάσαι, πεθαίνεις για  λίγο, «αποχωρείς» από τα εγκόσμια. «Απενεργοποιείσαι»  για λίγο. Κι όμως, ο θάνατος αυτός είναι ζωτικής σημασίας! Γιατί σαν κοιμάσαι,  γράφεις το τέλος μιας ημέρας, μιας περιόδου, μιας στιγμής ίσως, ή και κάποιων σκέψεων. Αυτό όμως, δεν είναι καθόλου ψυχοπλακωτικό, καθόλου μακάβριο.

Γιατί αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Όντως, οι πράξεις του χτες, ανήκουν στο χτες και μόνο.

Όντως, τα λάθη πιθανό να μην ξεγράφονται.

Όντως, κάποιοι άνθρωποι που αγαπάμε  χάνονται.

ΑΛΛΑ

Αύριο, ζεις ξανά!

Έχεις (σχεδόν) όλα τα εφόδια και την ευκαιρία, να προσθέσεις άλλη μία μέρα στο ημερολόγιο της ζωής σου.  Και είσαι το ίδιο δυνατός, αλήθεια!

Γιατί είναι μια άλλη μέρα. Κι η νύχτα σου επέτρεψε να αναπλαστείς. Σε έχτισε ξανά από την αρχή ως το τέλος και σήμερα ξυπνάς και μπορείς να σκέφτεσαι αλλιώτικα.

Σήμερα είναι η μέρα που μπορείς να κλείσεις εσύ το μάτι στη ζωή αν το θελήσεις.

Σήμερα μπορείς να της γελάσεις κρυφά, ή φανερά, χωρίς δισταγμό.

Σήμερα μπορείς να πιεις τσάι αντί για το συνηθισμένο καφέ. Ή μπορείς να προσθέσεις λίγη περισσότερη ζάχαρη στον καφέ σου-ή να αφαιρέσεις.

Σήμερα μπορείς να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο για να πας στη δουλειά, αλλά έχεις ακόμη το περιθώριο να επιλέξεις ένα άλλο «μονοπάτι» που δεν ακολούθησες ποτέ.

Σήμερα μπορείς να πεις καινούρια πράγματα, να μάθεις καινούρια πράγματα.

Σήμερα είναι η μέρα που μπορείς να βάλεις ακόμη ένα άτομο στη ζωή σου-ή και να αφαιρέσεις κάποιο.

Σήμερα μπορείς ν’ανακαλύψεις πόσο εξαίσια είναι η μυρωδιά του γιασεμιού και σήμερα μπορείς να ερωτευτείς τη φύση.

Όντως, είσαι ένας και ενιαίος.

Όντως, εξακολουθείς να είσαι «εσύ» και δεν αλλάζεις.

Μα κανείς δε στο έχει ζητήσει.

Είσαι εσύ, αλλά είσαι ανανεωμένος!

Είσαι εσύ, λίγο πιο δυνατός από χτες, λίγο πιο αδύναμος από αύριο.

Είσαι εσύ και «έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον  παράδεισο και μπες μέσα!» όπως είπε και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Κοιμάσαι

Ονειρεύεσαι

Ξυπνάς

Ζεις!

Αναθεωρείς

Συζητάς

Επικοινωνείς

Χτίζεις

Αναζητάς

Βρίσκεις

Γελάς

Γελάς δυνατά

Προχωράς

Πέφτεις

Πληγώνεσαι

Πονάς

Κλαις

Κλαις δυνατά

Υποφέρεις

Σταματάς

Πεθαίνεις...

Αναστήνεσαι

Αναπλάθεσαι

Ονειρεύεσαι

Ξυπνάς

ΖΕΙΣ!

Εύχομαι!

Kάντε μια ευχή!

 Εύχομαι το πνεύμα αυτών των Χριστουγέννων να φωλιάσει για πάντα στις καρδιές σας και να μη βγει ποτέ ποτέ από εκεί!
Εύχομαι όλοι να αποκτήσετε αυτό που επιθυμεί περισσότερο η καρδούλλα σας!
Εύχομαι όλοι να πάρετε κάτι ΚΑΙ να δώσετε κάτι(και αυτό το κάτι να είναι θησαυρός που θα τον κουβαλάτε για καιρό μαζί σας).
Εύχομαι να δείτε αυτούς που αγαπάτε και να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται!
Εύχομαι ν'απελευθερωθείτε από κάθε είδους έγνοια και να τολμήσετε να φερθείτε ξανά σαν παιδιά! (γιατί κι αυτό χρειάζεται).
Εύχομαι να πείτε και να πράξετε ό,τι δεν τολμήσατε πότε ως τώρα!
Εύχομαι το 2011 να αποτελέσει μια νέα ΚΑΙ καλύτερη αρχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα και ν'αποκτήσουμε επιτέλους Δημοκρατία με όλο το νόημα της λέξης;)
Εύχομαι να υποδεχτείτε το νέο χρόνο με εκείνον ή εκείνην που ποθείτε περισσότερο!
Εύχομαι να εκφράσετε την αγάπη σας όσο πιο πολύ μπορείτε! (γιατί είναι δωρεάν και δεν βλάπτει κανέναν!)
Εύχομαι ο κόσμος να μετατραπεί σ' ένα κόσμο γεμάτο από αγαπούλες και αγκαλίτσες και καρδούλλες(υπάρχει ομορφότερο πράγμα;; :) )
Εύχομαι να βγείτε με τους φίλους σας και να τα σπάσετε γιατί το αξίζετε!
Εύχομαι να ξεκουράσετε σώμα και ψυχή!
Εύχομαι να συγχωρέσετε αυτούς που σας σπάνε τα νεύρα κι αυτούς που σας πλήγωσαν γιατί όπως λέει και η γιαγιά μου "η κατζία ένα μας μείνει στο τέλος" :)
Eύχομαι να κάνετε κάτι πρωτότυπο, κάτι μοναδικό, κάτι ξεχωριστό, ίσως και κάτι τρελλό και να μη μετανιώσετε ποτέ γι'αυτό!
Εύχομαι να τραγουδήσετε μέχρι που να σας πιάσει φαρυγγίτιδα και μια μέρα μετά, ξαπλωμένοι στον καναπέ του σπιτιού σας να σκέφτεστε ότι "άξιζε τον κόπο" και να μη γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου! (γιαγιά αγαπώσε:) )
Εύχομαι σ'εσάς, τους αθεράπευτα ρομαντικούς, to be kissed under the mistletoe από τον πρίγκιπα(ή την πριγκίπισσα τελοσπάντων) των ονείρων σας κι αν το "παίζει υπεράνω", επιχειρήστε το εσείς!
Εύχομαι να δώσετε άπειρες αγκαλιές και να τις ευχαριστηθείτε ΟΛΕΣ!
Εύχομαι να πείτε μια καλή κουβέντα στο σπαστικό σας γείτονα έστω και "χάρην των Χριστουγέννων" και πού ξέρετε; Ίσως και να σας βγει σε καλό!
Εύχομαι να προβληματιστείτε λίγο για  κάποιο φλέγον θέμα(εξαιρούνται διλήμματα όπως "να βάλω το μπλε φόρεμα ή μήπως το μαύρο;" κλπ)
Εύχομαι να τολμήσετε να κάνετε κάτι που φοβάστε να κάνετε αλλά το θέλετε δια καώς και εύχομαι να συνεχίσετε να το κάνετε με επιμονή και υπομονή γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι "ο επιμένων νικά!"
Εύχομαι να μην επιβεβαιώσουμε για ακόμη μια φορά τη θεωρία του κύριου Αϊνστάιν ότι "η ανθρώπινη βλακεία είναι άπειρη" κάνοντας απερισκεψίες!
Εύχομαι να μην πιείτε αν θα οδηγήσετε!(ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙA; κάπως έτσι:) )
Last but not least,(τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο...)
Εύχομαι να έχετε την υγεία σας και να σφύζετε από ζωή κι εύχομαι η χαρά να λάμψει στα προσωπάκια σας!
ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΕΤΟΣ.
Με αγάπη,
Μ!