A time for us...

Για τους μη έχοντες φαντασία, είναι δυσεύρετη η μαγεία του κόσμου μας καθώς βρίσκεται σε κόσμους που δε βλέπουμε και κρύβεται σε λέξεις που δε λέμε...

Εν καιρώ κρίσης...

Δεν υπάρχει μόνο έλλειψις χρημάτων, αλλά και Ανθρώπων.

"Η αδιαφορία κάνει τους σοφούς και η αν-αισθησία τα τέρατα".

"They flee from me that sometime did me seek
With naked foot, stalking in my chamber.
I have seen them gentle, tame, and meek,
That now are wild and do not remember
That sometime they put themself in danger
To take bread at my hand; and now they range,
Busily seeking with a continual change."

                                                               -Sir Thomas Wyatt - They Flee From Me
                                                                    

Σκέψεις για το σήμερα, το αύριο και το χθες...

Για το σήμερα: Λίγα λεπτά πριν παρακολουθούσα τις ειδήσεις στην ΕΡΤ, οι οποίες τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αποκτήσει κυρίως χαρακτήρα οικονομικό. Έχω βαρεθεί σε σημείο απόγνωσης να ακούω συνεχώς τις ειδοποιήσεις για λήψεις καινούριων μέτρων. Μέτρα για τη φοροδιαφυγή, μέτρα από το μηχανισμό, μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας, μέτρα για το καλό της Ελλάδας, μέτρα για το καλό της Ευρώπης. Καθώς λοιπόν παρακολουθούσα ανέμελα τις ειδήσεις, ειδήσεις που έγιναν το παραμύθι που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε πλέον τα βράδια, μου δημιουργήθηκε αίφνης η εξής απορία:
Ποια είναι αυτή η κυρία που ακούει στο όνομα Ευρώπη; Τι είναι επιτέλους αυτή η Ευρώπη, τι θέλει από τη ζωή μας και γιατί δημιουργήθηκε;

Για το χθες: Έκρινα σωστό να ανατρέξω στο παρελθόν για να βρω απάντηση στο ερώτημά μου. Και τι καλύτερο από ένα βιβλίο ιστορίας; Έχω κάτι υπ'όψην μου για το κατά τα άλλα "ρητορικό" μου ερώτημα, αλλά θα επανέλθω αργότερα σ'αυτή μου την σκέψη.
Ανοίγω λοιπόν το βιβλίο "Ιστορία του νεότερου και του σύγχρονου κόσμου" στη σελίδα 154 και ξεκινώ να διαβάζω:
"Μετά το 1945 η Ευρώπη, διαιρεμένη και κυριαρχούμενη από τις υπερδυνάμεις, καλούνταν να αναζητήσει μια νέα θέση στον κόσμο. Ήδη από τα χρόνια του πολέμου υψώνονταν φωνές που ζητούσαν μια νέα δημοκρατική ευρωπαϊκή συνεργασία μετά την ήττα του φασισμού".  (Επειδή υπήρχε και παλιά, αναζητούσαν και νέα...)
"Την επαύριο του πολέμου οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες συνειδητοποιούσαν πλέον την ανάγκη να ξεπεράσουν τους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς του παρελθόντος, που τόση καταστροφή είχαν φέρει σε ολόκληρη την ήπειρο κατά τη διάρκεια των δυο παγκόσμιων πολέμων. "
Συνεχίζω στη σελίδα 156, μάλλον ανικανοποίητη από τα όσα διάβασα μέχρι τώρα: "Η ενοποιητική διαδικασία κατοχυρώνει τη δημοκρατία, επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, επιτρέπει την άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων και δίνει στην Ευρώπη μια αυξημένη επιρροή στις διεθνείς σχέσεις. Ωστόσο, η ένωση της Ευρώπης δεν έχει ακόμη επιτευχθεί και αποτελεί ένα ζητούμενο για το μέλλον".
Προτού καταθέσω τις σκέψεις μου για το αρκετά ενδιαφέρον τελευταίο απόσπασμα που παραθέτω, λέω να επιστρέψω στο σχόλιο μου για το τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο από ένα βιβλίο ιστορίας. Καλύτερο, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο αλήθειας διότι αν με τον όρο "ιστορία" οι συγγραφείς εννοούν "παραμύθι", τότε μας πληροφορούν σωστά. Αν όμως με τον όρο "ιστορία" εννοούν το ψέμα που θέλουν να πιστέψουμε, τότε λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.
Η Ευρώπη δεν είναι τίποτα από τα προαναφερθέντα. Η Ευρώπη υπάρχει μόνο στα χαρτιά, μόνο για να ρίχνει στάχτη στα μάτια των αφελών και των ονειροπόλων. Η Ευρώπη έχει χάσει την αξία της σαν ιδέα εφόσον στο όνομά της διαπράττονται τα αίσχιστα. Η Ευρώπη είναι μια μάσκα πίσω από την οποία κρύβονται ορισμένες χώρες, χώρες που καταφέρνουν να πετυχαίνουν με μέσο την απάτη ό,τι δεν κατάφεραν να πετύχουν με τα όπλα χρόνια πριν. Η Ευρώπη δεν πέτυχε την ενότητα και ούτε θα την πετύχει γιατί είναι ένα ψέμα και ως ψέμα που είναι μέρα με τη μέρα ξεσκεπάζεται και καταρρέει ή κάτα τον Σοφοκλή "αλλ’ ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου". Η Ευρώπη αντί να απαμβλύνει τις ανισότητες, τις οξύνει. Η Ευρώπη είναι παντού και πουθένα. Δεν υπάρχει ενότητα γιατί δεν υπάρχει καρδιά. Δεν υπάρχει, φερειπείν, μια κεντρική κυβέρνηση όπως υπάρχει στην Αμερική. Διότι στην Αμερική η Καλιφόρνια, λέγεται και Αμερική όπως επίσης και τη Νέα Υόρκη, τη θεωρούμε Αμερική. Ενώ στην Ευρώπη η Ελλάδα λέγεται Ελλάδα και η Γερμανία, πάλι Γερμανία. Ποια είναι λοιπόν η Ευρώπη; Πού είναι η Ευρώπη;

Σκέψεις για το μέλλον: Το μέλλον είναι χλωμό αλλά και αναμενόμενο για εκείνους που μελέτησαν την ιστορία, για εκείνους που δεν ξέχασαν, για εκείνους που θυμούνται...

Όποιος ξέρει να γοητεύει, ξέρει και να απογοητεύει...

Αν και τις πλείστες φορές το αντίστροφο δεν ισχύει.

If happy ever after did exist...

Πώς θα ήταν λοιπόν ένας κόσμος αν όλα ήταν τέλεια;
Πώς θα ήταν οι ζωές μας αν ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;
Πώς θα νιώθαμε αν παίρναμε τις σωστές αποφάσεις, την κατάλληλη στιγμή;
Πώς θα ήταν άραγε να ζούσαμε σε κύκλους και να μη βγαίναμε έξω από αυτούς; Να μην είχαμε την παραμικρή απόκλιση; Να βρίσκονταν όλα σε αρμονία και ενότητα;
Να σας πω εγώ πως θα ήτανε. Σκατά!
Χωρίς αυτό να αναιρεί το γεγονός ότι και τώρα που συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα είναι λιγότερο σκατά. Αλλά τουλάχιστον (;) ζούμε.
Κι είναι σημαντικό να ζεις, να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι, να νιώθεις, να πληγώνεις και να πληγώνεσαι. Να βάζεις μυαλό ή και να το χάνεις εντελώς.
Είναι υπέρτατης σημασίας, μάλιστα. Κι ενώ όλοι το γνωρίζουμε (;), εντούτοις, υπάρχουν και στιγμές που ονειρευόμαστε το "εναλλακτικό τέλος", το happy ever after.
Κι αρχινά το παραμύθι...
Ο κόσμος δεν υπάρχει όπως τον ξέρουμε πια... Και εκείνα που λέγαμε για σχήματα και εξισώσεις... Ε λοιπόν, χέστε τα κι εκείνα. Υπάρχει μόνον ό,τι θέλουμε να βλέπουμε. Και ό,τι βλέπουμε υπάρχει. 

Γι'αυτό μη χάνετε ποτέ τις ελπίδες σας. Αν κάτι υπάρχει, υπάρχει και τρόπος να το πραγματοποιήσετε. Απλώς δεν τον ανακαλύψατε ακόμα. ;-)

Έκτακτο ανακοινωθέν

Σύμφωνα με αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας που διεξήχθηκε στα πλαίσια της εκστρατείας "μπορείς και εσύ να καταστρέψεις την Κύπρο εφαρμόζοντας πέντε απλά και εύκολα βήματα" βρέθηκε ότι -μεταξύ άλλων παραγόντων- οι ψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στο νησί μας κατά τη θερινή περίοδο σχετίζονται άμεσα με την αύξηση που παρατηρήθηκε στα επίπεδα της βλακείας και της ανευθυνότητας. Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κατά την περίοδο αυτή η εκάστοτε κυπριακή ηγεσία (και όχι μόνο) τείνει να γεμίζει τις μακρές και ανυπόφορες ημέρες του καλοκαιριού με μαύρες επετείους (βλέπε, τραγωδία στο Μαρί, 121 νεκροί από την πτώση αεροπλάνου της Ήλιος, πραξικοπήματα, εισβολές - 1974, κοκ). Οι ειδικοί, σε πρώτη φάση, εισηγήθηκαν την αγορά ειδικού εξοπλισμού, ο οποίος θα ανιχνεύει τα ψηλά ποσοστά βλακείας στον ανθρώπινο οργανισμό και θα τα εξαλείφει, ούτως ώστε να προληφθούν περαιτέρω τραγωδίες.

Για τον θυμό

Αγαπητέ αναγνώστη,

Λέω σήμερα να μιλήσουμε για το θυμό.
Λοιπόν, ο θυμός είναι ένα πολύ σύνθετο και έντονο συναίσθημα.
Είναι κάτι σαν την έκρηξη ενός ηφαιστείου. Γίνεται πολύ ξαφνικά και απρόσμενα, σχεδόν αιφνιδιαστικά και σε κατακλύζει -όπως και η λάβα- με εικόνες και σκέψεις που δεν υπολόγιζες καν ότι υπήρχαν  στο μυαλό σου. Ή τουλάχιστον, με σκέψεις τις οποίες πίστευες για περασμένες.
Θυμώνω λοιπόν, για ποικίλα πράγματα. Θυμώνω για πράγματα που έμαθα. Και θυμώνω επίσης για πράγματα που ποτέ δε θα μάθω. Θυμώνω για πράγματα που γίνοται με έναν Χ τρόπο και όχι με έναν Ψ τρόπο. Θυμώνω για βλακείες, αλλά και με βλακείες. Θυμώνω, γενικώς, με τον χρόνο, τον τόπο, τον τρόπο, την αιτία, μα δεν θυμώνω με τη ζωή (τουλάχιστον όχι κάθε μέρα).
Πρόσεξε όμως την επιλογή του ρήματος "θυμώνω". Δεν είπα ότι "στεναχωριέμαι" ή ότι "μετανιώνω". Απλώς θυμώνω. Έτσι απλά, όχι επειδή ο θυμός είναι κάτι ασημάντο, αλλά διότι η σημαντικότητά του είναι βραχυπρόθεσμη. Και αν δεν την εκτιμήσεις μέσα στα χρονικά πλαίσια στα οποία λαμβάνει χώρα, δεν θα την εκτιμήσεις ποτέ. Δε θα καταλάβεις ποτέ τι σημαίνει να νιώθεις αλλά και να εκφράζεις το θυμό. 
Ο θυμός, αγαπητέ αναγνώστη, είναι μοναδικός καθώς έχει μέσα στη σύντομη ζωή του πολλές βαθμίδες. Και δεν μιλώ για ένα σχήμα τετριμμένο όπως το γνωστό "αρχή, μέση, τέλος". Μιλώ όμως, για πρόλογο (συνήθως σύντομο και περιεκτικό), κορύφωση, περιπέτεια, αναγνώριση, κάθαρση. Δεν τολμώ να πω ότι ίσως στην απλουστευμένη τους μορφή οι λέξεις να ομοιάζουν με το προαναφερόμενο σχήμα, καθώς σε βάθος διαφέρουν ριζικά. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να βιώσει τα στάδια του θυμού γίνεσαι τραγικός. Και όπως οι ήρωες της τραγωδίας, έτσι και εσύ πιθανόν να προκαλέσεις στους θεατές (εφόσον υπάρχουν) αισθήματα φόβου ή και ελέου. Και όσο κορυφώνεται ο θυμός σου όλο και περισσότερο μεγαλώνει η επιθυμία σου να βρεις τη λύση, αυτή που θα σε λυτρώσει από τα δεσμά που σε καθιστούν τραγικό ήρωα. Ο θυμός λοιπόν είναι ένα αίσθημα ελευθερίας ή τουλάχιστον μια προσπάθεια να οδηγηθείς προς αυτήν. Βέβαια, πάντοτε εντός των πλαισίων. Δε μιλώ για ακραία ξεσπάσματα ή για θυμό που οδηγεί σε βία καθώς αυτό το είδος θυμού υποδηλώνει το ακριβώς αντίθετο στον άνθρωπο. Μιλώ για τον υγιή θυμό, το θυμό που θα σε οδηγήσει στην εύρεση της αλήθειας. Εκείνος λοιπόν ο θυμός είναι λυτρωτικός και πιστεύω πως όλοι μας τον ποθούμε και τον προσμένουμε καρτετικά. Να θυμώνετε λοιπόν για να καθαίρεται η ψυχή, η δική σας αλλά και των γύρω σας!

Γλέντι

Σ᾿ ἕνα γλέντι μὲ κάλεσαν οἱ σύντροφοι.
Δὲ θ᾿ ἀρνηθῶ. Θὰ πάω νὰ λησμονήσω!
Θὰ φορέσω τὸ κόκκινό μου φόρεμα
καὶ τὴν ἴδια ὀμορφιά μου θὰ φθονήσω.
Τὸ νεκρὸ πὤχω μέσα μου περήφανα
καὶ στοργικὰ μαζί μου θὰ τὸν πάρω.
Θἆμαι σὰ χαρωπή, σὰ μυστικόπαθη
θἆμαι μία ἀποσταλμένη ἀπὸ τὸ Χάρο.
Οἱ μελλοθάνατοι σύντροφοι στὸ γλέντι τους
κι᾿ ἂν πίνουνε κρασὶ δὲ θὰ μεθοῦνε.
Μία κατάρα θὰ στέκεται στὸ πλάι τους
μὰ θἆμαι ὡραία καὶ δὲ θὰ ὑποψιασθοῦνε.
Ἔπειτα ἕνα τραγούδι θὰ ζητήσουνε
μήπως σὲ μία χλωμὴ χαρὰν ἐλπίσουν,
μὰ τόσο ἀληθινὸ θἆν᾿ τὸ τραγούδι μου
ποὺ σαστισμένοι θὰ σωπήσουν.

-Μ. Πολυδούρη

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω... Βρίσκω σε κάθε στίχο όλα όσα θέλω να εκφράσω. Το έχω κουράσει το χαρτί και τα πλήκτρα του υπολογιστή επίσης. Η σκέψις όμως τρέχει αλόγιστα. Δεν έχει τελειωμό. Να γνωρίζεις την αλήθεια και να πρέπει να την κουβαλάς μέσα σου είναι βάρος ασήκωτο.  Και να σου ζητούν να τραγουδήσεις, να σταθείς στο πλάι τους και να 'σαι "ωραία", να 'σαι καθώς πρέπει. Να μην υποψιαστεί κανένας τους τίποτα. Και να ξέρεις πως αν το τραγούδι σου είναι αληθινό θα σε δικαιώσει και ότι απ'τους νεκρούς θα αναστηθείς. Αλλά είναι πάντοτε κι οι άλλοι, είναι πάντοτε και οι σύντροφοι, οι σύντροφοι που σε καλούν στο γλέντι. Σ'ένα γλέντι τελειωμένο. Όμως, δεν πρέπει ν'αρνηθείς. Πρέπει στο γλέντι τους και συ να συμμετάσχεις. Στο κάτω κάτω στο ίδιο καζάνι βράζετε, μαζί την χαράξατε την πορεία σας και τώρα δεν αλλάζει. Κι αν πίνουνε κρασί δε θα μεθούνε γιατί είναι βαριά η συνείδησή τους. Κι ελπίζουν, ελπίζουν σ'ένα τραγούδι ψεύτικο, σ'ένα τραγούδι στολισμένο κι όμορφα ντυμένο. Ένα τραγούδι που θα τους θυμίζει την ζωή που πέρασε. Τέτοια που είσαι και εσύ θα το πεις. Μα δε θα είναι το άλλο, τ' αληθινό.

αλ(ήθ)ειες και ψ(έματα)

Μας τέλειωσαν κι αυτά πια.

Κι όμως, δεν μπορείς να πεις ότι ξέρεις την αλήθεια.

Κι ίσως να μην τη μάθεις ποτέ. Ίσως αλήθεια να είναι ό,τι βλέπεις. Κι ό,τι βλέπεις είναι πλήρως υποκειμενικό.

Ίσως και να συμφωνείς, ίσως να πιστεύεις κι εσύ ότι "ευλογημένος είναι εκείνος που δεν προσμένει τίποτα γιατί έτσι δεν είναι δυνατό να απογοητευτεί." Ίσως, πάλι, το τίποτα να είναι μια ακόμη απογοήτευση. Μια μικρή παραίτηση.

Τι ωφελεί να παραιτείσαι από κάτι που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σε εγκαταλείψει;
Από κάτι που έχει εισχωρήσει μέσα σου, τόσο αργά και ανεπαίσθητα που δεν μπόρεσες να το αντιληφθείς, δεν μπόρεσες να το προλάβεις και αντί να το νικήσεις, σε κέρδισε;

Κι αν παραιτείσαι λογικά είναι επειδή έτσι έμαθες να κάνεις. Έτσι σε έμαθαν να κάνεις. Σ'έμαθαν να διαπραγματεύεσαι ακόμα και με την ίδια σου την ύπαρξη. Σ'έμαθαν να γίνεσαι ο ρήτορας του εαυτού σου. Και τα ψ(έματα) να γίνονται αλ(ήθ)ειες, σα να λέμε ηθικές αξίες. Κι οι αλ(ήθ)ειες οι δικές σου, αυτές που φωνάζουν μέσα σου, αυτές που ρέουν μες στο αίμα σου να καίνε, να σε καίνε βαθιά μέχρι που να ομολογήσεις ότι πρόκειται για ψ(έματα).