Sometimes I wish you would pay more attention to my favourite songs..

You wrote me letters
I didn't read.
I know I didn't,
You know I didn't,
Still I caressed you
sang you to sleep.
sometimes I told you you were beautiful.
Brazilian sea amazes me..


The day I left you,
Got on the bus.
I knew I'd see you,
You knew I'd see you,
Still you cried, and now I know why.
Ain't it too bad?
I loved you so much!
Brazilian sea amazes me..

I don't know who you are, but you made my day!

You know, as (my) life goes on, I just keep on realizing that happiness is always hidden behind those little things, which usually(and unfortunately)do not last for a long time, but you can always keep them in mind. (and inside your heart of course)
You just walked through that door, you smiled at me and made my day a little brighter.
And, imagine I didn't even know you(well how could I in any case) but it doesn't bother me at all. If it worked with you, it could work with so many other people.
I don't believe that life is easy or simple, but I do believe that we can make it and live it the way WE want it, so if we want to, we can make it seem a little simpler, brighter and worth living it.
Maybe there are no secret recipes that lead to happiness, wealth or love.
We just have to be more observant and graceful with those around us. And who knows, one day, out of nowhere, lightning could strike.
P.S. I know this post is not very long, so I'll keep it up to date, it's going to be like a lil list for people, or stuff that make my day(s) just so you can see that we can draw strength and courage from a usual day of our life.

01/09/2010: I received my 1st email at ISN! :) too bad I'm leaving on Friday:(

Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια..

Έχω πλήρη επίγνωση ότι απλά κάνω σπατάλη χρόνου γράφοντας για σένα, για μένα, γι'αυτά τα 2 χρόνια, πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο και αναζητώντας αιτίες και αφορμές, κάνοντας σενάρια επιστημονικής φαντασίας, αναζητώντας μια ικανοποιητική εξήγηση για όλα.
Κι όμως! Θα πρέπει μετά από τόση προσπάθεια να συμμεριστώ την άποψη ότι δεν υπάρχει εξήγηση για το καθετί.
Όσο για την σπατάλη χρόνου, μην το πάρεις προσωπικά, δεν είναι υποτιμητικό. Πώς να είναι; Αφού κάποτε σε είχα θεοποιήσει.
Ξέρεις όμως κάτι;
Όσο περνά ο καιρός απλά νιώθω ότι με αδίκησες.
"Δεν είναι θέμα εμφάνισης, είναι θέμα συμβατότητας."
Και εμείς οι δυο δεν είμαστε συμβατοί κατ'εσένα.
Τι κάνει συμβατούς δυο άνθρωπους όμως; Βάζω στοίχημα πως ούτε εσύ ξέρεις. Και επίσης, από όσο σε γνωρίζω, αν καθόμουν να το συζητήσω μαζί σου κι όχι με το μυαλό μου ξέρω πως θα μου έλεγες "ναι, έχεις δίκιο δεν το γνωρίζω".
Και τότε θα με οδηγούσες για χιλιοστή φορά στην τρέλα γιατί έχεις μια τάση να τρελλαίνεις τους ανθρώπους(ή απλά αρέσκεσαι να το κάνεις μόνο με την περίπτωση μου)
Και μετά την τρέλα το απόλυτο χάος. Βεβαίως, βεβαίως!
Εύχομαι απλά μια μέρα να αλλάζαν οι ρόλοι και να μπορούσες να με καταλάβεις έστω και για λίγο. Δυο χρόνια, και έκανα το κατα δύναμην για να βρίσκομαι κοντά σου, αλλά δεν πιστεύω οτι σε ενδιαφέρει και ότι το εκτιμάς. Γιατί απλα δεν μου έδωσες εκείνη την ευκαιρία που ζητούσα. Και δεν το αντέχω άλλο αυτό. Ξέρεις γιατί;
Επειδή, έκανα τα πάντα για να σβήσω τον πόθο μου, κατέπνιξα τις επιθυμίες μου, έσβησα τις φωτογραφίες μας, όποιο τραγούδι μου είχες στείλει και ακόμα ζήτησα από τους άλλους να σε αναφέρουν όσο πιο λίγο γινόταν. Και δε θα σου πω ότι δεν ωφέλησε σε τίποτα, γιατί σίγουρα ηρέμησα αρκετά. Αλλά μαζί με τη λύπη, έσβησε κι η χαρά.
"Απλά δεν βρέθηκε ακόμη κάποιος, που να σε κάνει να νιώσεις ανέμελα" μου είπε κάποιος σήμερα.
Κι απάντησα αμέσως. Μια άμεση απάντηση, είναι μια ειλικρινής απάντηση. "Υπήρχε κάποιος κάποτε, αλλά." Αλλά; Πες το!
Αλλα δεν άξιζε να με μάθει καλύτερα. Απλά διαμόρφωσε μια εικόνα που τον ικανοποιεί και δεν θέλει να την αλλάξει. Γιατί στο μυαλό του υπάρχουν χιλια-δυο πράγματα και δε θέλει να τα κάνει χιλια-τρια. Κάπως έτσι το είπες κάποτε.
Μου είχες πει επίσης, να φύγω απο τη ζωή σου. Συγγνώμη φίλε, δε σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι σ'αγαπώ κι ίσως δε θα έπρεπε να είσαι τόσο σκληρός;
Πάντα τόσο αναποφάσιστος. Είναι φορές που απλά εύχομαι να έρθει κάποια στη ζωή σου και να σε ταρακουνήσει. Να σε αναστατώσει. Να την θες και να σε θέλει. Γιατί μόνο τότε θα κόψεις τη θεωρία "κανένας δεν αγαπά κανένα". Και ξέρω ότι θα συμβεί αυτό στη ζωή σου. Ποτέ όμως με μια σαν και μένα. Δεν σου αρέσουν οι άνθρωποι που σου λένε πόσο σε χρειάζονται. Τι παραξενιά κι αυτή. 2 χρόνια μετά μάλλον θα το εννοώ. Δε θα μπω καν στη διαδικασία να θέσω επιχειρήματα ούτε να πω το γιατί και το πως.
Το ξέρεις. Απλά παίζεις πελλό που λέμε και στην Κύπρο.
Παρόλη μου την ανασφάλεια, πάντα πίστευα ότι κι εσύ με αγαπούσες ιδιαίτερα. Τώρα σου μιλαώ και αυτό το ιδιαίτερο εξαφανίστηκε. Για σένα. Το νιώθω. Δεν μου αρεσει που χώρισαν οι ζωές μας και που χωρίζουν όλο και περισσότερο.
Δε θα σταματήσω να ζητώ μια ευκαιρία. Αν δεν μου πεις ευθέως ότι είμαι ό,τι πιο αδιάφορο πέρασε από τη ζωή σου, αν δεν μου πεις ευθέως ότι εκείνες οι αγκαλιές ουδεμία αξία είχαν για σένα. Και ίσως και να το πεις. Να το εννοείς όμως. Να το νιώθεις με όλο σου το είναι. Γιατί αν έχεις και την παραμικρή αμφβολία να το ψάξεις.
Θα συμφωνήσω με μια φίλη, όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ, το σύμπαν απλά κάνει την πάπια.
Δε θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει κάτι περισσότερο από το να είναι δίπλα σου, να σε ξέρει(γιατί δεν σε ξέρω, δεν ξέρω τίποτα, ποτέ), να σε στηρίζει και να σε αγαπά. Εσύ το έκανες για μένα χωρίς καν να το επιδιώκεις. Τι να πω; Τόσο πονόψυχος είσαι; Τόση καλοσύνη;
Εκείνες τις φορές που θέλω να μου απαντήσεις σε non-sense είναι επειδή δεν αντέχω αυτη την δήθεν κατανόηση. Πες με βαρέθηκες, αλλά μην έρθεις σε μια εβδομάδα να μου πεις γεια, πώς πας...
Ξέρω ότι θα περάσει, αν όχι φέτος, όταν πάω κάπου πολύ μακρυά από σένα και το περιβάλλον μας. Θα περάσει, αλλά δε θα ξεχαστεί. Από εμένα και πάλι. Και με πειράζει να σκέφτομαι ότι τόσο ασήμαντη ήμουν για σένα τελικά. Με βλέπεις απλά συμπαθητική(αλλά αυτό ειπώθηκε μήνες πριν), αχρείαστα συναισθηματική, και άτομο που πάει εκεί που του δίνουν σημασία. Ω ναι, κι αυτό το είχες πει. Κι όμως, είμαι κι εγώ επιλεκτική. Πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν κάποια άλλη, απλά για σένα.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.. Έχω ξεμείνει από ιδέες. Κι απλά αυτό θα μείνει εδώ μαζί με όλες μου τις σκέψεις γιατί δεν θα μπεις στον κόπο να το διαβάσεις κι αν το διαβάσεις θα'ναι μια απ'τα ίδια. Το μόνο που μου έμεινε είναι το μέτρημα. Τα χρόνια που περνούν...

It's a very very.. mad world!

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο φετινός Αύγουστος για μένα. Μ'αυτό ακριβώς το συμπέρασμα (να το πω;)
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα πολλά πράγματα από αυτόν τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού. Τον είχα πλέον καταχωρήσει στο μυαλό μου ως ένα μήνα που απλά μένεις άπραγος, που σε πιάνει η μελαγχολία, η ανία και γενικά απλά είσαι παθητικός με ό,τι συμβαίνει γύρω σου και δεν φαίνεται ο καταλληλότερος καιρός για να μάθεις πράγματα.
Αναθεώρησα!
Και ερωτώ: Τι σημασία έχουν οι μήνες, οι μέρες, τα χρόνια;
Τα πάντα είναι σχετικά όπως είπε και ο Αϊνστάιν.
Γιατί δηλαδή να γινόμαστε απόλυτοι; Γιατί να αποκλείουμε γεγονότα και καταστάσεις ή ακόμη κι ανθρώπους από τη ζωή μας;
Επιμένω! Από όλα κάτι έχουμε να πάρουμε! Και είναι πολύ σωστή και βαθειά κουβέντα αν μπείτε ποτέ στον κόπο να την ψάξετε λίγο καλύτερα.
Ακόμη και η πιο άχρηστη ταινία, κάποιο μήνυμα θα κρύβει πίσω της. Έχω πλέον πεισθεί ότι εμείς και μόνον εμείς δίνουμε αξία στα πράγματα! Οπότε γιατί να την τσιγκουνευόμαστε; Δε λέω, καλό είναι να είσαι επιλεκτικός,αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον επιλεκτικό και τον "ignorant" αυτόν δηλαδή που δεν γνωρίζει. Ο επιλεκτικός φρόντισε να μάθει και αφού "έδωσε" αξία κάπου, διαπίστωσε αν άξιζε τον κόπο ή όχι και μετά είναι δικό του πρόβλημα αν θα ασχοληθεί περισσότερο και θα καταλήξει να γίνει επιλεκτικός όταν δουν πολλά τα ματάκια του!
Επιστρέφοντας στα περι σχετικότητας και χρόνου-που είναι ένα θέμα πολύ συναρπαστικό να το αναλύεις από όποια πλευρά κι αν το δεις- κατ'εμένα-, αλλά και στον τίτλο του σημερινού ποστ, έχω να πω ότι νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα γι'αυτό τον κόσμο. Πάνω απ'όλα όμως νιώθω δέος! Δεός γιατί ακόμα κι αν πιστεύουμε πως γνωρίζουμε αρκετά πράγματα, έρχεται πάντα μια στιγμή που ομολογούμε το αντίθετο. Κι εκεί που περιμένεις να λυγίσεις και να ενδώσεις, εκεί είναι που σηκώνεσαι με την μεγαλύτερη χάρη! Ακόμα κι αν διαισθανόμαστε ότι κάτι θα συμβεί, καλό ή κακό, ποτέ δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι. Το ποτέ και το πάντα είναι λέξεις που θα έπρεπε να απαγορευτεί η χρήση τους!
Τα πάντα ρει, όλα αλλάζουνε και τίποτα δε μένει, διατυπώστε το όπως σας βολεύει!
Αυτό όμως είναι μια αλήθεια. Και ξέρετε την αγάπη μου για τις αλήθειες.
Γι'αυτό και είναι ένας τρελλός κόσμος, αυτός μέσα στον οποίο βρισκόμαστε. Επειδή δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει το αύριο. Επειδή απλά μπορείς να υπολογίζεις με βάση τη λογική και να παίζεις με τις πιθανότητες και και και... Αλλά δεν ξέρεις. Μπορείς όμως να μάθεις. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου!

Μην περιμένεις. Αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν αξίζει!!!

Το ξέρω και σε καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο. Κι εγώ ακόμη βρίσκομαι στην αρχή της προσπάθειας μου. Κάθε φορά που το εφαρμόζω όμως, νιώθω πιο όμορφα, όχι κατ'ανάγκην πιο ανάλαφρα, απλά πιο όμορφα. Και διαφορετικά. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, περιμένοντας, με το που ξυπνάς η μέρα σου να είναι η ίδια με χτες, τότε έτσι θα είναι.
Carpe diem, seize the day, trusting as little as possible in the future.
Και θα δεις που θα αρχίσουν οι μέρες να σε συναρπάζουν. Απλά πρέπει να μάθεις να ζεις ΜΕΣ την στιγμή. Να είσαι παρών όταν αυτό συμβαίνει. Την ώρα εκείνη. Να έχεις στο κεφαλάκι σου εκείνο που ζεις τώρα. Θέλει προσπάθεια, αλλά κάντο και θα με θυμηθείς. Και όχι από αύριο, αλλά από τώρα. Το αύριο μην το ψάχνεις, είναι μακρυά. Είσαι στο τώρα, ζήσε το τώρα. Είναι Αύγουστος, ζήσε τον Αύγουστο. Μην περιμένεις τον Σεπτέμβρη γιατί σου "γυαλίζει" περισσότερο.
Ανακάλυψε κι εσύ την τρέλλα που κουβαλάει αυτός ο κόσμος. ΣΗΜΕΡΑ.

This is not a fairytale

Once upon a time, there was a girl, her name was.. well it doesn't matter what her name was. That girl was all about love. She fell for a guy when she was really young, it was the very first time she got to know what love was. She had no worries then, she was happy and she never thought that things could go wrong with the two of them, so when they broke up it was terrible for her. Several months went by until she gathered the strength to stand up, and go on.
It was like she was hypnotized, she was so indifferent toward her environment, she did not even care if she looked ugly without make-up or if her hair wasn't fixed.
That girl, however, was not an ordinary one. She was always over thinking, she had always liked to observe people rather than live with them. She just enjoyed watching them go by, while she did nothing with her own life.
She tried very hard for her life though. She was a determined person. She felt very weak, but she didn't give up. Never. She always seemed so hopeful.
After getting into worthless relationships, she understood that she had to stop pretending, she realized that she had to sit down and get down to work. Work with herself. She had to stop pretending to be someone who she wasn't just to keep others happy. She had to stop feeling insecure all the time. She had to find herself. And love herself.
So, in the next two years, she decided that no one was getting in her way. There were times that she was feeling sad and depressed and lonely, but she had her friends by her side and to them, she owed much.
Then, she met a guy.. And she felt that special thing again. But nothing really happened with that guy. And so, she moved on, and she did not worry anymore.
She was feeling pretty good, she was much better than she was 3 years ago, yet something was missing. And then, she met another guy. Well, actually she got to know him before she even met him. In any case, she felt that something was pushing her to him, she felt like trying again, "maybe he is special", she thought.
I think, she wanted him badly, I don't know why, but I know she did.
She was hardly obeying to her mind, it was her heart she followed. She was afraid, cause he was a pretty smart guy, yet he looked a little bit confused and messed up. She was afraid because she didn't want to go through shit again. She liked him, but she didn't know how to behave, if she had to show it to him or not. If being herself was enough for him. So one day, he just got out of her life. He tried to explain, but she didn't understand. She felt for once more that something was wrong with her, that she had something that made people dislike her.
Now, that girl has not changed too much. She is getting rough lessons from life, but she still feels that she has no clue. Not even a small one. This time, however, at this point, she doesn't feel like trying. She just wishes she couldn't feel anything.
This is not a fairytale and it can't be one now. However, I think that there's a light of hope somewhere inside her. It's hard for her to talk right now. She just needs to stay in her room, turn off the lights and close her eyes.
And she wishes that one day this nightmare will come to an end. Maybe one day she'll find peace.

The one I'd love to find

“Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.” - Neil Gaiman


Well, I can't tell if this guy who said that is gay, but he surely isn't a normal man. I mean, he is talking about vulnerability, pain and even crying..
I've always thought men to be so cold and heartless- I still do.
I always wonder if a guy feels half of the things I feel about him.
Maybe I'm too biased, I don't know. Or just too upset right now.
It so happens that I agree- even with the smallest word in this quote. Maybe this is a side of love. Love. Hah. It sounds so funny. It has lost its meaning in our day and age. I'd be glad if I had existed 50 years ago. When expressing your feelings was not a bad thing, or an embarrassing one. When people had to go through real shit in their lives and yet they always made it. When couples did quarrel, but didn't break up after their first conflict. When a man offered a flower to his beloved one and it was like he was offering her the whole world. Nothing complicated. Just straight, simple things.
I have to admit that I sometimes feel like hating love, but if I do so I'll just become like the rest. I'll be weak too. Cause you know, it takes too much courage to stand up for what you want. It takes too much courage to express your feelings, especially when you know that they won't even listen to a word of what you're saying.
I am not feeling like giving up. Not today. It's not like I'm 100 years old. I have lots of things to learn from life. Sounds a lot like a cliche, but I don't care at all. Anyway, I am okay with myself. Actually, I've been thinking that people confront me like I'm an alien, they even think I'm a girl with paranoia, but based on the fact that "I'm from a different era", I can do nothing but justify them.
I don't hope. I believe. You don't care. I do. I am not for you. You're not for me.
I guess, I just have to cope with these words. I'm not selfish, not really, I just don't want to change the way I'm seeing things. I won't be me then.
Actually, I've decided that it's high time I did the things I've wanted to do for so long. And for once more I hate the fact that I cannot come to a conclusion these days, which means my mind is too preoccupied thinking bullshits.
You know what? One of those days I'm gonna find a guy like that one above, who might be a gay. I know he is somewhere out there, he just hasn't showed up yet...

I'm done trying!

I'm tired..
Actually, sick and tired would be better if you want to get the whole picture.
Why do we have to make things complicated? I mean, I didn't ask for anything. Did I?
I've been living in this body for seventeen years and the only thing I that I have ever wanted was things to be SIMPLE!
Without stress, without agony. I just want to be happy, me, and the people around me.
Why is it so hard? Could someone give me a fucking good explanation?
Why did you have to make things complicated? What did I do? The only thing I wanted and still want to, unfortunately, is you. Okay, you might say that I'm a hopeless, melodramatic,romantic,stupid girl, but hey, say it.
At least, I'm not a bitch!
And keep that in mind. I am different and I'm proud of it. I fucking have feelings and I FEEL every single moment. I can feel the blood running through my veins, all over my body, I have a pulse also, you've felt it. I am a person with feelings and I just want to be happy with you. I don't know for how long, and I'm not going to tell you a 100 reasons why. I just do.
I like you. How do you say it in your language?
I feel horrible, cause I know that it's only me in here. I'm trying to make a move, "just to stay in the game", but how can it be a game when there's only one player?
There can't be.
At least, tell me the truth. It's important for me to know, don't you think?
I'm done trying. If you want me in your life, let me know. Bye...

[...]I feel the static

It's that thing again!
The over-thinking procedure. The over-analyzing little thing. That mixture of feelings.
The "I'm not sure yet" thing. There are so many things I really have to learn from life. So much I want to discover. The point is, I don't want to be alone in this.
It's a weird thing I can't say that I know you, I don't have any special moments to remember, but still something is pushing me.. To you.
It is said that you can't feel the same feelings you felt once, for someone, again. And it's true. Cause we are unique. If you treasure every single moment, you'll understand that it was so fucking special, but you'll also understand that it's not coming back. Well, this is not so disappointing though. You can always work it out. You see, there are no limits as far as the feelings are concerned. So, it's up to you to create a life where each moment is a gift.
I can't give a sufficient explanation and I don't want to. I just know that I FEEL YOU. I don't know why, I don't know how, I just know that I do. And it's a great thing. "I feel the static". Feel like I'm drawing on power from a source or something.
I close my eyes and not only can I picture every single moment, but also I can go back to that feeling. It's like you're overwhelming me. Like I can't resist. Feels like a sweet surrender. And yet I just can't describe it. Words are so cheap, you're right.
However, I have to say that I'm a bit worried knowing that you may not feel this way. I mean, we all need some time, it's not like I fell already but I know for sure that I could do it. Over and over again... I'm writing this piece of shit and I am confused. I just don't know how to handle life. I don't know what should I say, what should I not.. I just want you to know that it was great meeting you. No regrets, I promise! Just so you know, I'll do my best, but I'll just be me.. Just myself. I'll try to be as true as you are.
I needed to write this down.
I'm here for more than an hour and still my mind can't stop working. Well, at least you inspire me. So that's also good, I guess. I wish I had a clue. But maybe I really don't mind. I mean, I care about how YOU are feeling, but if you don't feel like trying it'll still be okay.. After all, everything's a matter of choice. We make our choices and live with them. This must be the most awful post ever, I think, I don't even know how to end. Well, saying "thank you" might be a good way. So, thanks, thanks for being you.

It was him!⇾A story⇽

He was my Jacob!
He really was. He was that guy whom I thought to be more as a friend to me, but still loved him in that special way.
Always so active, so joyful, he always had to do something!
When he smiled he seemed more peaceful, more serene like he was an innocent child, like he was giving you the whole world.
He ate a lot, slept a lot, no doubt he was a pure Jacob.
He was as stubborn as hell.
When I made the mistake to get him out of my life, he wouldn't answer to any of my messages or phone calls, he'd make me cry and be in pain for days, because no one could take his place.
He was the air, the sun, he was healthy for me and I knew it. I needed him in my life.
He was not like a drug to me, yet he was still so irreplaceable.
I couldn't realize it then.
I was so busy looking for an Edward.
It's like, I knew he was the right guy for me, I still know it. I had a pretty good time with him, he was always so crazy, so playful, I was glad to be with him.
But maybe this simple, yet overwhelming feeling, scared me to death.
I was afraid to be happy.
Afraid to get what I deserved.
Afraid to be next to a man who loved me so deeply and purely.
Afraid to set myself free.
Afraid to feel, to create a new world.
I was so absorbed in my seriousness. Maybe I couldn't accept a normal life.

I've always wanted to be in the process of doing something,

in the process of searching for that special like he would have made me happier than I was.
Now, I made my choices. I live with the consequences. It was him, my Jacob, but he'll just be a Jacob. Not that this is not enough. It's just not enough for me to fall for him.
I am wandering in my own world, in my own thoughts, yet I still remember my Jacob to this day.
You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one, so I'm not giving in, not today, not tomorrow, NEVER.
I know what I want!

Φύλακες άγγελοι(;)

Λοιπόν, απόψε δεν ξέρω αν γράφω συγκεκριμένα ή αόριστα.
Συνήθως έχω ένα σχέδιο στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένα άτομο ή και περισσότερα ή έστω μια κατάσταση.
Απόψε δεν έχει σημασία.
Αυτοί που με γνωρίζουν καλά ξέρουν ότι έχω μια τάση να χρησιμοποιώ ουκ ολίγες φορές κάποια γνωμικά όταν μιλώ.
Θυμάμαι ότι κάποτε κατηγορήθηκα κάπως γι'αυτό, μου είχαν πει ότι δεν έχω τη δική μου άποψη.
Διαφωνώ, αφού ο καθένας από μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τα πράγματα, οπότε ο καθένας χρησιμοποιεί διαφορετικά αυτά τα γνωμικά στη δική του ζωή. Πέραν απ'αυτό όμως, εξακολουθώ να πιστεύω στο μεγαλείο και το "αλάθητο" του χρόνου. Με το πέρασμα του διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν όντως κάποια σοφά λόγια, που είναι αλήθειες.
Για να μην τα πολυλογώ, αν και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα απόψε, χαίρομαι ιδιαίτερα που ανακάλυψα άλλη μία αλήθεια.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε πως τα άτομα που μπαίνουν στη ζωή μας χωρίζονται σε κατηγορίες. Αυτό δεν μου άρεσε ως ιδέα αρχικά γιατί ήθελα να πιστεύω ότι εμείς και μόνο εμείς ορίζουμε το χρονικό διάστημα που θα μείνουν(ή θα φύγουν) από τη ζωή μας.
Στην πορεία όμως, ανακάλυψα πως είναι αδύνατον να μένουν όλοι στη ζωή μας.
Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι άλλοι έρχονται. Κάποιοι εξαφανίζονται εντελώς, ενώ κάποιοι άλλοι επανέρχονται. Κι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Αν γίνετε λίγο πιο παρατηρητικοί με τους ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή σας θα καταλάβετε ότι τίποτε δεν είναι τόσο τυχαίο όσο νομίζουμε. Πιστεύω ακράδαντα(και το έχω επιβεβαιώσει) ότι κάθε άτομο που έρχεται κοντά μας και τέλοσπαντων χτίζει μια σχέση μαζί μας, οποιουδήποτε είδους, προσπαθεί κάτι να μας μάθει.
Για να είμαι πιο σωστή, το ίδιο το άτομο δεν το επιδιώκει, όμως όλα είναι τόσο τέλεια προγραμματισμένα που φτάνει κοντά μας "στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή".
Προσωπικά, η "ομάδα" ατόμων που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι αυτοί που έρχονται από το πουθενά, κι ενώ εσύ βρίσκεσαι στο απέραντο χάος, εκείνοι σε σώζουν. Σε νοιάζονται μ'ένα τρόπο τόσο τρυφερό, τόσο στοργικό που νιώθεις πως ό,τι κι αν κάνεις εσύ για χάρη τους θα'ναι λίγο.
Αν και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με μη γήινες υπάρξεις, ας μου επιτραπεί να τους χαρακτηρίσω ως "αγγέλους". Τέτοιου είδους σχέσεις φαίνονται άνισες. Και είναι.
Νιώθω λύπη. Η χαρά μου όμως τη νικά. Αυτά τα άτομα απλά πρέπει να φεύγουν. Το σημαντικό είναι να κρατάς αυτά που σου έδωσαν.
Εξάλλου, δε λένε ότι το ταξίδι είναι που μετρά;
Έχουμε πάντα την τάση να κοιτάμε την αρχή και το τέλος -όταν αυτό φτάσει-
Συνήθως, κάτι αρχίζει με χαρά και τελειώνει με λύπη. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό για ό,τι ζήσαμε, ό,τι μάθαμε.
Και επειδή είναι ήδη αργά, θα κλείσω μ'αυτό κι ελπίζω να είστε χαρούμενοι, γιατί απλά υπήρξε:)
Beginnings are usually scary and endings are usually sad, but it's everything in between that makes it all worth living.