"Προς σύμπαντα κι ανώτερες υπάρξεις"

Κάποιες φορές τα πάντα πάνε στραβά.
Δε νομίζετε ότι το παρακάνετε όμως;
(λέω τώρα...)

Ξεθάβοντας κομμάτια από έναν (περασμένο) εαυτό

Ημερολογίου απόκομμα, γραμμένο την εικοστή-δεύτερη ημέρα του Νοεμβρίου σε περασμένα χρόνια, ώραν εννέα και είκοσι-εννέα λεπτά του πρωινού:

Σ'είχε βάλει παντού κι εκεί (στην καρδιά) κι εκεί (στο μυαλό), όμως δε σ'ένιωσε σαν ουσία. Μόνο σαν κάτι άπιαστο, κάτι μακρινό αλλά πάντα όμορφο. Ίσως ακριβώς γι'αυτό να έμαθε επιτέλους πώς να κρατά κάτι για πάντα στη ζωή της ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν είναι εκεί. [...] Η απόσταση δε θα σε σβήσει, στο υπόσχομαι. Απλά θα σκοτώσει όλους αυτούς τους δαίμονες που την βασάνιζαν κι ίσως κι αυτούς να τους θυμάται νοσταλγικά.

Ξύπνησε η Κύπρος (;)

Σε στίχους Γιάννη Ρίτσου:

«Τέλειωσαν πια τα ψέματα –δικά μας και ξένα.

Η φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. Δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι. Η φωτιά πλησιάζει.

Κι όμως πρέπει να προφτάσω να ξεχωρίσω,

να δω, να υπολογίσω, να σκεφτώ – (για ποιον; Για μένα; Για τους άλλους;) Πρέπει.

Μου χρειάζεται πριν απ’το θάνατό μου μια ύστατη γνώση,

Η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.

[...] Ίσως και να μπορούσα να γλιτώσω. Ίσως μπορούσα ν’αντέξω την καταφρόνια ή τη συγγνώμη ή και τη λησμονιά των άλλων. Όμως εγώ θα μπορούσα να λησμονήσω το φως που ονειρευτήκαμε μαζί; Κείνο το μέγα καρδιοχτύπι της σημαίας μας; Θα μπορούσα να βολευτώ στον ίσκιο μιας γωνιάς με σταυρωμένα τα χέρια γύρω στα σταυρωμένα γόνατα σα μνησίκακη, μεμψίμοιρη ή αμέτοχη αράχνη που πλέκει μόνο με το σάλιο της τα δίχτυά της;

[...] Το ξέρω: από δω κατευθείαν, θα περάσω νεκρός μες τον κόσμο. Μην κλαίτε. Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ, πως είναι δυνατή η ελευθερία. Γεια σας.

[...] Όλο σας αποχαιρετώ κι ακόμα μένω. Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας

είναι η απόφαση του θανάτου μας, όταν υπάρχει κάποια διέξοδος, όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, και συ τον διαλέγεις σαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους, πιο πέρα απ’ τις ανάγκες σου.

Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή νικάει και το θάνατο. Το ‘μαθα. »

Γιατί ο «Αποχαιρετισμός»;

Παρόλο που το εν λόγω ποίημα γράφτηκε από το Γιάννη Ρίτσο για τη θυσία του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου εν καιρώ πολέμου, επιλέγω σήμερα τα συγκεκριμένα αποσπάσματα - εν καιρώ ειρήνης - για τους ήρωες που γνώριζαν το θάνατό τους και όμως δεν τον φοβήθηκαν στιγμή.

Επιλέγω αυτούς τους στίχους ως απάντηση σε όσους στενόμυαλους δεν μπορούν να δουν πέρα από το θάνατο –σε όσους δεν μπορούν ν’αντιληφθούν τη σημασία του δικού τους θανάτου, της δικής τους θυσίας. Γι’αυτούς που λένε «μα θα μπορούσαν και να σωθούν, γιατί δε σώθηκαν;» Η απάντηση είναι εδώ. Τουλάχιστον δείτε αυτούς τους θανάτους ως μια ευκαιρία για να προφυλάξετε και εσείς κάτι... Κάτι που κάθε άλλο παρά ασήμαντο είναι: την ελευθερία σας.

Η ελευθερία πάντοτε είναι δυνατή με μία βασική προϋπόθεση όμως: τη συνειδητοποίηση όλων. Σε ετούτο τον τόπο - δυστυχώς – πρέπει να διαπράττονται εγκλήματα για να φτάνουμε στη συνειδητοποίηση. Σε ετούτο τον τόπο – δυστυχώς – έχουμε μια επίμονη τάση να αγνοούμε τις «μέλισσες» που κεντρίζουν το παχύ μας δέρμα. Σε τούτο τον τόπο –δυστυχώς- πρώτα θρηνούμε νεκρούς κι ύστερα ξυπνούμε από το βαθύ μας λήθαργο.

Αυτό το μεγάλο κακό που μας βρήκε στις 11 Ιουλίου 2011, ας είναι και το τελευταίο μας «εγερτήριο». Αυτή τη φορά επιβάλλεται όλοι μαζί να πολεμήσουμε για την ελευθερία γιατί αυτό μας έκαιγε και μας καίει για αιώνες ολόκληρους –τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Το πρόβλημα ήταν –και είναι- πριν από όλα και πάνω από όλα πολιτικό.

Φτάνει πια οι κοκορομαχίες. Φτάνει πια οι στενόμυαλες αντιλήψεις.

Τι σημασία έχει αν είσαι κόκκινος, ή μπλε, ή πράσινος;

«Εκεί που είναι ο πόνος κι ο ιδρώτας και τα δάκρυα, εκεί δεν είναι ο άνθρωπος; Γιατί λοιπόν σκάβετε ένα χαντάκι και χωρίζεστε;»

Όλοι ψάχνουν... Να βρουν τον υπαίτιο, να επιρρίψουν ευθύνες, να ρίξουν το φταίξιμο στους «άλλους», στην αντιπολίτευση, στον τάδε και στον τάδε.

Κάντε το!!! Γιατί θα το κάνετε, ό,τι κι αν λέμε.

Ποιος στα αλήθεια ψάχνεται όμως; Ακόμα κι αυτή η τάση για αποποίηση των ευθυνών έχει πια καταντήσει κάτι εντελώς προβλέψιμο. Το φλέγον ζήτημα είναι το μετά –πάντα αυτό είναι.

Μετά τι; Το πρόβλημα είναι πολιτικό, όχι κομματικό. Το πρόβλημα αφορά όλους εμάς και τον καθένα ξεχωριστά. Ξύπνησε η Κύπρος; Διερωτώμαι επειδή δεν είμαι σίγουρη. Έχω τις επιφυλάξεις μου... Είναι καιρός να ξυπνήσει. Το πρώτο βήμα έγινε. Ειλικρινέστατα, θαυμάζω την ψυχραιμία τους - του Διοικητή και των δύο αυτών παιδιών –που ήξεραν, γνώριζαν τον πολύ πιθανό τους θάνατο- σας λέω ειλικρινά ότι στη θέση τους θα το ‘βαζα στα πόδια, θα δείλιαζα... Η θυσία αυτή ας σταθεί παράδειγμα, ας θεωρηθεί το πρώτο βήμα, για να γίνει ένα επόμενο και πιο ουσιαστικό. Η ελευθερία είναι δυνατή -και σταθείτε σε αυτό. Γεια σας.

Κλείστε τα

Οκτώ νεκροί... Έκρηξη... Στρατόπεδο.
Σηκώθηκα μέσα στον πανικό χωρίς να είμαι σίγουρη αν επρόκειτο για κάποιο από τα παιγνίδια που σου παίζει το υποσυνείδητο λίγο πριν ξυπνήσεις. Χρειάστηκαν μόνο αυτές οι τέσσερις λέξεις για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί μου. Τίποτα περισσότερο.
Οκτώ νεκροί, έκρηξη, στρατόπεδο.
Τα παιδιά. Έτρεξα στην τηλεόραση που ήδη μετέδιδε τις τελευταίες εξελίξεις. Τίτλος ειδήσεων: "Ισχυρή έκρηξη με νεκρούς στη ναυτική βάση Ζυγίου". Τα δικά μας τα παιδιά είναι καλά -η αμέσως επόμενη σκέψη. Ησύχασα για λίγο.
Παρακολουθώ τις ειδήσεις και αρρώστησα. Σιχάθηκα... Έχω σιχαθεί την ανευθυνότητά μας (δε λέω "σας", αν και θα το ήθελα, δε λέω "σας", ίσως πονέσει περισσότερο). Για άλλη μια φορά το κακό επιστρέφει σε εμάς, σαν μπούμερανγκ... Είμαι θυμωμένη. Δεν ξέρω κι ούτε μπορώ να φανταστώ την τραγική έκταση της καταστροφής. Είναι τραγικό πάντως. Με όλη τη σημασία της λέξεως. Δε με νοιάζει για τα άψυχα χτίρια που έχουνε γίνει ερείπια. Μήτε αν δεν έχουμε ρεύμα. Μονάχα σκέφτομαι εκείνα τα παιδιά (καλώς ή κακώς, έτσι μάθανε, έτσι τα μάθατε, έτσι τα μάθαμε -να είναι παιδιά ακόμη). Τα σκέφτομαι που πανικοβλήθηκαν. Τα σκέφτομαι που έκλαιγαν με λυγμούς. Σκέφτομαι τι είδαν τα μάτια τους.
Θα μπορούσε να ήταν τα δικά μας παιδιά -τα δικά σας-, οι φίλοι μου, τα αδέρφια σας, τα ξαδέρφια σας.
Δεν ξέρω ποιος θα το διαβάσει αυτό. Λίγη αξία έχει. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει... ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ. Θέλω να φωνάξω. Είναι άδικο. Είναι ανεύθυνο. Αν δεν μπορείτε να τα χειρίζεστε... Τότε κλείστε τα (ναι, μιλώ για τα στρατόπεδά σας).

Τα όνειρα κάποτε βγαίνουν αληθινά

"Όταν τελικά σταματάς να προσπαθείς να παριστάνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι τότε είναι που η λάμψη σου εκτινάσσεται και οι άνθρωποι αρχίζουν να σε πλησιάζουν".
Σε πλησιάζουν βέβαια οι άνθρωποι που δε φοβούνται να καούν από τη φλόγα σου, το φως σου, την αλήθειά σου.
Σ'ένα κόσμο που φοβάται το φως, υπάρχουν -ευτυχώς- ακόμη οι άνθρωποι που δε φοβούνται. Υπάρχουν ακόμη -ευτυχώς- στιγμές που ξεχειλίζουν από αλήθεια. Υπάρχουν -ευτυχώς- στιγμές που τις ζεις και γίνεσαι ένα μαζί τους. Υπάρχουν στιγμές απέραντες που όμως σου φαίνονται απειροελάχιστες, σχεδόν ανύπαρκτες. Υπάρχουν -ευτυχώς- στιγμές που δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Υπάρχουν στιγμές που λες "αυτό δε γίνεται να συμβαίνει σε εμένα".
ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Είναι πραγματικές. Κερδισμένος είναι αυτός που δε φοβάται την σκιά του, αυτός που δε φοβάται τα αισθήματά του. Αυτός που τολμά να "εκτίθεται" στο φως της αλήθειας. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο. Θέλει δύναμη και θέληση. Θέλει πολλή-πολλή δουλειά και φροντίδα. Θέλει καθημερινή καλλιέργεια. Και υπομονή. Και πίστη. Κι αν είστε τυχεροί και αισιόδοξοι, ένα να θυμάστε: "τα όνειρα κάποτε βγαίνουν αληθινά".

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις στην τρίτη

Ξέρετε... Κάποιες φορές αναρωτιέμαι πόσο πολύ μπορεί να διαφέρουμε πια εμείς οι άνθρωποι. Όχι στην όψη, ή στο στυλ, ή στους τρόπους συμπεριφοράς. Ούτε καν στην αντίληψη.
Σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί είμαστε έξω από όλα αυτά και πίσω από τα τείχη που χτίζουμε γύρω από τους εαυτούς μας, για να τους προστατέψουμε...
Ετούτη ακριβώς την ώρα ξέρετε τι σκέφτομαι;
Σκέφτομαι γιατί στο καλό καταλήγω να χαλιέμαι για εκείνα που νομίζω ότι αγαπώ.
Σκέφτομαι ότι δε γίνεται να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που πιστεύει ότι τα τείχη υπάρχουν και για να τα γκρεμίζουμε. Σκέφτομαι πόση χαρά κρατάμε έξω στην προσπάθειά μας να προστατευθούμε από τον ενδεχόμενο πόνο -τον δικό μας και των άλλων.
Η μαγική λέξη είναι  το "μέτρο". Πραγματικά όμως θα επιθυμούσα να μάθω ποιος το κρατά αυτό το μέτρο. Ή, αν τελικά, ο καθένας έχει από ένα και κόβει και ράβει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Τι είναι σωστό και τι λάθος; Και τι φταίει, αν δε φταίνε ούτε οι εποχές, ούτε οι άνθρωποι;
Ναι, τα έχουμε ξαναπεί, η απάντηση είναι μέσα μου. Πάντως εδώ και καιρό την αναζητώ αλλά δεν ανταποκρίνεται -λέτε να έχει πάει στο περίπτερο για τσιγάρα;
Σκέφτομαι ακόμη πως τα δάκρυα μας καμιά φορά υπάρχουν και για να μας τα σκουπίζει ένα χέρι -όχι το δικό μας. Για κάποιον περίεργο λόγο το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει ότι τα δάκρυα δεν είναι μόνο τρόπος εκτόνωσης -του θυμού ή και της λύπης. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο πιστεύω πως τα δάκρυα υπάρχουν και για να μας τα σκουπίζει ένα χέρι. Ένα χέρι που για μας θα σημαίνει κάτι ξεχωριστό. Ίσως το ίδιο χέρι που τα "προκαλεί". Γιατί αυτά τα "άλλα" δάκρυα, είναι συνήθως, δάκρυα συγκίνησης.
Κ ί ν η σ η... Τι όμορφη λέξη. Γεμάτη ζωντάνια.
Σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να πεθάνω από τη συγκίνηση που προέρχεται από την αγάπη. Θα ήταν όμορφο να πέθαινα για την αγάπη, αλλά όχι από την αγάπη. Γιατί για κάποιον περιέργο λόγο τα τελευταία 18 χρόνια το μυαλό μου έχει βαλθεί να πιστεύει ότι η αγάπη δεν είναι δυνατόν υπάρχει στο Σύμπαν σαν μια ενέργεια (αυτο)καταστροφική. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η αγάπη, πάντως δε τη φαντάζομαι ως τέτοια.
Τέλος, σκέφτομαι ότι καμιά φορά ίσως να μην είναι σωστό να φαντάζεσαι οάσεις μέσα στην έρημο και να χτίζεις παλάτια πάνω στην άμμο. Μ'άλλα λόγια δηλαδή, να πλάθεις κόσμους πέρα από την υπαρκτή πραγματικότητα. Κι ύστερα σκέφτομαι... Ποιος δεν το έχει κάνει έστω και για μια στιγμή στη ζωή του;
Σκέφτομαι ότι ο κόσμος μας δεν ήταν, δεν είναι και δε θα γίνει ποτέ ιδανικός και τέλειος.
Σκέφτομαι πως κάποιος λόγος θα υπάρχει που τα πράγματα γίνονται έτσι κι όχι αλλιώς.
Τι κρίμα που δεν μπορώ να καταλάβω. Κρίμα που δε δύναμαι να δώσω μια λογική εξήγηση για ό,τι βασανίζει το κούφιο μου κεφάλι.

Μονάχα εσείς

Πώς δεν αλλάζουν τα πράγματα -μάτια μου;
Είναι στροφή...
Στροφή, τριακόσιες-εξήντα μοίρες.
Κι όλα θα γίνουν στο πί και φί.
Αστραπιαία. Ακαριαία. Αιφνίδια.

Από το πιο μικρό, μέχρι το πιο μέγαλο, όλα θα αλλάξουν.
Το άπλετο φως θα μετατραπεί σε ένα τοπίο γκρίζο και μουντό.
Δε θα παραπονιέται για τη βροχή πια, αφού οι σταγόνες θα πέφτουν ασταμάτητα. Αυτές οι σταγόνες θα 'ναι μια πηγή νερού αστείρευτη. Θα τις ακούει που θα πέφτουν στο διψασμένο χώμα, θα τις νιώθει να βρέχουν το κορμί της και θα τις αισθάνεται όταν θα κατακλύζουν τη σκοτεινή ψυχή της.
Τίποτα από όλα αυτά δε θα τον θυμίζει.

Ακόμα κι όταν θα ελέγχει ασυναίσθητα το ρολόϊ της, οι δείκτες θα κινούνται σε άλλους ρυθμούς. Ποιος ξέρει, πώς θα κυλούν οι ώρες και τα λεπτά;
Οι άνθρωποι θα της μιλάνε μια άλλη γλώσσα. Στα αυτιά της, οι φθόγγοι των καινούριων λέξεων θα ηχούν παράξενα. Πουθενά δε θα βρίσκεται η δική του μελωδία. Θα μιλάνε μια άλλη γλώσσα, μια γλώσσα ξενική και φορτική που θα βουίζει όλη την ώρα στο κεφάλι της σαν κάτι άγνωστο. Θα τη μιλά κι εκείνη. Και σιγά-σιγά θα αλλάζει και θα μεταμορφώνεται. Άραγε όπως τις πεταλούδες που βγαίνουν από το κουκούλι τους; Ή μήπως θα μαράνει όπως μαραίνονται τ' απότιστα λουλούδια;
Τίποτα από όλα αυτά δε θα τον θυμίζει.

Κι όμως, στα διάφανα νερά της βροχής, κάτι μου λέει πως, θα τον βλέπει, κι ίσως ένα αταίριαστο χαμόγελο θα σκάει κάτω απ' τα χείλη της κρυφά.
Κι ίσως οι καινούριες λέξεις που θα ακούει, που θα σκέφτεται και που θα γράφει, ίσως αυτές να λύσουν τη γλώσσα της, που 'ναι δεμένη κόμπος, καιρό τώρα.
Εντούτοις, τίποτα από όλα αυτά δε θα δικαιολογεί τη θύμησή του.
Τίποτα, εκτός από τα μάτια της, γιατί "τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας".
Και μες στο δικό της βλέμμα, η όψη του έχει σφραγιστεί αιώνια.
Πώς δεν αλλάζουνε όλα... μάτια μου -μονάχα εσείς...

"Εμάς τα γραφτά μας είναι διαφορετικά"

"Tα γραφτά χρειάζονται κι αυτά καμιά φορά. Για να καταλαμβαίνω το μεταξύ. Γιατί τυπώνεις την ανάσα στο χαρτί καμμιά φορά κι όχι στην καρδιά και φεύγει και το προσωπείο της λεκτικής μας επαφής.

Γι αυτό μη σκίζεις πάντα τα χαρτιά σου κι ας θέλεις δύναμη γι αυτό.

Αντί για κάποιον που σε ξέρει και χωρίς αυτά, όχι για κάποιον τρίτο, είσαι η ίδια σύ μες στο χαρτί.

Για κάποιον που σε ξέρει και μπορεί να δει, κι έχει τη δύναμη να το παραδεχτεί. Γιατί συχνά με πιάνεις και πιανόμαστε, σε πιάνω και πιανόμαστε. Μονάχα σα σωπαίνουμε και όχι σα μιλάμε. Σαν είναι άδειο το μυαλό μου και σου ξεβιδωθούν τα μάτια. Αλλά δε συμβαίνει κάθε μέρα τούτο. Αλλά ακόμη είμαστε εκεί και τα γραφτά χρειάζονται κι αυτά. Εμάς τα γραφτά μας είναι διαφορετικά.

Αλλά χρειάζονται διά το μεταξύ μας. Για μένα που με ξέρεις. Για σένα που σε ξέρω.

Ανάποδα το γράφω απ’ ότι τόπα πριν. Για κάποιον τρίτο τα χαρτιά δε χρειάζονται καθόλου.

Όντως παρατήρησα κι αυτό. Στα γραφτά σου το τολμάς και ακουμπάς τα πάντα.

Και εμένα δεν τολμάς να μ’ ακουμπήσεις. Πάντως εγώ τολμώ και σ’ ακουμπώ. Δεν ξέρω ποιό είναι το καλύτερο ή κι αν είναι το ίδιο ακριβώς. Ή, αν υπάρχει το καλύτερο". ~Άσιμος Νικόλας

Κι άλλο δε μου 'μείνε παρά να γράφω... Γράφω τις λέξεις, όλες, μία προς μία, τις χαράζω βαθιά μες το μυαλό μου, τις κρατώ, δεν τις αφήνω.

Και τις κρατώ γερά και τις φροντίζω τρυφερά, τις διορθώνω, τις γράφω, τις σβήνω... Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω. Δεν έχει τελειωμό.

Δε βάζω τελεία. Είναι περήφανες οι λέξεις μου, δε θέλουν στήριγμα στο τέλος. Χωρίς τέλος. Τίποτα δεν τελειώνει. Μονάχα οι σελίδες... Μα κι αυτές δεν τελειώνουν, μονάχα γυρνάνε. Και τις αφήνω, δεν τις κρατώ, καθώς περνά ο χρόνος, καθώς κυλούν οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, γεμίζω τις σελίδες μου και τις παρακολουθώ καθώς γυρίζουν. Μόνες τους πια, δεν επεμβαίνω. Όχι άλλο.

Δεν παραιτούμαι, μονάχα βρίσκομαι σ'ένα διάλειμμα της ζωής. Κουράστηκα. Θέλω απλώς να γράφω, απλοϊκά... Αφήνω τις λέξεις να πέφτουν στο χαρτί, άλλοτε με το μελάνι κι άλλοτε σε μια αλλιώτικη μορφή -πιο υγρή, κατευθείαν από τα μάτια της ψυχής.

Γράφω για να σε καταλάβω, για να με καταλάβω κι ας ξέρω πως κάτι τέτοιο δε γίνεται τόσο εύκολα μπορετό. Κάνω αυτό που θέλω όμως. Κι είναι το μόνο που θέλω... Μονάχα ν'αφήνω τις λέξεις, γυμνές, απλές, χωρίς στολίδια, χωρίς περιτυλίγματα και μπιχλιμπίδια. Πρωτόγονες, μα ανθρώπινες. Παιδικές, μα αληθινές.

Αν-αρωτιέμαι

Κι όλα αυτά που ειπώθηκαν
πως σκόρπισαν στον άνεμο,
πως θάφτηκαν κάτω απ'τη γη,
πως χάθηκαν σε μια παράγραφο,
δε θέλω να πιστέψω.

Άραγε τόσο φτηνές είναι οι απαντήσεις που περιμένω ώστε να μην αξίζει καν να δοθούν;

Μεταφράζοντας έννοιες

"Η αγάπη δεν είναι αρκετή".
-Μα αν δεν είναι αρκετή, τότε δεν είναι αγάπη.
Σωστό;
Ναι, πρόκειται για ένα ακόμη παιχνίδι με τις λέξεις.
Αλλά οι λέξεις αποκτούν το νόημα που τους δίνουμε.
Πάντοτε. Η αγάπη είναι αρκετή, έτσι αποδείχτηκε τουλάχιστον.
Αν δεν είναι, τότε γιατί να λέγεται αγάπη;
Γιατί να υποβιβάζουμε την έννοια της αγάπης αν δίπλα της θα τοποθετήσουμε κάποια στιγμή την έννοια της ανεπάρκειας;
Νομίζω πως ανεπάρκεια και αγάπη δεν πάνε μαζί. Η αγάπη ΕΙΝΑΙ αρκετή. Αρκεί, φτάνει, και περισσεύει. Τουλάχιστον πάντα έτσι τη φανταζόμουν, σαν μια πηγή χωρίς τέλος.
Κι η γνώμη μου είναι πως αν σε κάποιον "τελείωσε" και δεν του φαίνεται αρκετή, είναι επειδή προφανώς...
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ.
Θέλω να πω πως στην αγάπη μπορεί να υπάρχει αρχή, αλλά όχι τέλος.
Αλλά βέβαια, εδώ και πάλι είναι θέμα αντίληψης του κόσμου και των εννοιών. Οπότε, κάλλιστα ο καθένας θα φροντίσει να πει ότι η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα και ότι δεν ορίζεται. Σωστό κι αυτό.
Ακόμα κι έτσι όμως, υπάρχουν πράγματα που φωνάζουν από μίλια τι ΔΕΝ είναι αγάπη. Κι ίσως αυτά λίγο  ή πολύ να ισχύουν για όλους. Η αδιαφορία για παράδειγμα σίγουρα δεν είναι αγάπη κι ούτε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πώς στο καλό θα μπορούσε να είναι.