Απογοητεύεσαι όταν...

Έχεις προσπαθήσει για κάτι τόσο πολύ κι όμως το βλέπεις να γκρεμίζεται, να σπάει σε κομμάτια και να χάνεται, κάθε μέρα πιο πολύ...

Όλα Μπουρλότο, ή Όλα Αλλιώς

Ναι, ρε συ, μπορείς.

Trouble

Εμένα δεν με τρομάζουν οι λέξεις. Κι ούτε φοβάμαι να πω τι κρύβω μέσα μου. Γιατί ο κόσμος μου δεν έχει καμιά σημασία αν δεν τον μοιράζομαι. Εγώ τα σκέφτομαι και τα λέω, εσύ απλά τα σκέφτεσαι. Εγώ έχω τη χαρά να τα μοιράζομαι. Εσύ τι ευχαρίστηση βρίσκεις στο κρυφό και το ανείπωτο; Εμένα δε με νοιάζει να πληγώσω το εγώ μου, ούτε να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό. Δε με νοιάζει να σου δείξω την ασχήμια μου γιατί κι αυτή σε αγαπάει. Δε θέλω, ούτε και αγωνίζομαι να είμαι τέλεια και αψεγάδιαστη. Επειδή πολύ απλά δεν είμαι. Κι ούτε θα γίνω ποτέ. Και την έκφραση συναισθημάτων δεν τη λογίζω ως μειονέκτημα. Εσύ το φοβάσαι, το βλέπεις σαν κάτι πολύ μακρινό από σένα. Όμως εγώ έτσι έμαθα να αγαπώ και να νοιάζομαι. Έμαθα να χαίρομαι έντονα, να αγαπώ έντονα και να πονώ έντονα. Και δε βλέπω κανένα λόγο για να τα κρύψω όλα αυτά. Γιατί όλα αυτά είμαι εγώ. Κι όσο κι αν τα καταπιέζω -για χάρη σου- πάντοτε θα βγαίνουν στην επιφάνεια και θα μου θυμίζουν συνεχώς ότι είμαι το ίδιο παιδί που ήμουν πάντα. Το αφελές κορίτσι που ερωτεύεται παράφορα, χωρίς φραγμούς, χωρίς όρια, χωρίς δεύτερη σκέψη. Δε φοβάμαι. Μονάχα λυπάμαι, που δε θα μπορέσω ποτέ να σε καταλάβω και που δε θα μπορέσεις ποτέ να με καταλάβεις και που αυτό το μπέρδεμα μεταξύ μας θα είναι η αιτία που οι δρόμοι μας θα χωρίζουν.

Άτιτλο

Θα πάψω πλέον να σε κυνηγώ
ως σκέψη μέσα στο μυαλό μου
έτσι κι αλλιώς, δε βγαίνει τίποτε καλό
απ' τον επίμονο εαυτό μου

"Εγώ πεθαίνω κι εσύ θέλεις να παίξεις"

Το πώς θα συμπεριφερθείς σε έναν άνθρωπο είναι επιλογή, όχι κάτι τυχαίο και απρογραμμάτιστο.
Εσύ επιλέγεις να παίζεις. Εγώ επιμένω να τρώω τα μούτρα μου.
Αναρωτιέμαι πότε θα σπάσω, πραγματικά εννοώ, όχι με κάτι μικρο-εκρήξεις που καταλήγουν πάντοτε σε υποχωρήσεις και κάμποσο αυτο-μαστίγωμα. Αναρωτιέμαι, πότε επιτέλους θα χωνέψω ότι πάντα θα κάνεις αυτό που γουστάρεις, χωρίς να με σκέφτεσαι, γιατί δε με σκέφτεσαι. Αν με σκεφτόσουν θα φερόσουν λίγο καλύτερα. Θα ήσουν πιο εντάξει. Θα με προστάτευες. Δε θα μου φόρτωνες άδικα επιπρόσθετες σκέψεις και "διλήμματα". Αν γνώριζες έστω και λίγο, πόσο με απασχολούν όλα αυτά...Όχι κάθε μέρα, όχι συνέχεια. Όμως, να, σε θυμάμαι, γαμώτο. Προσπαθώ να μην. Όμως είναι δύσκολο. Έχω πολλά μέσα μου. Ανάμεικτα. Σκέψεις. Συναισθήματα. Θυμό, λύπη, θλίψη, μελαγχολία. Νοσταλγία πότε-πότε. Ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα. Λόγια που θα μείνουν ανείπωτα. Και νοιάζομαι. Μέσα μου σε αναζητώ. Μου λείπεις. Όμως κερδίζω κάτι αν το πω; Απλώς φουσκώνω έναν εγωισμό και ξεφουσκώνω έναν άλλο. Κι αργοπεθαίνω. Εσύ... απλά παίζεις. Άνετα και χαλαρά.

Τραγική ειρωνεία είναι όταν...

Ο μόνος ειλικρινής άνθρωπος που υπάρχει στη ζωή σου, σου λέει αλήθειες τις οποίες είναι αδύνατον να προσαρμόσεις στα πρέπει και στα θέλω σου.

Η αμπελοφιλοσοφία της ημέρας

"Ό,τι δεν αλλάζει, είτε πρέπει να το αποδεχτείς, είτε να το αφήσεις πίσω σου αλλά σε καμία περίπτωση δεν παλεύεις να τα βάλεις μαζί του."

Υπήρξες;

Δεν μπορώ να μη σου γράφω
Δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι

Αν δε σου γράφω
Αν δε σε σκέφτομαι


Αν ξηλώσω τις λέξεις
Κι αφαιρέσω τις σκέψεις
Υπήρξες;

Γίνονται όλα για ένα σκοπό τελικά; Κατ'αρχήν τι πάει να πει "γίνονται"; Το τι συμβαίνει στη ζωή μας γίνεται απλά ή μήπως το ορίζουμε εμείς;
Επίσης, γίνονται όλα για το "καλό" μας, ακόμα κι αν τη δεδομένη στιγμή δεν μπορούμε να δούμε πού στο καλό κρύβεται το καλό μας; Ή μήπως και σε αυτή την πρόταση ισχύουν τα ίδια δεδομένα της πρώτης; Ότι δηλαδή, εμείς κρίνουμε τι είναι καλό και τι μη καλό.
Κι αν για να φτάσουμε στο υποτιθέμενο καλό μας προηγείται μια ψυχοφθόρα διαδικασία με πολύ πόνο, εξακολουθεί να παραμένει καλό;
Κι αν αυτό που θα θέλαμε να ορίζαμε εμείς ως καλό, ερχόταν σε αντίθεση με το υπόλοιπο σύμπαν, θα είχαμε το δικαίωμα να το αποζητούμε;
Ή μήπως αυτό θα μας καθιστούσε μαζοχιστικά και αξιολύπητα όντα;
Από την άλλη, μαζοχιστικό δε θα μπορούσε να είναι και το να στερείσαι τον ήλιο, όταν τον χρειάζεσαι πραγματικά, απλώς επειδή και μόνο η μακρόχρονη έκθεση σε αυτόν μπορεί να σου προκαλέσει βλάβες;
Δεν είναι μαζοχισμός να χάνεις το σήμερα, σκεπτόμενος τις πιθανές συνέπειες του αύριο και στο τέλος, να μην έχεις όρεξη ούτε και αυτό να το ζήσεις;
Τι περιέργα πλάσματα που γίνονται μερικές φορές οι άνθρωποι... Και πόσο περιέργους μηχανισμούς αναπτύσσουν. Κι όλα αυτά, επειδή έχουν έναν εγκέφαλο, ο οποίος βρίσκεται εκεί για να ελέγχει όλες τις λειτουργίες και προπάντων για να δαμάζει όλα τα ζωώδη μας ένστικτα και φυσικά, για το καλό το δικό μας και των γύρω μας...

Τα πάντα ρει...

Αβάσταχτα.