Στον καθρέφτη.

Καθώς περιεργαζόταν το πρόσωπο εκείνο που έβλεπε στον καθρέφτη, μια χιονοθύελλα σκέψεων άρχισε να την κατακλύζει.
"Όσο μεγαλώνω, τόσο με πιέζει ο χρόνος. Μου έχουν λείψει τα χρώματα της ζωής. Οι εποχές που έκαιγε μέσα μου μια φλόγα. Οι απερίσκεπτες μου πράξεις. Α-πε-ρι-σκε-ψί-α. Χωρίς να επικεντρώνομαι στην ασφάλεια και την ορθότητα της λογικής. Χωρίς άλλες στροφές και περιστροφές."
Συνέχισε να βλέπει μέσα στον καθρέφτη και παρόλο που τώρα είχε αρχίσει να παίρνει μια παράξενη τροπή αυτή η εξερεύνηση, συνέχισε να δέχεται το κάλεσμα των σκέψεων. Σκέψεις που ούρλιαζαν, τόσο έντονες ήταν. Εξακολουθούσε να βλέπει μέσα το είδωλο εκείνο και έμενε ψύχραιμη ακόμη.
"Μου έχει λείψει η ανεμελιά και η ξεγνοιασιά. Έχω πεθυμήσει ν'ανεβώ σ'ένα σύννεφο και να ξενυχτήσω εκεί ονειροπολώντας. Μου έχει λείψει το μυστήριο και η αγωνία. Όχι όμως η αναμονή. Αυτή δε μου'χει λείψει καθόλου. Αυτή μ'έχει κατασπαράξει και σιγά σιγά καταφέρνει να μου παίρνει μακρυά ό,τι πιο πολύτιμο έχω."
Ξαφνικά, άρχισε να νιώθει περίεργα. Δεν ήξερε ποιος μιλούσε κι αυτό τη φόβιζε. Μπορούσε να διακρίνει μια αλλιώτικη έκφραση στο πρόσωπο εκείνο ξαφνικά. Της φαινόταν πιο τραχύ και μαζεμένο. Τόσο μαζεμένο που μόνο την ανησυχία και το φόβο μπορούσε να ξεχωρίσει πάνω του. Συνέχισε όμως, να το κοιτά, με απορία τώρα.
"Μου έχει λείψει ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη και μια κουβέντα, ότι "όλα θα πάνε καλά", έστω κι αν δεν είναι η αλήθεια. Αυτά τα ψέματα, μου έχουν λείψει."
Δειλά και αταίριαστα, ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη του προσώπου που τόση ώρα αντίκρυζε. Κάτι θυμήθηκε. Και η φωνή συνέχιζε.
"Μου έχει λείψει το χαμόγελο σου. Εσένα, κι εσένα και 'σενα... Μα, δε μιλώ συγκεκριμένα. Μου λείπει ένα χαμόγελο που θα μ'αναστατώνει και θα με γεμίζει, ένα έξυπνο χαμόγελο που θα λέει πολλά και ταυτόχρονα θα κρύβει πολλά. Ένα χαμόγελο, που θα σημαίνει πολλά περισσότερα από ένα απλό, συνηθισμένο χαμόγελο."
Με την άκρη του ματιού της, τόλμησε να κοιτάξει ξανά στον καθρέφτη. Έβλεπε ανάμεικτες και άχαρες εκφράσεις, αψυχολόγητες. Γι'αυτό συνέχισε να εμπιστεύεται τη φωνή που άρχισε να γίνεται πιο απαλή.
"Μου έχει λείψει επίσης, ο ενθουσιασμός, εκείνος που δεν μπορείς κι ούτε θέλεις να κρύψεις και τα επιδέξια πειράγματα των άλλων για το πόσο χαζή φαίνεται η έκφραση σου. Μου έχουν λείψει τα απρόσμενα ταρακουνήματα, το αίσθημα της Γης να φεύγει κάτω απ'τα πόδια σου και το όμορφο πέσιμο. Το πέσιμο που δε θα σε πονέσει, γιατί, γνωρίζεις ότι βρίσκεται κάποιος εκεί που θα σε σηκώσει με προσοχή και φροντίδα.
Μου έχουν λείψει οι νύχτες πάνω απ'το τηλέφωνο, η γλυκιά προσμονή, η επιγνώση ότι θα χτυπήσει από λεπτό σε λεπτό και θ'ακουστεί μια φωνή γνώριμη από την άλλη γραμμή."
Το πρόσωπο τώρα, της φαινόταν πιο θολό, τα μάτια, πιο συρρικνωμένα.
"Μου έχει λείψει μια τέτοια φωνή. Μια φωνή τόσο χαρακτηριστική, έτσι που να την ξεχώριζα ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλων φωνών σε όποιο μέρος του πλανήτη κι αν βρισκόμουν. Μια φωνή που θα ήμουν "καταδικασμένη" να μην ξεχάσω ποτέ.
Μου έχει λείψει μια αγκαλιά ζεστή, μέσα στην οποία χάνεσαι και χάνεις...την αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Σβήνεται κάθε είδους έγνοια, κάθε καημός και αγωνία. Κάθε κακή σκέψη χάνεται, φεύγει μακρυά... Τόσο μακρυά, που μόνο συναισθήματα ευγενικά σ'αγκαλιάζουν."
Αυτά έλεγε μέσα της η φωνή εκείνη. Και Εκείνη ένιωθε τα δάκρυα να κυλούν αργά, βασανιστικά. Όχι εκείνα που τις είχαν θολώσει τα μάτια πριν. Άλλα δάκρυα, πιο καυτά. Ένιωθε και μουδιασμένη, σαν ακρωτηριασμένη, ένιωθε. Σαν κάτι να της ξερίζωσαν από βαθιά μέσα της. Κι έπειτα, η απόλυτη σιωπή να βασιλεύει...

Circles.

I don't pretend to know what love is for everyone, but I can tell you
what it is for me; love is knowing all about someone, and still wanting
to be with them more than any other person, love is trusting them enough to tell them everything about yourself, including the things you might be ashamed of, love is feeling comfortable and safe with someone, but
still getting weak knees when they walk into a room and smile at you...

Κάτι πάει 'Χ'. Τώρα αν αυτό έχει να κάνει με μένα και τον εαυτό μου ή με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη.
Όλο και κάτι θέλω να κάνω.
Δεν ξέρω αν σας έτυχε ποτέ να έχετε κατά νου να κάνετε κάτι και έτσι ξαφνικά να το ξεχνάτε και να νιώθετε ότι κάτι λείπει κι  ύστερα να σπάτε το κεφάλι σας και απεγνωσμένα ν'αγωνίζεστε να θυμηθείτε για τι επρόκειτο.
Κενό.
Αυτό είναι.
Άδειασμα.
Έχω αδειάσει. Ολότελα.
Το καλό με μένα βέβαια, είναι ότι συνεχίζω να λειτουργώ ακόμη κι έτσι άδεια που είμαι. Ας πούμε καλύτερα ότι υπο-λειτουργώ.
Είναι φορές που με ρωτάνε οι άλλοι "τι θέλω επιτέλους."
Και πάντα η αντίδραση μου ίδια είναι. Με πιάνουν τα νεύρα και αρχίζω να φωνάζω ότι ξέρω τι θέλω.
Βλακείες.
Αν ήξερα τι ήθελα ίσως και να έκανα κάτι.
Σας έχει τύχει να μην ξέρετε τι σας γίνεται;
Είναι εκείνο το κενό και μετά δένεται κόμπος το στομάχι σας και οι σκέψεις σας αναμειγνύονται και γίνονται μια θεσπέσια σαλάτα.
Τόσο ωραία.
Σας έχει τύχει να κάνετε ένα βήμα μπροστά και ένα λεπτό μετά τρία πίσω;
Σας έχει τύχει να θέλετε να ουρλιάξετε δυνατά όλα αυτά που συνεχώς αποσιωπείτε "γιατί έτσι πρέπει";
Σπάει στα δύο μια βραδυά ΚΙ ΟΜΩΣ. Επιμένει να χτυπά!
Γιατί είναι τόσο επίμονη γαμώτο;
"Όλο γυρίζω μια ζωή γύρω απ'την αγάπη."
Λίγο με το μέσα δυσκολεύομαι.
Έτσι είμαι. Έτσι γαλούχησα τον εαυτό μου να είναι. "Cause it's all about love."
Οπότε μάλλον, έχω καταφέρει να εγκλωβιστώ σε μια ουτοπία, σε μια ψευδαίσθηση, όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους και πορεύονται μαζί και χρειάζονται ο ένας τον άλλο και πολεμούν για την αγάπη, απελευθερωμένοι από τις εκάστοτε συνθήκες, από τους εκάστοτε περιορισμούς.
Θα μου πείτε, ο καθένας, έχει τις δικές του προτεραιότητες του στη ζωή.
Είναι θέμα προτεραιότητας η αγάπη όμως ή μήπως πανανθρώπινη ανάγκη;

Το παράδοξο της εποχής μας, Dr. Bob Moorehead

Απόψε, επιλέγω να αναρτήσω αυτό το μικρό κείμενο που έτυχε να βρω λίγες ώρες πριν. Όπως θα διαπιστώσατε, δεν πρόκειται για δικές μου σκέψεις αλλά για τις σκέψεις του κυρίου που αναφέρεται στον τίτλο. Το πρωτότυπο κείμενο όπως είναι γραμμένο στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε εδώ http://www.trans4mind.com/counterpoint/moorehead.shtml. Για όσους βαριούνται, προνόησα ήδη και μετέφρασα το κείμενο διότι θεωρώ ότι κάτι έχει να μας πει. 

Υ.Γ.Αν θέλετε να μάθετε τον πυρήνα των σκέψεων ενός ανθρώπου δεν έχετε παρά να τον ρωτήσετε!

Τhe Paradox of Our Age -Dr. Bob Moorehead 

(εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Δαλάϊ Λάμα)

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτίρια, αλλά, λιγότερη ψυχραιμία, έχουμε πλατύτερους δρόμους, αλλά, «στενότερες» αντιλήψεις.

Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λίγότερα.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια αλλά μικρότερες οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερη ώρα. [...] Έχουμε περισσότερες γνώσεις, αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς, αλλά περισσότερα προβλήματα, πιο προοδευμένη ιατρική, αλλά λιγότερη υγεία.

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε πολύ απερίσκεπτα, γελάμε πολύ λίγο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε υπερβολικά, ξενυχτάμε πολύ, κουραζόμαστε πολύ, διαβάζουμε πολύ λίγο, παρακολουθούμε τηλεόραση πολύ και προσευχόμαστε σπάνια.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα κεκτημένα μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπούμε σπάνια και μισούμε πολύ συχνά.

Έχουμε μάθει πώς να επιβιώνουμε, αλλά όχι πώς να ζούμε. Έχουμε προσθέσει χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας. Έχουμε πάει στο φεγγάρι και επιστρέψαμε, αλλά μας είναι δύσκολο να διασταυρώσουμε το δρόμο για να συναντήσουμε ένα καινούριο γείτονα.

Έχουμε κατακτήσει το «εξώτερο» διάστημα, αλλά όχι το «εσώτερο». Έχουμε κάνει μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα πράγματα.

Έχουμε καθαρίσει τον αέρα, αλλά μολύναμε την ψυχή.  Έχουμε κατακτήσει το «άτομο», αλλά όχι την προκατάληψη μας. Γράφουμε περισσότερα αλλά μαθαίνουμε λιγότερα. Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά κατορθώνουμε λιγότερα. Έχουμε μάθει να βιαζόμαστε, αλλά όχι να περιμένουμε. Κατασκευάζουμε περισσότερους υπολογιστές για να αποθηκεύουμε περισσότερες πληροφορίες, για να αναπαράγουμε περισσότερα από ποτέ, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Αυτή, είναι η εποχή των «φαστ-φουντ» και της αργής χώνευσης, των μεγάλων ανδρών και του «μικρού» χαρακτήρα, των υπερβολικών κερδών και των ρηχών σχέσεων.

Αυτές,είναι οι μέρες των δυο εισοδημάτων, αλλά του διαζυγίου, των πιο γουστόζικων σπιτιών, αλλά των διαλυμένων. Αυτές, είναι οι μέρες των γρήγορων ταξιδιών, των αναλόσιμων παιδικών πανών, της πεταγμένης ηθικής, των  «one-night stands», των υπέρβαρων  ανθρώπων και των χαπιών που κάνουν τα πάντα, από το να μας φτιάχνουν τη διάθεση, να μας ηρεμούν μέχρι και να μας σκοτώνουν.

Είναι η εποχή, που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες, μα τίποτα στις αποθήκες. Μια εποχή, που η τεχνολογία μπορεί να φέρει αυτό το γράμμα σε σας και εσείς έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε αν θα το μοιραστείτε ή αν θα το διαγράψετε...

Να θυμάστε να ξοδεύετε λίγη από την ώρα με αυτούς που αγαπάτε, γιατί, δε θα βρίσκονται εκεί γύρω για πάντα. Να θυμάστε να λέτε μια γλυκιά κουβέντα σε κάποιον που σας θαυμάζει, γιατί, αυτό το μικρό πλασματάκι σύντομα θα μεγαλώσει και θα φύγει από το πλευρό σας.

Να θυμάστε να δίνετε μια ζεστή αγκαλιά σ’αυτούς που είναι κοντά σας, γιατί,  είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείτε να δώσετε με την καρδιά σας και δε στοιχίζει σεντ.

Να θυμάστε να λέτε «σ’αγαπώ» στο σύντροφο σας και σ’αυτούς που αγαπάτε, αλλά πάνω απ’όλα να το εννοείτε. Ένα φιλί και μια αγκαλιά μπορούν να επουλώσουν την πληγή εφόσον προέρχονται από τα βάθη της ψυχή σας.

Να θυμάστε να δίνετε τα χέρια και να μακαρίζετε κάθε λεπτό γιατί κάποια μέρα αυτό το άτομο μπορεί να μη βρίσκεται εκεί. Δώστε χρόνο στην αγάπη, αφιερώστε χρόνο για να μιλήσετε! Και αφιερώστε χρόνο για να μοιραστείτε τις πολύτιμες σκέψεις που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σας.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν υπολογίζεται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τα λεπτά που μας παίρνουν μακρυά  την αναπνοή μας.

Παλιοί καλοί καιροί.

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου. Και θα είσαι μέχρι τέλους -όποιο κι αν είναι αυτό-.
Αγαπά κανείς, θαρρώ, απ'την ανάγκη του ν'αγαπιέται πίσω. Κι εγώ με ούτην την ελπίδα σε πλησίασα, με ούτην προσδοκίαν. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, είδα πως ουδεμίαν σημασίαν είχεν η ανταπόκριση. Τι θα ωφελούσε; Σάμπως θαρρείς θα μεγάλωνε την αγάπη μου για σένα; Ή μήπως νομίζεις πως μετριέται η αγάπη για να μεγαλώνει και να μικραίνει;
Σαν σε καταλάβει όμως, δύσκολα της ξεφεύγεις. Είναι σαν ν'αγωνίζεσαι να κρυφτείς από τον ήλιο, σ'ένα δωμάτιο που διάχυτος μπαίνει μέσα. Είναι και πόνος τούτη η αγάπη...
Βλέπεις, κάποτες, ο καημός. Κάποτες, το παράπονο.
Όλα ετούτα με τον καιρό σβήσανε. Όχι όμως η αγάπη.
"Και τώρα ξέρω, τότες δεν ήξερα, πως είναι όμορφη η ζωή.." Εμείς την πλάθουμε, με την αγάπη μας, τη φτιάχνουμε. Την ομορφαίνουμε.
Κι εγώ, σαν κρίνο ολάνοιχτο έχω γίνει πια. Μόνο χάρη κι ομορφιά με πλημμυρίζουν.
Μόνο χαρούμενες μελωδίες φτάνουνε πια στα βάθη της καρδιάς μου.
Τότες δεν ήξερα, τώρα ξέρω όμως, πως υπάρχει η αγάπη, μέσα μας κρύβεται, δε μας τη δίνουνε, έμεις τη δίνουμε και πάλι εκεί... εκεί μένει, δε φεύγει.
Μες την καρδιά.
Δύναμις ανίκητη.
Πηγή ατελεύτητη.
Αθάνατη.

Ένα γράμμα..

Καλύτερα ν'αγαπάς, παρά να μιλάς!

Αγαπημένε μου φίλε,
   Γνωρίζω απόλυτα την ανάγκη σου να με νιώσεις πιο κοντά-και την καταλαβαίνω γιατί, δε σου κρύβω ότι κι εγώ το χρειάζομαι, όλοι μας το χρειαζόμαστε κάποτε! Όσο κι αν δεν  το πιστεύεις, όλον αυτό τον καιρό δεν ξέχασα την επιθυμία σου. Θυμάμαι κατά λέξη ό,τι μου ζήτησες... "Να γράψω κάτι για σένα." Και ξέρω γιατί το ζήτησες. Διότι ξέρεις πως σαν αρχίσω να γράφω για άτομα και καταστάσεις, αυτά, έχουν αρχίσει να με απασχολούν, οπότε ναι, με ενδιαφέρουν. Να σου πω ένα μικρό μυστικό όμως; Υπάρχουν και πράγματα και σκέψεις και συναισθήματα που είναι πολύ πιο πάνω από αυτές τις γραμμές που αραδιάζω εδώ κάθε τόσο. Κι όσο κι αν σε κρατά πίσω ο θυμός ετούτη τη στιγμή, άκου τη φωνούλα που φωνάζει στο βάθος ότι σε νοιάζομαι.
Καμιά φορά, εμείς οι άνθρωποι, έγω-το παίρνω όλο πάνω μου, κάνουμε συχνά το λάθος αυτούς που αγαπάμε πιο πολύ να τους πληγώνουμε και πιο πολύ. Και αυτό γίνεται για τον εξής-πολύ απλό- λόγο: παραλείπουμε τα αυτονόητα. Κι είναι λάθος. Όχι έγκλημα, αλλά λάθος, απροσεξία, παράλειψη. Και τώρα είμαι σίγουρη πως την ακούς τη φωνούλα, τη νιώθεις μέσα σου! Σε καταλαβαίνω όμως και γνωρίζω πολύ καλά πως όλα θέλουνε το χρόνο τους! Γι'αυτό μην το παίρνεις αρνητικά όταν σωπαίνω... Δεν είναι επειδή δε με νοιάζει, είναι γιατί ξέρω καλά πως υπάρχουν ώρες που πρέπει απλώς να σωπαίνουμε. Ώρες που είμαστε οργισμένοι, ώρες που είμαστε συχγυσμένοι. Σε παραξενεύει που σε καταλαβαίνω, έτσι; Θα ήθελες να αρχίσω τις δικαιολογίες για να μπορείς να ξεσπάσεις και να βγάλεις το θυμό σου έξω, άλλο να μη σε βασανίζει, έτσι; Αγαπημένε μου, αυτό, δε το θέλω. Μου αρέσει "να δίνω τόπο στην οργή." Είναι καλό, πίστεψε με. Γνωρίζω, τολμώ να πω, καλύτερα από σένα ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Γνωρίζω ακόμη, ότι νιώθεις την αγάπη μου διαβάζοντας το γράμμα μου κι όμως διαισθάνομαι ακόμη το παράπονο σου! Κι επιμένω! Σε καταλαβαίνω. Δε χρειάζεται καν να ρωτήσω γιατί και πώς-όπως δε χρειάζεται να εξηγήσω γιατί και πώς. Ίσως να έκανα λάθος, ίσως και όχι. Αυτό που θέλω να καταλάβεις γλυκέ μου, είναι ότι η οργή είναι σαν το διάβολο... Βρίσκει την κατάλληλη στιγμή και τρυπώνει στις καρδιές μας και δε μας αφήνει να δούμε την αλήθεια. Όπως μια φωτογραφική μπορεί να εστιάζει για πολύ ώρα σ'ένα συγκεκριμένο σημείο, έτσι κι η οργή εστιάζει σ'ένα συγκεκριμένο περιστατικό-που τις περισσότερες φορές, μικρή αξία έχει. Κι η οργή έχει μια τάση να μεγεθύνει το κακό και τότε μεγαλώνει κι ο πόνος μας... Αχ, και'να ξερες πόσο καταλαβαίνω... Όμως, καλέ μου, μην ξεχνάς... Μην αφήνεις αυτό το δαίμονα να σε τρώει... Γιατί αυτό κάνει. Κι όσο πιο πολύ τον φιλοξενείς, και ανατρέχεις πίσω σε άλλα περιστατικά που όμως δε συνδέονται με το τωρινό, εκείνος όλο και πιο πολύ δυναμώνει και σου καταστρέφει κυριολεκτικά την ψυχούλα σου.
Το χρόνο σου τον έχεις... Ίσως ακόμη η πίκρα να κυριαρχεί μέσα σου. Δεν ανησυχώ όμως, γιατί κάποτε θα καταλάβεις. Κι εγώ εδώ θα'μαι. Πάντα είμαι εδώ, κι ας μην το αντιλαμβάνεσαι.
Εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα.

                                                                                                                   Με αγάπη,
                                                                                                                            η παιδική σου φίλη.

Βραδινές Περιπλανήσεις

΄Εγραψε την τελευταία πρόταση στο μικρό της σημειωματάριο και αφού τράβηξε το χαρτάκι από εκεί, το κράτησε σφικτά στα χέρια της. Διάβασε μία προς μία τις τρεις τελευταίες λέξεις που είχε γράψει. Ασυναίσθητα, έβαλε το δακτυλάκι της προσεχτικά πάνω στο χαρτί και τις άγγιξε-τόσο βαθιά τις είχε χαράξει επάνω-
Κι ύστερα, κάθησε χάμω για λίγη ώρα και κοίταζε το φεγγαράκι. Στον ουρανό δεν είχε σύννεφα-ήτανε ξάστερος. Δεν άργησε να στρέψει το βλέμμα της προς τα αστέρια -τίποτα δεν την ευχαριστήσουμε περισσότερο από τις νύχτες με ξαστεριά γιατί έτσι μπορούσε ευκολότερα να διακρίνει τ'αστέρια- Της άρεσε να τα βλέπει γιατί έκανε πολλά παιχνίδια με το μυαλό της. Άλλοτε τους έδινε ονόματα, κι άλλοτε προσπαθούσε να τα μετρήσει, και άλλες φορές απορούσε πόση μοναξιά να ένιωθαν άραγε κι αυτά.
Ο κρύος αέρας που φύσηξε ξαφνικά της απέσπασε την προσοχή. Αν και το πρόσωπο της είχε παγώσει, έσκασε ένα κρυφό χαμόγελο λες και κάποιος κρυβότανε καπου εκεί γύρω και την παρακολουθούσε. "Σε θέλω εδώ", ψιθύρισε. Και τότε πλατύτερο έγινε το χαμόγελο της. Σηκώθηκε επάνω και συνέχισε να σφίγγει το μικρό χαρτάκι μες την παλάμη της. Καθώς περπατούσε συλλογιζόταν. Προσπάθουσε να σκέφτεται όμορφα πράγματα, ευχάριστα-και δεν της ήταν καθόλου δύσκολο τη νύχτα εκείνη.
Ήταν από εκείνες τις νύχτες που αργότερα θα κατέτασσε στις "αξιομνημόνευτες". Γιατί ήξερε πως το φεγγάρι της φαινόταν πιο όμορφο τη νύχτα εκείνη. Εξού και τα κρυφά γελάκια...
Όλα φαινόντουσαν πιο μαγεμένα. Πιο ραφιναρισμένα, πιο εκλεπτυσμένα. Το ωραιότερο συναίσθημα, βέβαια, ήταν ότι ακόμη πατούσε γερά τα πόδια της πάνω στη γη κι αυτό μπορούσε να το αισθανθεί. Δεν πετούσε στα σύννεφα. Κι αυτό το γνώριζε, αλλά, δεν τη δυσαρεστούσε. Τη γοήτευε γιατί δε θα μπορούσε να ήταν πιο αληθινό. Κι αγαπούσε την αλήθεια, ακόμη κι αν την πονούσε. Όχι όμως τη νύχτα εκείνη γιατί είχε κάνει μια όμορφη διαπίστωση. Η φύση ήτανε "μάγεμα κι όνειρο."
Λίγο πριν φτάσει έξω απ'το σπίτι σταμάτησε απότομα. Αναλογίστηκε κάτι για μερικά δευτερόλεπτα κι έπειτα πήρε ένα στυλό από την τσάντα της και άνοιξε το διπλωμένο χαρτάκι-πάντα με την ίδια φροντίδα και τρυφερότητα, λες κι ήταν κάποιο αντικείμενο ανεκτίμητης αξίας. Σημείωσε στα γρήγορα την ημερομηνία. Ήθελε να θυμάται. "Σε θέλω εδώ", διάβασε πιο δυνατά αυτή τη φορά με περισσότερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση.  "Ό,τι κι αν γίνει εσύ να'σαι εδώ", συμπλήρωσε και συνέχισε το δρόμο της πάντα με το ίδιο διακριτικό χαμόγελο:)

Τελικά..

Το θέμα δεν είναι ποιος νοιάζεται, αλλά ποιος νοιάζεται αρκετά ώστε να σου το δείξει...

Όπως λέει και το αγγλικό ρητό, "actions speak louder than words."

Το χειρότερο ποστ ever. (I hate how my mind works.)

Life sucks.

And then, you die, if you're lucky enough.

"Να τους αλλάξεις δεν μπορείς."

-"Μα είναι άδικο. Υποκρίνονται."

Μάθημα Ημέρας: ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ.

Νιώθω ηλίθια. (προκείμενη 1)

Είσαι ό,τι νιώθεις. (προκείμενη 2)

ΑΡΑ, είμαι ηλίθια. (συμπέρασμα)

Και ξέρεις γιατί;

Διότι, θέλω να'μαι αληθινή και θέλω να δεθώ and I want to be something special for somebody.

Θέλω και εγώ να γίνω κάποιου η αλεπού.

Θέλω.  Ναι, είναι δική μου επιθυμία, προφανώς γι'αυτό συντάσσεται στο πρώτο πρόσωπο ενικού κι όχι στο δεύτερο ή το τρίτο.

Δε με πιέζει κανείς. Όταν γράφω για φθινόπωρα και χειμώνες και σκιές είναι γιατί το θέλω. Κι όταν πιστεύω πως είναι ό,τι καλύτερο έχω γράψει, δεν είναι γιατί είναι κανένα αριστούργημα, αλλά γιατί είναι ό,τι πιο βαθύ και ειλικρινές υπάρχει μέσα μου.

Γίνομαι ευάλωτη γιατί το επιλέγω. Βέβαια, το ότι είμαι ευάλωτη είναι κυρίως αποτέλεσμα της επιλογής μου και όχι η επιλογή μου αυτό καθ'αυτόν. Η αιτία είναι η βλακεία μου. Είναι οι χαζές μου πεποιθήσεις που αρκετά ειρωνικά συμπίπτουν με τη διδασκαλία του Ιησού(από τον οποίο, θα έλεγαν "οι ειδικοί", πως απέχω μίλια μακρυά).

"Η αγάπη είναι το παν. Η αγάπη στο τέλος πάντα νικά." Κι ύστερα, το απόλυτο χάος.

Ποια αγάπη. (Ναι, σωστά λείπει ένα ερωτηματικό, στη θέση του οποίου βρίσκεται μια ροζ τελεία, διότι έχω βαρεθεί να ρωτώ και το βαρεθήκατε και'σεις.)

Όπως λέμε ποια δημοκρατία, ποια δικαιοσύνη. Κάπως έτσι.

Είναι η παράλογη μου επιθυμία να θελήσει κάποιος να με μάθει και μένα, να με "ξεψαχνίσει", όπως πολύ ηλίθια κάνω εγώ με τους άλλους. Είτε παρατηρώντας τους, είτε συζητώντας μαζί τους.

Όμως, έχουμε ελευθερία!

Το παιχνίδι της ζωής είναι άνευ όρων.

Όλα επιτρέπονται. Ακόμα και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση. [...]

"Είναι ο κανόνας της επιβίωσης."

Αν όλοι οι υπόλοιποι γουστάρουν να είναι ψεύτικοι και υποκριτές και διεφθαρμένοι, εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα να τους εμποδίσω. Πρέπει να το δέχομαι(έγκλιση ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ, χρόνος ενεστώτας, εξακολουθητικός, θα έλεγα). And what if I don't? Then I shall kill myself and rest in peace. (συμβουλή κάποιου προσώπου).

Υ.Γ. Νομίζω, ότι κάπου έχω χαθεί μες το ψάξιμο, κύριε...

*ΤΕΛΟΣ*

«Μικροί»Προβληματισμοί

Όσο μάλιστα παρατηρούσε ότι όλο το τοπίο του Ελλήσποντου είχε εξαφανιστεί, λόγω του πλήθους των πλοίων και ότι επίσης όλες ακτές και οι πεδιάδες της Αβύδου ήταν κατάμεστες από τα στρατιωτικά του τμήματα, τότε πια ο Ξέρξης καλοτύχισε τον εαυτό του και μετά απ’αυτό, δάκρυσε.

Τον αντιλήφθηκε όμως, ο από τον πατέρα θείος του, Αρτάβανος, ο οποίος και πρώτος είχε εκθέσει σ’ αυτόν ελεύθερα την άποψη του, συμβουλεύοντας τον Ξέρξη να μην εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, όταν πρόσεξε τον Ξέρξη να δακρύζει, τον ρώτησε τα εξής: «Βασιλιά μου,  αλήθεια υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα σ'αυτό που κάνεις τώρα και σ'αυτό που έκανες λίγο πρωτύτερα! Πρώτα δηλαδή καλοτύχισες τον εαυτό σου και μετά δάκρυσες». Και εκείνος απάντησε: «Με κατέλαβαν συναισθήματα λύπης, όταν ανα­λογίστηκα πόσο μικρή είναι η ανθρώπινη ζωή, μιας και από αυτούς όλους τους στρατιώτες, που είναι βέβαια τόσοι πολ­λοί, ύστερα από εκατό χρόνια, δε θα έχει επιβιώσει ούτε ένας».~Ηρόδοτου Ιστορίαι,βιβλίο 7,παράγραφος 45-46.

Ακόμη και ο Ξέρξης, πρόσωπο που έμεινε γνωστός στην ιστορία για την αλαζονεία του, δάκρυσε στην σκέψη ότι όλοι όσοι έστεκαν ολοζώντανοι μπροστά του θα γίνονταν ένα με το χώμα μερικά χρόνια αργότερα. Γιατί λοιπόν τόση ματαιοδοξία; 

Γιατί τόσος πόθος για την κατάκτηση της εξουσίας; Γιατί τόσες αδικίες;

Τι θα μείνει τελικά; Και τι όχι;

Τι αξίζει τελικά; (τέλος=σκοπός...) Και τι όχι;

Γιατί ο πόνος; Γιατί η χαρά;
Κοιτάζω γύρω μου. Ακούω. Φωνές, γέλια, κραυγές. Νιώθω. Ζωή...

Κι όμως, ο θάνατος βρίσκεται δυο βήματα παραπέρα... Και παραμονεύει! Γιατί όλοι το ξεχνούν αυτό;

Γιατί όλοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα ζουν για πάντα; Γιατί συνέχεια ακούω τις λέξεις «αύριο», «θα δούμε», «έχω απεριόριστο χρόνο» ; Η ζωή είναι μικρή! Και όχι, δεν με έχει πιάσει κρίση ηλικίας.   Απλώς διαπιστώνω -κάθε μερα όλο και πιο πολύ- πόσο «μικρά» πλάσματα είμαστε ("how pitifully short human life is"-Ξέρξης). Και πόσο, λανθασμένα, πιστεύουμε ότι ο κόσμος μας ανήκει. Ένα πέρασμα κάνουμε. Και μόνον όταν νιώσουμε το τέλος να πλησιάζει γινόμαστε  «μεγάλοι..» Πόσο θλιβερό... Ερωτώ, γιατί;

Γιατί  να περιμένω μέχρι αύριο για να σου πω ότι σ’αγαπώ;  Γιατί να πρέπει να περάσεις 5 μέρες, 2 μήνες κι άλλα τόσα χρόνια μακρυά μου για να καταλάβεις ότι με νοιάζεσαι; 

[...]

Διότι είσαι εγωιστής. Είσαι άνθρωπος. Φοράς παρωπίδες. Αρνείσαι να δεις τα πράγματα ως έχουν γι'αυτό και χτίζεις παλάτια και κάστρα και σκαρφαλώνεις όλο και σε ψηλότερες θέσεις και νομίζεις πως μ'αυτό τον τρόπο θα ζήσεις περισσότερο. Νομίζεις ότι θα είσαι πάντα εδώ, «να τ'απολαμβάνεις». Κι είσαι εγωιστής ακριβώς επειδή πάνω απ’όλα ΚΑΙ πρώτα απ’όλα δεν εκτιμάς τη ζωή που σου δόθηκε και προπάντων με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αρνείσαι να δεις ότι αυτή κάποτε θα τελειώσει. Κι όλο και πιο πολύ μεγαλώνει ο εγωισμός σου. Με αυτή τη λογική, λοιπόν,  ίσως να πρέπει να πάψω επιτέλους, να απαιτώ την αγάπη σου. Αν δε νιώθεις σεβασμό προς τη ζωή σου, για τη ζωή σου, τότε τι θα μπορούσες ν’αγαπήσεις;  «Νομίζουμε, πως θα ζήσουμε για πάντα...»

Συμφωνώ ότι:  για να καταλάβεις την αξία της χαράς, πρέπει να βιώσεις τον πόνο, για να καταλάβεις την αξία της αγάπης, ίσως και να πρέπει να σε μισήσει κάποιος, για να καταλάβεις την αξία της συγχώρεσης πρέπει να συγχωρεθείς και να συγχωρέσεις ή ακόμη και να μην συγχωρεθείς. Έτσι, θα νιώθεις τύψεις, κι αυτό θα σου ενεργοποιήσει άλλα αισθήματα κι έτσι θα αγωνιστείς για τη συγχώρεση, αν σου είναι σημαντική(άρα κάπου εδώ θα βάλεις τον εγωισμό σου «κάτω»)

Ποιος όμως μπορεί να τα εκτιμήσει όλα αυτά αν πρώτα δεν καταλάβει την αξία της ζωής;

Για να καταλάβεις την αξία της ζωής ΟΜΩΣ πρέπει πρώτα να καταλάβεις, ή να προσπαθήσεις τουλάχιστον, να καταλάβεις ότι υπάρχει και ο θάνατος. Κι όμως, ελάχιστοι εως κανένας προσπαθούν  να καταλάβουν τι εστί θάνατος. Γιατί πολύ απλά, ο τρόπος που ζουν και που συμπεριφέρονται και που νιώθουν ουδεμία σχέση έχει με την ύπαρξη του θανάτου σε απόσταση όχι και τόσο μακρινή. Κανείς δε μιλά για θάνατο κι αν κανείς το επιχειρήσει όλοι σταυροκοπιόμαστε και λέμε «μη κακό». Κακό. Αυτό πιστεύουμε. Όπως πιστεύουμε και για το μίσος ότι είναι κακό και για τη δυστυχία το ίδιο.

Υπάρχει το καλό και το κακό; 

Νομίζω την αξία στις λέξεις και στις έννοιες τη δίνουν οι άνθρωποι, κατά πως τους συμφέρει...

Δε θα ήταν καλύτερα αν ζούσαμε -όχι βέβαια με το φόβο ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνουμε- αλλά ίσως... Με περισσότερη γνώση και αυτογνωσία;

 Ίσως πιο απλά. Και το απλό καμιά φορά κρύβει περισσότερη ομορφιά μέσα του και βάθος πιο ουσιώδες απ'όλα τα μάταια που έχουμε θεοποιήσει...  Θα ήταν όλα πολύ αλλιώτικα αν οι άνθρωποι ήταν απλόι. Όχι απλουστευμένοι, απλοί. Φυσικοί. Απέριττοι. Κυρίως, με τα συναισθήματα τους.. Τις σκέψεις τους. Στην επικοινωνία τους με τους άλλους... Ίσως τότε, η ζωή να μη μας φαινόταν ένας λαβύρινθος. Ίσως τότε να μπορούσαμε καλύτερα να δώσουμε νόημα στη ζωή. Και να λέγαμε ότι ζήσαμε προτού πεθάνουμε.

Ανεξήγητα.

Λάθος δρόμος;

Έσβησε τα φώτα και ξάπλωσε στο κρεβάτι χωρίς καν να μπει στον κόπο να βγάλει τα ρούχα που φορούσε. Έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά της και δυνάμωσε την ένταση της μουσικής στο μέγιστο. Προσπαθούσε, απεγνωσμένα, ν'αποσυντονίσει τον εαυτό της, να ξεφύγει από τα πλαίσια του παρόντος και να μεταφερθεί σ'ενα φανταστικό χρόνο. Ένιωθε ότι από λεπτό σε λεπτό θα έσπαγε το μυαλό της και ότι θα ορθώνονταν μπροστά της ένα προς ένα τα συντρίμια του. Δυστυχώς, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ελέγξει. Αφού πάλεψε για μερικά λεπτά ακόμη με τον εαυτό της, κατάφερε να κλείσει τα βλέφαρα των ματιών της. Μάταια όμως...
Η μορφή του συνέχιζε να διαγράφεται τέλεια στο μυαλό της. Της είχε πλέον εντυπωθεί τόσο καλά, που ήξερε πως θα της ήταν δύσκολο να ξεχάσει το πρόσωπο εκείνο. Η αλήθεια είναι, πως κάτι την φόβιζε. Ίσως γιατί δεν είχε ξαναδεί κάτι ανάλογο.
Εντούτοις, της φαινόταν πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. Ίσως γιατί ήταν ένα πρόσωπο αρκετά "σκληρό", επιβλητικό. Της μετέδιδε μια αγριάδα. Παρ'όλα αυτά δεν μπορούσε να βρει κανένα αποκρουστικό στοιχείο στο πρόσωπο εκείνο. Κι όμως, θα έπρεπε, γιατί υπήρχε κάπου βαθειά μέσα της κρυμμένο το αίσθημα του φόβου, σαν να ήθελε να την αποτραβήξει από κάτι. Κι όσο άγριος και μη εξημερωμένος** κι αν της φαινόταν, η μορφή έμενε χαραγμένη στο μυαλό της και συνέχιζε να την κυριεύει. Κι όλα αυτά δεν έλεγαν να δέσουν με το φόβο. Αντίθετα, όσο έκανε αναδρομή στα λίγα λεπτά που της είχε χαρίσει, ένιωθε όλο και πιο πολύ μια αύρα γλυκιά να την αγκαλιάζει και τελικά να σβήνει την τραχιά του όψη και να της προσδίδει χάρη.
Κυριολεκτικά έδινε μάχη με τον εαυτό της! Από τη μια η γλυκύτητα και από την άλλη ο φόβος. Φόβος γιατί δεν ήξερε ποιος ήταν. Και αγωνία... Γιατί ήθελε να μάθει! Ήθελε να ρωτήσει και να ερωτηθεί, να πάρει και να δώσει απαντήσεις, ήθελε να γίνει διάλογος. Ήθελε να μάθει περισσότερα. Της είχε κινήσει το ενδιαφέρον ο δικός του κόσμος, οι δικές του ιδέες. Την ενθουσίαζε. Και την φόβιζε συνάμα. Ένιωθε ότι επιχειρούσε να μπει σε βαθιά μονοπάτια. Ίσως ήταν αρκετά ρηχή. Δεν πίστευε στ'αλήθεια ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να καλύψει τόση απόσταση. Ήταν απίστευτα μεγάλη. Ακόμη, την άγχωνε η ιδέα ότι γινόταν φορτική, γιατί ελάχιστα μπορούσε να προσφέρει. Κι όμως, ένιωθε ότι ήθελε να προσφέρει, όχι χάρην της "ανταλλαγής", αλλά, ίσως γιατί θα την ευχαριστούσε αυτό. Ίσως την ευθύνη να την είχε εκείνη η καταραμένη η φωνούλα που ονόμαζε ένστικτο. Δεν κινείτο βάση σχεδίου και αυτό τη φόβιζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δεν της άρεσε που η ικανότητα της να ελέγξει τις αυθόρμητες τις αντιδράσεις είχε αρχίσει να μειώνεται. Κι υπήρχαν κι άλλα τόσα... Ίσως το περιβάλλον, που απαιτούσε να μπαίνουν όρια, ίσως η θέση της που την υποβίβαζε. Δεν ένιωθε ελεύθερα, πίστευε όμως ότι θα μπορούσε να νιώσει.
Ξαπλωμένη ακόμη στο κρεβάτι, έτρεμε σύγκορμη. Δεν ήξερε πώς να το χειριστεί. Το μόνο που γνώριζε ήταν ότι της έδινε μια ώθηση ανεξήγητη η μορφή εκείνη -και ήθελε να κρατηθεί κοντά της...

**Η Αλεπού κοίταξε το Μικρό Πρίγκιπα, για πολύ ώρα.
-Σε παρακαλώ εξημέρωσέ με! είπε.
-Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’αγοράζουν όλα έτοιμα απ’τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.
-Τι πρέπει να κάνω; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά… (Απόσπασμα από τον Μικρό Πρίγκιπα του Antoine De Saint-Exupery)