Η σιωπή δεν είναι πάντοτε χρυσός!

Ο George Eliot είπε: 

"Δε μου αρέσει ν'αγαπιέμαι μόνο, αλλά και να μου λένε ότι είμαι αγαπητός. Δεν είμαι σίγουρος εάν είστε της ίδιας άποψης, αλλά το βασίλειο της σιωπής είναι αρκετά μεγάλο πέρα από τον τάφο. 

Αυτός, είναι ο κόσμος του φωτός και της ομιλίας, και επιτρέψτε μου να σας πω ότι είστε πολύ αγαπητός."

Και συμφωνώ.

Δύσκολο δεν είναι να γκρεμίσεις, αλλά να χτίσεις...

Αναμφίβολα, η αμφιβολία είναι ένα από τα χειρότερα δηλητήρια που θα μπορούσαν να "ποτίσουν" μια σχέση. Φυσικά, δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε σίγουροι για τίποτα και για κανέναν-κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η αμφιβολία σε υπερβολικό βαθμό όμως, έχει αρνητικές συνέπειες για εκείνον που τη βιώννει. Του προκαλεί άγχος και ανησυχία. Συνεχώς αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στις πιθανότητες και δημιουργούνται όλο και περισσότερα ερωτηματικά. Και τελικά, ξεχνά κάτι πολύ βασικό, κάνοντας έτσι, δυστυχισμένο τον εαυτό του και τους άλλους. Γιατί αν δεν παίρνει απαντήσεις νομίζει ότι αδικείται κιόλας. Ενώ καλά μέσα του ο άνθρωπος που αμφιβάλλει, γνωρίζει. Γνωρίζει ότι ο μοναδικός τρόπος για να μάθει είναι να σταματήσει να ρωτά-και να αρχίσει να απαντά κάνοντας ένα πολύ "απλό" πράγμα -ζώντας.
Για να ζήσει όμως, κανείς, χρειάζεται δύναμη. Και ψυχή. Κι αν κάποιοι έφτασαν να αμφιβάλλουν, πάει να πει ότι κάποιος ή κάτι τους ταρακούνησε σε τέτοιο βαθμό ώστε να τους βάλει σε σκέψεις αλλιώτικες. Κάποιος ή κάτι ήρθαν μια καλή ημέρα και τους έδειξαν ότι ο κόσμος δεν ήταν ποτέ όπως τον είχαν φανταστεί. Κι είναι κάπως δύσκολο όλα όσα θεωρούσες γνώριμα στο χτες, να τα χάνεις την επομένη. Είναι σκληρό κι απάνθρωπο να διαγράφονται και να αναιρούνται τα πάντα εν τω μέσω μιας νυχτός κι ακόμα σκληρότερο είναι όταν δεν το επέλεξες εσύ, αλλά κάποιος άλλος το αποφάσισε για σένα για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα.
Είναι σκληρό ό,τι θεωρούσες αληθινό μέχρι χτες, να έρχεται μια μέρα αυτός ο κάποιος ή αυτό το κάτι και με το χειρότερο τρόπο να σου αποδεικνύει ότι ίσως και να ήταν ό,τι πιο ψεύτικο έζησες. Γιατί κακά τα ψέματα, σε ποιον αρέσει να χτίζει πάνω σε σαθρά θεμέλια; Και σκεφτείτε ότι κάποιοι έκαναν το ατυχές λάθος να χτίσουν πάνω σ'αυτά, γιατί κάποτε αυτό τους φαινόταν σωστό, μην ξεχνάτε όμως, ότι οι καιροί αλλάζουν κι ότι αυτό που βλέπαμε σωστό χτες είναι λάθος σήμερα ίσως. Έχτισαν λοιπόν. Εναπόθεσαν ελπίδες και χρόνο και κόπο. Και το έκαναν με τη μεγαλύτερη τους ευχαρίστηση. Κι ανακαλύπτουν λοιπόν μια μέρα, ότι έχτιζαν μόνοι, ότι έχτιζαν αλλά στην ουσία γκρέμιζαν. Γιατί, σαν είναι σαθρά τα θεμέλια, έρχεται δυστυχώς μια μέρα που γκρεμίζονται. Και γκρεμίζεται κι ο άνθρωπος μαζί.
Και πέφτει.
Μερικοί δεν έχουν τη δύναμη να σηκωθούν. Κι άλλοι, ξυπνούν μια μέρα και αποφασίζουν ότι θα σηκωθούν. Ο κόσμος όπως τον ήξεραν όμως, δεν είναι πότε ξανά ο ίδιος. Και ένα γκρέμισμα, συχνά, είναι υπερ-αρκετό ώστε ο άνθρωπος να φοβάται να χτίσει ξανά και τελικά να μένει στην αμφιβολία. Δεν είναι όμως που δε θέλει να ζήσει, είναι που δεν μπορεί. Είναι που είναι δέσμιος του παρελθόντος.

Αγαπάς για ν'αγαπάς

Εσείς, πόσο μακρυά θα φτάνατε για την αγάπη;

 Σήμερα, ήρθα σπίτι κι αναζητούσα απεγνωσμένα το βιβλίο μου των Νέων Ελληνικών της Β' γυμνασίου. Ο λόγος, είναι γιατί ήθελα να βρω ένα κείμενο που με σημάδεψε πολύ. Και που κατά τη γνώμη μου του δίνεται πολύ λίγη σημασία σε σχέση με το σημαντικό μήνυμα που θέλει να στείλει. Ο Λέο Μπουσκάλια, ο συγγραφέας του κειμένου, που είχε μείνει γνωστός κι ως ο δάσκαλος στο μάθημα της "Αγάπης", είχε κατακριθεί κατά καιρούς γιατί "τόλμησε να αγγίξει ένα τόσο λεπτό θέμα όσο η αγαπη".

Αγαπάς για ν'αγαπάς-Λέο Μπουσκάλια

Αυτή την ιστορία τη λέω πάντα, την έχω γράψει και πολλοί από σας την έχετε ακούσει χιλιάδες φορές, μ'αρέσει όμως τόσο πολύ. Στο μάθημα της Αγάπης ένα κορίτσι είπε ένα βράδυ: "Ξέρω γιατί απελπίζομαι τόσο συχνά. Είναι γιατί θέλω να με αγαπούν όλοι κι αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα. Αυτοί θα θελήσουν ίσως να γίνω μπανάνα". Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα. Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο: "Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα, θα το 'θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για σένα. Βλέπεις όμως, είμαι ροδάκινο". Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σαν ροδάκινο κι όχι σαν μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχει κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο!
"Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να πονέσεις". Και "Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις". Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν'αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δε ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Και κάπου εδώ, να προσθέσω με τη σειρά μου, αν θεωρήσουμε σωστά αυτά που υποστηρίζει ο Μπουσκάλια, ότι οι άνθρωποι από την οπτική γωνία που τους βλέπω αντί να επιδιώκουν την αγάπη, όλο και πιο πολύ αλλοτριώνονται από αυτή. Και δεν καταλαβαίνω γιατί. Η ελευθερία βρίσκεται ΜΕΣΑ στη δέσμευση-όποιου είδους κι αν είναι αυτή. Το "δέσιμο" δεν είναι δέσιμο με αρνητική σημασία. Αν κλεινόμαστε στο καβούκι μας τότε είναι που φυλακίζουμε τον εαυτό μας. Χτίζοντας τείχη γύρω από τον εαυτό μας, μπορεί να καταφέρνουμε να κρατούμε έξω τη λύπη, χωρίς να το καταλαβαίνουμε όμως, κρατούμε έξω και πολλή από τη χαρά που θα μπορούσαμε να νιώσουμε, αν τα γκρεμίζαμε. Τι πιο όμορφο υπάρχει από το να μπορείς να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου απέναντι σ'έναν άνθρωπο; Να ξέρεις ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που ξέρει ακόμη και τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα για σένα-κι όμως αυτό δεν τον σταματά από το να σε αγαπά και δεν τον κάνει να σ'αγαπά λιγότερο. Γιατί αγαπώ, δε σημαίνει κρύβομαι. Δε σημαίνει δείχνω μια τυπική εικόνα. Η αγάπη και το κρυφτό είναι τσακωμένοι. Και όχι, δε βλέπω τα πράγματα δύσκολα. Δεν ξέρω βέβαια αν αυτά που αναζητώ είναι τρελλά και παράλογα. Αλλά με παρηγορεί αρκετά το ότι υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που πολέμησαν και πολεμούν για την αγάπη. Γιατί η ζωή είναι ένας ακατάπαυστος αγώνας. Θέλει ρίσκο, θέλει προσπάθεια, θέλει δουλειά! Συνέχεια!
Σκεφτείτε δυο μαθητές. Σκεφτείτε ότι ο ένας είναι καλός μαθητής κι ο άλλος δεν έχει ιδιαίτερα καλούς βαθμούς. Ας πάρουμε τον πρώτο λοιπόν. Νομίζετε ότι είναι θέμα φύσης ή τύχης τελοσπάντων; Όχι. Και στους δύο, είναι το ίδιο δύσκολο να δουλέψουν πιστέψτε με. Ο πρώτος όμως, αποφάσισε ότι θα το παλέψει, ότι θα κυνηγήσει το όνειρο του παρόλες τις δυσκολίες, παρόλα τα εμπόδια. Τα πάντα όμως, απαιτούν θυσία. "Τα αγαθά κόποις χτώνται." Αν κατάφερε να γίνει καλός μαθητής είναι γιατί αγωνιζόταν νύχτα μέρα, είναι γιατί πίστευε και ήλπιζε.
Ας πάρουμε το δεύτερο. Δε διαθέτει λιγότερο μυαλό από τον πρώτο. Έχει την πεποίθηση όμως ότι δεν είναι ανάγκη να πιέζεται, ούτε να θυσιάζεται γιατί για κάποιον Χ λόγο δεν τον αγχώνει ο χρόνος-λες και είναι άπλετος! Διατηρεί μια στάση βραδύτητας, λες και θα ζει για πάντα. Κι όμως, θέλει να είναι το ίδιο καλός όσο ο πρώτος. Τι σημαίνει όμως αφήνεται στη φύση; Δηλαδή ο άλλος που προσπαθεί αγωνίζεται για "ένα αδειανό πουκάμισο;" ή μήπως πάσχει από οξεία βλακεία; Πώς γίνεται να πετύχουμε κάτι αν δε βάλουμε το λιθαράκι μας στη βάση;
Ας επιστρέψουμε τώρα στην αγάπη. Θέλει δουλειά. Κάθε μέρα που ζούμε είναι αγώνας. Αν ξυπνήσω μια μέρα και δεν κάνω κάτι καινούριο, θα πω ότι απέτυχα. Αν κάνω κάτι κι αποτύχω δε θα πω "παραιτούμαι" όμως. Ναι, θα απογοητευτώ, θα πονέσω, θα πληγωθώ, θα με πάρει από κάτω, αλλά θα δώσω χρόνο στον εαυτό μου και μετά θα συνεχίσω από εκεί που έμεινα. Θα πω, "δεν απέτυχα, απλώς βρήκα 10,000 τρόπους που δε δουλεύουν. " (Τόμας Έντισον) Κι έτσι είναι. Η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπους. Κι όλοι μας μπορούμε να βρούμε τρόπους. Το μόνο που μου μένει για να εξηγήσω την τόση μεγάλη άνεση μερικών ανθρώπων είναι ίσως, ότι μάλλον θα έχουν κάνει κάποια συμφωνία με το χρόνο.

Η ιστορία μιας καρδιάς.

Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουν ένα τρωτό σημείο. Ένα σημείο αδυναμίας, που παρά τις μέγιστες προσπάθειες που καταβάλλουν, πάντα θα τους γονατίζει, ασχέτως με την υπόλοιπη τους δύναμη.
Εκείνης, η αδυναμία της ήταν η καρδιά της. Κι ήταν σκληρό. Να το σκέφτεται. Να το βιώννει.
Ήταν μια καρδιά παράξενη. Αγαπούσε, καθώς ήταν παράξενη, τα πιο παράξενα άτομα και κατά έναν παράξενο τρόπο, πονούσε μακρυά τους.
Ήταν μια καρδιά τρελλή και ανυπόμονη.
Τρελλή, γιατί ζητούσε τα παράλογα-και στον κόσμο που ζούσε, παράλογο έλεγαν κάθετι που ξεπερνούσε τα όρια της "λογικής" και της φαντασίας τους. Και συνάμα, τρελλή γιατί συχνά δεν έψαχνε τα ωφέλημα. Αναζητούσε όμως, επίμονα, τα δύσκολα, τα άφταστα, τα αδύνατα και είχε και την τρελλή ελπίδα ότι μια μέρα ίσως θα μπορούσε να τα κάνει οικεία και εφικτά, ήλπιζε ότι θα μπορούσε να τα πραγματώσει, ότι θα μπορούσε να τα κάνει χειροπιαστά, γιατί μόνο τότε θα μπορούσε ο υπόλοιπος κόσμος να πει ότι υπήρξαν κι ότι ήταν όντως αληθινά.
Ανυπόμονη, διότι χτυπούσε με τόσο γρήγορους κι ανυπόμονους ρυθμούς, που θα έλεγε κανείς, ότι αναμφίβολα θα πετιόταν έξω από το στήθος της κάποια στιγμή και θα γινόταν χίλια κομμάτια. Ήταν κι ανήσυχη, τόσο ανήσυχη που νύχτες αμέτρητες την είχε αφήσει άϋπνη. 
Ήταν ταξιδιάρα καρδιά και παρόλες τις φουρτούνες που είχε περάσει, είχε μάθει να αράζει στις στεριές και  να ξεκουράζεται στα λιμάνια κι από εκεί, πάλι να συνεχίζει τα ταξίδια της, όσο δύσκολο κι αν της φαινόταν κάθε νέο δρομολόγιο που έπρεπε να ακολουθήσει. Κάθε φορά πήγαινε όλο και πιο μακρυά, γιατί της άρεσε η περιπέτεια κι όσο κι αν ένιωθε τρωτή και εύθραυστη, ο πόθος της να μη σταματήσει να χτυπά νικούσε την ίδια της την αδυναμία...
"Κι αν δεν είσαι πια εδώ, εγώ πάλι σε νιώθω, γιατί έχεις καταχωρηθεί "εδώ"..."

Με λόγια της καρδιάς θα σου μιλήσω.

Σε κοιτάζω στα μάτια
κι ελπίζω ότι θα δεις μες την ψυχή.
Με αντικρύζεις και φοβάμαι.
Των σκέψεων η σκοτεινή ροή,
μου στοιχίζει ακριβά.
Συνεχίζω όμως!
Κι αγωνίζομαι λίγη από την κρυμμένη ζεστασιά
να νιώσω.
Για να μπορώ ξανά να δώσω.
Το ατελείωτο σου χάος μήπως καταλάβω.
Για να λυτρωθώ και να λυτρώσω.

Αδιέξοδο.

There's no way out...

"Η ειρωνεία της υπόθεσης δεν είναι πόσοι πολλοί γοητευτικοί άνθρωποι θα σου πουν ότι είσαι γοητευτικός, αλλά ότι εσύ αισθάνεσαι σαν εξωγήινος ανάμεσα στους ανθρώπους-αλλιώς αγαπάς, αλλιώς πιστεύεις, αλλιώς σκέπτεσαι."
Κι αυτό το "αλλιώς" είναι πρόβλημα δυστυχώς. Πρόβλημα γιατί σε περιορίζει.
Και Περιορισμός, αν ζητάτε την άποψη μου = Ανελευθερία.
Και Ανελευθερία = Καταπίεση = Εγκλωβισμός.
Και τα υψώνουμε όλα στη δευτέρα και τι παίρνουμε;
Μια ωραιότατη Αρνητικότητα.
Ένα τεράστιο ΟΧΙ.
Κι άντε τώρα να βρεις την άκρη και να βγεις από αυτό τον τεράστιο λαβύρινθο των δυσεπίλυτων εξισώσεων που έχουν βγει με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια βεβαίως, βεβαίως..(Σημειωτέον ότι απεχθάνομαι τα Μαθηματικά.)
Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα κι έφτασα μέχρι εδώ, πάντως, ένα πράγμα ξέρω στα σίγουρα:
επιστροφή δεν ύπαρχει.
Και να σας πω γιατί. Διότι δεν είναι εύκολο να ξεχάσεις όσο και να το θέλεις.
Δε λέω, δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο(όσο κι αν τα βλέπω συχνά έτσι), αλλά βέβαια δεν είναι κι όλα "ξεγράφω" και "προχωρώ". Κι αν ξεγράψω, κι αν παραγράψω, μόνο τον εαυτό μου ξεγελώ. Γιατί, ως γνωστόν "ω γέγονε, γέγονε". Ακόμη κι αν το αγνοείς, δεν μπορείς να το παραγράψεις και σαφώς ούτε και να το αλλάξεις.
Εξάλλου, μια πληγή μπορεί να καταφέρεις να την επουλώσεις αλλά τα σημάδια της πάντα θα μένουν ανεξίτηλα. Και δε μίλω για τα εμφανή στους οφθαλμούς σημάδια, αλλά για σημάδια πολύ βαθύτερα, που, δυστυχώς, μένουν εκεί και πάντα βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.
Αυτά τα σημάδια, λίγο ή πολύ μας καίνε όλους, γι'αυτό και μέσα από τη συναναστροφή μας με τους άλλους προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο μας και να γίνουμε πιο "σοφοί" ("έτερος εξ'ετέρου σοφός", όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι). Το θέμα όμως, επιστρέφει στην πρώτη-πρώτη πρόταση. Δεν έχει σημασία πόσοι θα είναι αυτοί οι άνθρωποι, αλλά σημασία έχει το ποιόν τους, η ποιότητα τους δηλαδή και τελικά πόσο "καταλυτική" θα είναι η συμβολή τους σ'όλο αυτό το μπέρδεμα.
Παράκλησις: Όταν τους βρείτε, φωνάξτε με κι εμένα.

Όταν όλα πάνε στραβά..

Είναι εκπληκτικό.
Εκπληκτικό που ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, πάντα, κάπως, βρίσκεται κάποιος, κάτι, μια μικρή φωτεινή δέσμη ηλιαχτίδας που φωτίζει τη μαραμένη σου ψυχή.
Και θέλω να ξέρεις πως ό,τι κάνω κι αν είμαι εδώ ακόμη, είναι για σένα.
Όχι, δε σε ρώτησα. Απλώς κατάφερες έστω και χωρίς να το ξέρεις να μου δίνεις κίνητρα και λόγους για να συνεχίζω. Κι αυτό είναι.. κάτι.
Κι όσο κι αν ξέρω ότι κάποτε θα σε απορροφήσει το σκοτάδι και θα χαθείς και'συ απ'τη ζωή μου, θα'σαι και εσύ ένα από τα ξεχωριστά μου κεφάλαια, που πάντα θα "ξεσκονίζω" φέρνοντας πίσω όμορφες στιγμές, όμορφες αναμνήσεις..
Γι'αυτό σ'ευχαριστώ.
Σ'ευχαριστώ που μου σκουπίζεις τα δάκρυα, ακόμα κι αν δεν είσαι εδώ.

No love, no glory.

“I try to talk to you, but I don't know what to say. I am afraid you don't want me to say anything. So I don't. But inside of me there are words waiting to come out. And tell you how I feel; like how I miss you. And how I love you despite my broken heart .And how I need you in my life. And especially, how much I want you.But those words may forever stay in my heart-locked inside. Sometimes, I wonder if there are words locked inside you too... but I'll never know.”

Why do I always have to fall for the wrong person?
And in the first place, who could ever give an exact definition of what is right or wrong?
A heart is an uncontrollable thing.
What a stupid lamb I am..
But hey, I'm not alone in this. Life is a circle, a mean one.
We always long for the ones we can't have. We worship the forbidden. I have always wondered why it has to be like that. Maybe it's another way for us to realize that life has never been an easy thing. So, you have to fight. For every single thing that you want. It's an unstoppable battle.
Although I'm not sure who is losing and who is winning at this moment..

P.S. Love takes hostages.

Εκείνος κι Εκείνη (a white demon love song).

"She likes the way he sings white demon love songs in her dreams.."

Καθώς παρατηρούσε τον κόσμο που περνούσε από δίπλα της εκείνη την κρύα νύχτα του χειμώνα, ένιωθε τους χτύπους της καρδιάς της να δυναμώνουν ολοένα και περισσότερο. Η μελωδία που εδώ και ώρα ηχούσε στ'αυτιά της, είχε αρχίσει να της φαίνεται πιο γνώριμη, πιο οικεία, λες και είχε γραφτεί για την ίδια. Και τότε, μέσα στο αχανές κι απέραντο πλήθος, τον είδε. Το βλέμα της έπεσε κατ'ευθείαν στα γεμάτα φλόγα, καφέ του μάτια. Ήταν ένα ζευγάρι μάτια όπως όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσε να πει κανείς, κι όμως, κάθε φορά που τα αντίκρυζε μεταφερόταν σ'άλλους κόσμους, σ'άλλα μέρη. Λες και ήθελαν κάτι να της πούνε. Εκείνος, δεν ήθελε όμως. Όχι γιατί ήτανε "κακός" ή γιατί ήθελε να την βασανίζει και να την αφήνει με χίλια-δυο αναπάντητα ερωτήματα, αλλά γιατί ίσως κι ο ίδιος να γνώριζε καλά, ότι δεν ήταν απαραίτητες οι πολλές κουβέντες. Ένα βλέμμα αρκούσε και τα λεπτά που περνούσαν στην απόλυτη σιωπή "έλεγαν" πολλά περισσότερα.
Η μελωδία συνέχισε να την παρασύρει γλυκά κι εκείνος είχε σχεδόν φτάσει κοντά της. Δεν είχε τη δύναμη  να τον φωνάξει με το όνομα του αν και το ήθελε δια καώς. Εκείνος, εντελώς απρόσμενα και αναπάντεχα, την προσπέρασε και περπάτησε με γοργό βήμα για ακόμη λίγο. Προτίμησε όμως, να την πιάσει "εξ'απροόπτου" και αφού το αναλογίστηκε για μερικά δευτερόλεπτα επέστρεψε κοντά της. Η αλήθεια είναι, ότι αυτό, συνήθιζε να το κάνει αρκετά συχνά. Και τα κατάφερνε μια χαρά. Κάθε φορά την εξέπληττε όλο και περισσότερο.
Μέσα από τα καφέ του μάτια, μπορούσε να δει καλύτερα. Ίσως γιατί έβλεπε μια πλευρά δική της σ'αυτά. Ίσως να της ξυπνούσαν το ενοχλητικό "έντομο" της περιέργειας. Γιατί ήθελε να μάθει.
Και μαζί του μάθαινε. Και ανακάλυπτε. Και εξελισσόταν. Κι ένιωθε όμορφα, τόσο όμορφα που είχε διαγράψει τη λέξη "τέλος" από το λεξιλόγιο της. Δεν ήθελε να το δει. Δεν ήθελε να έρθει.
Η μουσική συνέχισε ν'αντηχεί σ'όλο το χώρο. Της έδωσε το χέρι του, μένοντας στη σιωπή ακόμη, κι εκείνη έχωσε το δικό της βαθιά μέσα στο δικό του, παρόλο που τον είχε δει, με την άκρη του ματιού της, ν'ανατριχιάζει -μάλλον θα ήταν διότι ήτανε πολύ κρύα-.
Συνέχισαν να περπατούν στο δρόμο του ονείρου κι αφέθηκαν στο μουσικό πανδαιμόνιο.
Εκείνη ήταν ντυμένη στ'άσπρα κι ένα λεπτό σάλι διαπερνούσε το λαιμό της. Τα μαλλιά της ήταν λυτά και μακριά. Όταν μπήκαν στη μεγάλη και ζεστή αίθουσα της ψιθύρισε απαλά κάτι στ'αυτί και αφού τον άκουσε με προσοχή, άρχισε ν'ανεβαίνει την τεράστια σκάλα που βρισκόταν λίγο πιο πέρα.
Χωρίς ενδοιασμούς, άνοιξε την πόρτα όπως της είχε πει κι ένιωσε σαν να είχε γίνει μικρό παιδί ξανά, τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιαμός που την κατέλαβε. Εξερεύνησε καλά το δωμάτιο και λίγο πριν κινήσει για να φύγει, πήρε στα χέρια της τα άσπρα γάντια και τα φόρεσε με προσοχή. Σίγουρα δεν ήταν η πριγκίπισσα του παραμυθιού, όμως τη νύχτα εκείνη ζούσε σ'ένα όνειρο που δεν ήθελε να τελειώσει.
Η έκφραση της, μελαγχολική, τα μάτια, σκεπτικά, αλλά γεμάτα ελπίδα.
Το τραγούδι είχε αρχίσει να παίζει ξανά.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, κίνησε για τη μεγάλη αίθουσα και σταμάτησε στο τελευταίο σκαλί, όπου τον αντίκρυσε  για άλλη μια φορά.
Το βλέμμα του, αινιγματικό, σκοτεινό κι όμως, γοητευτικό. Πότε πότε, έσκυβε το κεφάλι του και κοίταζε χάμω, σαν κάτι να τον ανησυχούσε. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι, κάτι τον έκανε να λάμπει.Και μαζί του έλαμπε όλη η αίθουσα.
Χαμογελούσε.
Έδωσαν τα χέρια ξανά, λες και ήταν η πιο φυσική κίνηση και προχώρησαν μαζί στο κέντρο του δωματίου. Εκείνος, ίσιωσε το κορμί του και ήταν έτοιμος να χορέψει το πιο ωραίο βαλς της ζωής του. Εκείνη, του χαμογέλασε δειλά. Ο χορός ξεκίνησε κι αν τους έβλεπε κανείς, θα ζήλευε τις μετρημένες τους κινήσεις που ήταν γεμάτες χάρη. Εκείνος, οδηγούσε. Εκείνη, ακολουθούσε.
Συνέχισαν να διαγράφουν κύκλους σ'ολόκληρο το χολ. Πότε μικρούς, πότε μεγαλύτερους, πάντα όμως με την ίδια σταθερότητα. Χόρευαν, χωρίς να ξέρουν το γιατί και το πώς και κυρίως, χωρίς να σκέφτονται το μετά. Χόρευαν, λες κι ο χορός εκείνος θα κρατούσε για πάντα. Αιώνια. Όπως στα παραμύθια.
Η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί τελείως. Όμως, ο φόβος της την έκανε να δακρύσει.
Το είδε το δάκρυ της, όμως το άφησε να κυλήσει και έπειτα, την πήρε και πάλι κοντά του. Της σιγοψιθύρισε κάτι στ'αυτί και την καθησύχασε.
Παρόλα αυτά, όσα κι αν τους ένωναν, άλλα τόσα ήταν εκείνα που τους χώριζαν. Στην αίθουσα εκείνη εντούτοις, βρίσκονταν μόνοι. Η βραδυά ήταν δική τους και ήξεραν ότι είχαν το δικαίωμα να τη ζήσουν. Το μετά είχε σβηστεί τη νύχτα εκείνη.
Συναισθήματα... Ανάμεικτα. Η ζεστασιά όμως, κρατούσε ζωντανές τις καρδιές τους ακόμη, κι εκείνος συνέχισε να την παρακολουθεί με τα μάτια του λες και την προστάτευε από κάτι.
Της ζήτησε, "να διευρύνει τον ορίζοντα της καρδιάς της."
Εκείνη, πανικόβλητη, λες και την τιμωρούσε με το χειρότερο τρόπο, άρχισε να ορκίζεται. Ορκιζόταν ότι δε θα τον πονούσε ποτέ, φτάνει να συνέχιζε να την κρατά στα χέρια του.
Εκείνος, σάστισε. Ήταν αναποφάσιστος. Δίστασε. Αλλά ο πανούργος ο χρόνος δεν του έδωσε περιθώρια να σκεφτεί. Κι έτσι άρχισε να χάνεται. Εκείνη όμως, την είχε πάρει την απόφαση της. Θα έμενε εκεί, μέχρι το τελευταίο βήμα. Κι αν έκανε ένα λάθος, θα συνέχιζε. Θα πήγαινε ενάντια στο χρόνο. Ήθελε δύναμη κι εκείνος είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως η δική της είχε εξαντληθεί. Έτρεξε κοντά της κι έκανε μια τελευταία στροφή μαζί της κι έπειτα την κράτησε σφιχτά στα χέρια του, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή...

-Εμπνευσμένο από το τραγούδι των "the Killers", "A white demon love song", αλλά κι από 'σένα που συμβάλλεις στη δημιουργικότητά μου.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Κι ό,τι βλέπεις μπορεί να'ναι αλλιώς...

Για άλλη μια φορά υποκλίνομαι στα παράξενα και "ανώμαλα" της ανθρώπινης φύσης και ειδικότερα της ανθρώπινης στάσης απέναντι στο θέμα αγάπη. Να διευκρινίσω για όσους δε γνωρίζουν ότι έχω πλήρη επίγνωση ότι "αγάπη" σημαίνει και κάτι διαφορετικό για τον καθένα και ότι υπάρχουν πολλά είδη αγάπης-κι αυτό το γνωρίζω.
Αλλά έλεος!
Είναι άξιον απορίας το πώς καταφέρνουν μερικοί άνθρωποι να θεωρούν ότι αγαπά μόνον εκείνος που εμφανίζεται από το πουθενά σαν "σωτήρας". Δε λέω, είναι ωραία η αίσθηση ότι κάποιος είναι ο υπερ-ήρωας μας, ότι "επιτέλους" ήρθε και μας βρήκε αυτό που τόσο καιρό έλειπε από τη ζωή μας, ότι επιτέλους κάποιος είναι εκεί 24 ώρες το 24ωρο "πιστός μας υπηρέτης και ακόλουθος."
Η αγάπη δε φαίνεται μόνο από μια αγκαλιά ή μια γλυκιά κουβέντα-σίγουρα φαίνεται και μέσα απο αυτά, αλλά η αγάπη, χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα, αλλά έτσι όπως την βιώνει ο περισσότερος κόσμος θέλω να πιστεύω, φαίνεται μέσα στο χρόνο.
Η αγάπη είναι και πόνος, είναι και εγκαρτέρηση και υπομονή. Αυτός που νοιάζεται πονεί για τον άλλον και μόνο ο ίδιος ξέρει πόσο. Η αγάπη δεν γνωρίζει από κινήσεις βεβιασμένες και πράξεις αυθαίρετες.
Η αγάπη θέλει χρόνο για να σφυρηλατηθεί και να ωριμάσει.
Μόνον έτσι γίνεται δυνατή.
Κανείς δεν είπε ότι η αγάπη είναι εύκολο θέμα αγαπημένοι μου φίλοι.
Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Αλλά κι ανάποδα, οι άνθρωποι που "δεν λάμπουν" και που σας φαίνονται συχνά ψυχροί και αδιάφοροι, ίσως να έχουν και περισσότερα να δώσουν και περισσότερα να νιώσουν.
Ας μην ξεχνάμε ότι χρειάζεται μεγάλη σοφία και πειθαρχία  για να φτάσει κανείς στο επίπεδο της "σιωπής" κι ας μην κατακρίνουμε ανθρώπους από αυτά που δήθεν δεν κάνουν.
Το θέμα τελικά, καταλήγει στον καθένα μας ξεχωριστά και στις προσωπικές επιλογές που θα κάνει.
Δέχομαι την υποκειμενική αντίληψη των πραγμάτων, δέχομαι και την ελεύθερη βούληση του καθενός.
Είναι δικό σας θέμα τι είδους αγάπη θέλετε. "Όλα έιναι θέμα επιλογών εξάλλου." Δεν είμαι ειδήμων για να κρίνω ποιος είναι ο εύκολος δρόμος και ούτε θέλω. Γράφω απόψε ελπίζοντας ότι εισέρχομαι στα απόκρυφα μερικών μυαλών, ξεθάβοντας σκέψεις που η εθελοτυφλία προτίμησε να διαστρεβλώσει και με την ελπίδα ότι κάποια μάτια θ'ανοιχτούν αληθινά και μαζί τους νέοι ορίζοντες και ένα καλύτερο αύριο με την πραγματική γνώση του τι εστί αγάπη και τι όχι..